Ανακοίνωση της ΑΠ Ροσινάντε

Η Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία – Ροσινάντε χαιρετίζει τους χιλιάδες εργάτες, αγωνιστές, μετανάστες, αντικαπιταλιστές, τα σωματεία, τις κινήσεις και τις οργανώσεις που διαδήλωσαν την Τρίτη στο Κέντρο της Αθήνας, τιμώντας την Εργατική Πρωτομαγιά και αψηφώντας τα προεκλογικά κελεύσματα για απομάκρυνση από τον χώροι της διαδήλωσης προκειμένου να αποφευχθούν οι «προβοκάτσιες».

Σε μια περίοδο κατά την οποία το Κεφάλαιο συνεχίζει την επίθεσή του πλήρες θράσους, μη διστάζοντας να εξαγγέλλει νέα βάρβαρα μέτρα και προχωρώντας στο βίαιο εκφασισμό της κοινωνίας, αναγνωρίζοντας ουσιαστικά ότι ο πόλεμός του με την Εργασία υπερβαίνει κατά πολύ μια απλή εκλογική διαδικασία, η αταλάντευτη παραμονή μας στον δρόμο του αγώνα και της ανεξάρτητης εργατικής δράσης είναι αναγκαία.

Σε αυτό το πλαίσιο είναι αξιοθρήνητες οι προσπάθειες να εγκλωβιστεί η κοινωνική δυσαρέσκεια σε κοινοβουλευτικά και εκλογικά όρια και μάλιστα μέσω συνθημάτων που όποτε στο παρελθόν προτάθηκαν ή εφαρμόστηκαν, οδήγησαν το εργατικό κίνημα στη συντριβή.

Ο αγώνας των εργαζομένων ξεφεύγει από μηχανικούς και επιφανειακούς διαχωρισμού τύπου «υπέρ ή εναντίον των μνημονίων» ή συνθήματα που βρικολάκιασαν από τα βάθη των ηττών του εργατικού κινήματος όπως αυτό της «αριστερής κυβέρνησης». Ξεφεύγει επίσης από τις λογικές του κόμματος-εκκλησία που περιμένει την «δεύτερη παρουσία». Ξεπερνά συνολικά τα όρια του κοινοβουλευτισμού και κατευθύνεται στη συνολική σύγκρουση με τον καπιταλισμό και τις πολιτικές του. Κάθε προσπάθεια λοιπόν να εγκαταλειφθεί ο ταξικός αγώνας για χάρη εκλογικών σκοπιμοτήτων πρέπει να απαντάται με την όσο το δυνατόν πιο μαζική παρουσία του κόσμου της Εργασίας στον δρόμο, στους χώρους δουλειάς, οπουδήποτε η εργατική τάξη δημιουργεί η ίδια τους όρους της απελευθέρωσής της.

Ακόμα και ο επαπειλούμενος και πραγματικός κίνδυνος της εισόδου των ναζιστών στη Βουλή, δεν αντιμετωπίστηκε με κανέναν κοινοβουλευτικό τρόπο και καμία επίκληση στη νομιμότητα, αλλά αποκλειστικά με την άμεση δράση των κατοίκων της Βιάννου που γελοιοποίησαν τα καθάρματα της Χρυσής Αυγής, παίρνοντάς τα στο κυνήγι με τις τσουγκράνες. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι ακόμα κι αν ο φασισμός και ο καπιταλισμός πολεμιούνται με κάθε τρόπο, νικιούνται μόνο με την αμεση δράση.

Ο αγώνας ενάντια στο Κεφάλαιο και τον φασισμό θα δοθεί από τους εργαζόμενους τους ίδιους. Σήμερα περισσότερο από ποτέ, όποιος ψηφίζει οποιονδήποτε αντιφασιστικό ή αντικαπιταλιστικό σχηματισμό χωρίς να προετοιμάζει την κοινωνική επανάσταση είναι βλαβερός, εξίσου βλαβερός όμως είναι όποιος απέχει χωρίς να προετοιμάζει την κοινωνική επανάσταση.

Δεν έχουμε καμία αυταπάτη για τη δυνατότητα του κοινοβουλευτισμού να επηρεάσει τη ζωή μας. Δεν κάνουμε ούτε βήμα πίσω από τον δρόμο.

Ανακοίνωση της Α.Π. Ροσινάντε αναφορικά με το στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Αμυγδαλέζα.

«Κάποτε ήρθανε και πιάσαν τους Εβραίους.
Εσιώπασα γιατί δεν ήμουν Εβραίος.
Ύστερα πιάσαν τους επαναστάτες, δεν μίλησα διότι ήμουν φιλήσυχος πολίτης.
Ήρθαν μετά και πιάσαν τους χριστιανούς.Πάλι δεν μίλησα,ποιός νοιάζεται για θρησκείες και άλλα τέτοια!
Στο τέλος ήρθαν και πήρανε κι εμένα.
Εσιώπασα, δεν φώναξα, έσκυψα το κεφάλι.
Δεν ζήτησα βοήθεια,γιάτι τότε που ήταν να φωνάξω,να διαμαρτυρηθώ,να παλέψω,συνέχιζα αδιάφορος τη σκυφτή ζωή μου…»

(Μάρτιν Νίμελερ)

Γεγονός είναι πλέον η ύπαρξη του πρώτου στρατοπέδου συγκέντρωσης μεταναστών στην Αμυγδαλέζα. Στο στρατόπεδο συγκέντρωσης προορίζονται να βρεθούν 220 μετανάστες ενώ μόλις την πρώτη μέρα λειτουργίας του, 56 άνθρωποι κλείστηκαν μέσα σε αυτό. Πρόκειται για μια εξέλιξη που, αν μη τι άλλο, προκαλεί οργή αλλά και απόγνωση. Το κερασάκι στην τούρτα δε, ήταν οι προκλητικές δηλώσεις του Χρυσοχοΐδη, ο οποίος είπε πανηγυρίζοντας πως «με την Αμυγδαλέζα αποδεικνύουμε ότι μια  κυβέρνηση μπορεί και πρέπει να λειτουργεί ακόμα και λίγο πριν τις εκλογές».

Το γεγονός αυτό είναι, για την ώρα, το αποκορύφωμα μιας πέρα για πέρα φασιστικής αντίληψης που εκφράζεται από την μεριά της κυβέρνησης κατά την προεκλογική περίοδο. Μιας αντίληψης που φανερώνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο πως τα πολιτικά αποτελέσματα του… «καιρού τη κρίσης» φλερτάρουν επικίνδυνα με ναζιστικές λογικές. Σε αυτή την συγκυρία, οι μετανάστες είναι απλά ο πρώτος στόχος σαν πιο αδύναμη κοινωνική ομάδα. Εν δυνάμει, τα κομμάτια της κοινωνίας που αποτελούν στόχο του όλο και πιο πολύ εκφασισμένου κράτους είναι πολύ ευρύτερα.

Ανέκαθεν, ένα από τα βασικότερα σχέδια της εξουσίας μέσα στον ταξικό πόλεμο δεν ήταν άλλο από την προσπάθεια διαχωρισμού της εργατικής τάξης, από την διαίρεσή της με βάση την εθνικότητα και την… «φυλή». Το σχέδιο αυτό εφαρμόζεται αυτή την στιγμή και δυστυχώς για εμάς, πετυχαίνει. Αν δεν το ανατρέψουμε το μέλλον μας θα είναι ζοφερό…

Τα λόγια του Μάρτιν Νίμελερ ποτέ δεν ήταν πιο επίκαιρα απ΄ ότι σήμερα. Όποιος σωπάσει απέναντι στο φαινόμενο των στρατοπέδων συγκέντρωσης, όποιος μείνει απλά να κοιτάει αυτή την εξελισσόμενη κτηνωδία στρώνει το χαλί σε οτιδήποτε πρόκειται να ακολουθήσει. Άλλωστε αν δεν υπερασπιστούμε τώρα τους μετανάστες σαν ταξικά μας αδέρφια, αν δεν παλέψουμε ενωμένοι μακριά από επίπλαστους διαχωρισμούς, αύριο κανείς δεν θα έχει μείνει για να φωνάξει.

Ανακοίνωση της Αναρχοσυνδικαλιστικής Πρωτοβουλίας Ροσινάντε για τα γεγονότα των τελευταίων ημερών.

Ενώ τα νέα μέτρα φτωχοποίησης και εξαθλίωσης της ζωής μας βρίσκονται προ των πυλών, την ίδια στιγμή που, ενόψει εκλογών, το δίπολο «μνημονιακών» και «αντι-μνημονιακών» πολιτικών χώρων επιβάλλεται από τα πάνω σαν μείζονος σημασίας συζήτηση, ο εκφασισμός του πολιτικού συστήματος πραγματοποιείται με γοργά βήματα και τα αποτελέσματά του, μέρα με την μέρα, γίνονται αντιληπτά με θλιβερό τρόπο.

Τις τελευταίες μέρες γινόμαστε μάρτυρες μιας ασύλληπτης, συστημικής κτηνωδίας. Αποκορύφωμά της, η αυτοκτονία του 77χρονου συνταξιούχου, Δημήτρη Χριστούλια στο Σύνταγμα και η δολοφονική και παραλίγο μοιραία επίθεση που δέχθηκε από άνδρες των ΜΑΤ ο πρόεδρος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ, Μάριος Λώλος κατά την διάρκεια των διαδηλώσεων που ακολούθησαν.

Από τα παραπάνω, το συμπέρασμα που προκύπτει είναι αναμφισβήτητο: Η αντίσταση και ο αγώνας για την ανατροπή αυτής της κατάστασης είναι κάτι περισσότερο από ανάγκη. Είναι υποχρέωση και πρέπει να γίνει συλλογική πραγματικότητα άμεσα. Διαφορετικά, το ανθρωποφάγο σύστημα μου μας εξουσιάζει, θα χορτάσει χωρίς να δυσκολευτεί ιδιαίτερα.

Οφείλουμε να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας άμεσα. Μέσα από την δημιουργία αυτοοργανωμένων δομών αντίστασης στους χώρους εργασίας και από εκεί σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας. Μακριά από τους ψεύτικους διαχωρισμούς με βάση την εθνικότητα που μας επιβάλουν για να μας διασπάσουν. Με όπλο την ταξική αλληλεγγύη και την συλλογική δύναμη.

Να οικοδομήσουμε στο σήμερα την κοινωνία του αύριο. Να παλέψουμε για να ανατρέψουμε αυτό το σύστημα.

Μέχρι την νίκη.

Στις 21 Μαρτίου ξεκινάει η δίκη του αγωνιστή εργάτη Κυριάκου Μουτίδη, μέλος του σωματείου ΣΒΕΟΔ (Συνέλευση Βάσης Εργαζόμενων Οδηγών Δικύκλου) και του ΕΕΚ. Ο Κυριάκος είχε συλληφθεί από τις δυνάμεις καταστολής κατά την διάρκεια της πορείας της 6ης Δεκέμβρη του 2009, ακριβώς ένα χρόνο μετά την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Εκείνη την ημέρα, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι συμμετείχαν στην διαδήλωση μνήμης για τον 15χρονο μαθητή, που είχε πραγματοποιηθεί στο κέντρο της Αθήνας και βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις κατασταλτικές διαθέσεις του Κράτους. Εκατοντάδες διαδηλωτές συνελήφθησαν και χτυπήθηκαν άσχημα από τις αστυνομικές δυνάμεις ενώ μια μέρα πριν, η αναίτια εισβολή της αστυνομίας στο αναρχικό στέκι Ρεσάλτο είχε κάνει την… εισαγωγή για το τι επρόκειτο να ακολουθήσει.

Οι κατηγορίες που αποδόθηκαν στον Κυριάκο για τα γεγονότα της 6ης Δεκέμβρη 2009 ήταν κακουργηματικού βαθμού καθώς αναβαθμίστηκαν εξαιτίας του «κουκουλονόμου», ξεκάθαρος ρόλος ύπαρξης του οποίου δεν είναι άλλος από την στοχοποίηση των διαδηλωτών και την αποτελεσματικότερη νομική καταστολή των ανθρώπων του κινήματος.

Η κρατική καταδίωξη ενός εργάτη για την αγωνιστική του δράση οφείλει να είναι υπόθεση όλου του εργατικού κινήματος. Γι’ αυτόν τον λόγο στεκόμαστε στο πλευρό του Κυριάκου Μουτίδη και οποιουδήποτε άλλου αγωνιζόμενου εργάτη στοχοποιείται και καταδιώκεται από την εξουσία.

Σε μια εποχή που η «κινεζοποίηση» της κοινωνίας συντελείται με γρήγορους ρυθμούς, που η εξαθλίωση και η φτώχια επιβάλλονται σαν… «φυσικά φαινόμενα», που το Κράτος και το Κεφάλαιο δείχνουν το πιο σκληρό και αδιάλλακτο πρόσωπό τους, η εργατική τάξη οφείλει να συντελέσει την αντεπίθεσή της με αντίστοιχα σκληρούς όρους και να απαντήσει στις επιβολές και την καταστολή αντιπαραβάλλοντας την συλλογική της δύναμη.

                                                   Αλληλεγγύη στον αγωνιστή εργάτη Κυριάκο Μουτίδη

                                                                           Κάτω τα χέρια από τους αγωνιστές

                                  Οι ταξικοί αγώνες δεν είναι ούτε παράνομοι, ούτε νόμιμοι. Είναι δίκαιοι.

ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗ ΧΟΥΝΤΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

   Δύο χρόνια μετά την κήρυξη του ολοκληρωτικού πολέμου ενάντια στην Εργασία και τέσσερις μήνες αφότου στη χώρα εγκαθιδρύθηκε μια απροκάλυπτη κοινοβουλευτική δικτατορία, η χούντα του Κεφαλαίου προχωρά σε μια τελική επίθεση απύθμενης βαρβαρότητας στα εργασιακά δικαιώματα.

Με προσχήματα που και το ίδιο το Κεφάλαιο έχει πλέον ξεχάσει, ένα τσίρκο από τραπεζίτες, φασίστες, εκπροσώπους οργανισμών και άλλα ζόμπι, συζητά αυτή τη στιγμή την περικοπή των μισθών που θα αγγίζει στον ιδιωτικό τομέα το 50%, την απόλυση 150.000 εργαζομένων του δημοσίου τομέα, την καθολική εξολόθρευση των συλλογικών συμβάσεων.

Η μάχη αυτή δεν έχει «ειδικά» χαρακτηριστικά, είναι η ολοκληρωτική επίθεση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής στην κοινωνία και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπισθεί.

Η απόφαση των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ να κηρύξουν απεργία μία μέρα πριν, χωρίς την παραμικρή προετοιμασία μέσα στους εργασιακούς χώρους, αναδεικνύει ολοκάθαρα για μία ακόμη φορά την πλήρη ανεπάρκεια αυτών των μηχανισμών, που «κινητοποιούνται» μόνο επειδή απειλείται ευθέως ο διαμεσολαβητικός τους ρόλος και για να μην τους πάρουν με τις πέτρες.

  Ο αγώνας αυτή τη στιγμή βρίσκεται αποκλειστικά στα δικά μας χέρια, στα χέρια των εργαζομένων και πρέπει να δοθεί με τους ίδιους σκληρούς όρους που τον δίνει και ο εχθρός. Κυβέρνηση, τράπεζες, αφεντικά, «τρόικα» πρέπει να πάρουν την απάντησή τους με κάθε τρόπο, σε κάθε δρόμο, σε κάθε εργασιακο χώρο, σε κάθε γειτονιά. Στη μάχη αυτή δεν υπάρχουν ούτε κυανόκρανοι ούτε συμβιβασμοί. Αν δεν περάσουμε από πάνω τους, θα περάσουν από πάνω μας.

  Παλεύουμε για την ανατροπή της κυβέρνησης της χούντας του Κεφαλαίου και κάθε άλλης κυβέρνησης που θα έρθει στη θέση της. Οργανωνόμαστε σε απεργιακές επιτροπές αγώνα σε κάθε χώρο δουλειάς και συμμετέχουμε στα συνδικάτα για να αμυνθούμε απέναντι σε κάθε πτυχή αυτής της πολιτικής και για να προετοιμάσουμε την εργατική αντεπίθεση και την Γενική Αντικαπιταλιστική Απεργία. Οργανώνουμε επιτροπές εργαζομένων και ανέργων σε κάθε γειτονιά και ενισχύουμε τη λαϊκή αυτοάμυνα.
Αυτός ο αγώνας είναι ο τελικός. Αν δεν νικήσουμε, θα βυθιστούμε στην εξαθλίωση.

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΗΣ

ΑΠΕΡΓΙΑΚΟΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΧΩΡΟ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΚΑIΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΗΣ
ΓΕΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

ΟΥΤΕ ΜΙΣΗ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΠΑΤΡΙΔΑ», ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ.
ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ!

Απεργιακή Πορεία
(Πλ. Κλαυθμώνος 7/2, 11πμ)

Ή ΘΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΕΞΑΘΛΙΩΘΟΥΜΕ
17 ΓΕΝΑΡΗ: ΚΑΝΕΝΑΣ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

Η απεργία που κήρυξαν στον ιδιωτικό τομέα τα Εργατικά Κέντρα της Αττικής για τις 17 Ιανουαρίου, αποτελεί μία από τις τελευταίες ευκαιρίες της εργατικής τάξης να αναστρέψει την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί σε βάρος της και να ανακτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων μέσα στην κοινωνία.
Μετά από δύο χρόνια βάρβαρης λιτότητας, απολύσεων, περικοπών, εξουθενωτικής φορολόγησης των εργαζομένων και διάλυσης κάθε δομής κοινωνικής προστασίας, η κυβερνητική μαφία τραπεζιτών και ακροδεξιών σε συνεργασία με το Κεφάλαιο επιχειρούν να μετατρέψουν τις εργασιακές σχέσεις σε Φαρ – Ουέστ, όπου μοναδικός νόμος θα είναι η επιθυμία των αφεντικών.
Η κατάργηση των κλαδικών και συλλογικών συμβάσεων, οι μειώσεις των μισθών, η απελευθέρωση των απολύσεων, η εκ περιτροπής εργασία, η μη καταβολή του μισθού, τα λοκ – άουτ είναι η πραγματικότητα που καθημερινά πλέον αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς. Απέναντι στον συνεχή εκβιασμό των εργοδοτών για λιγότερα δικαιώματα, που έχει όχι την ανοχή αλλά την έμπρακτη συνέργεια της κυβέρνησης, η στάση της ηγεσίας του συνδικαλιστικού κινήματος έχει ξεπεράσει κάθε όριο ενδοτικότητας και υποταγής.
Οι ηρωικοί αγώνες των εργαζομένων στην Χαλυβουργία, στο Άλτερ, στη Λουκίσσα και αλλού, αφήνονται κυριολεκτικά στην τύχη τους από την ηγεσία της ΓΣΕΕ, η οποία δεν παίρνει την παραμικρή πρωτοβουλία ούτε για αλληλεγγύη ούτε για κλιμάκωση  ούτε για συντονισμό. Την στιγμή αυτή είτε οι εργαζόμενοι θα πάρουμε στα χέρια μας τα σωματεία μας και την αντίσταση στη βαρβαρότητα είτε θα καταλήξουμε στην πλήρη εξαθλίωση, την απόλυτη φτώχεια και την ανυπαρξία δικαιωμάτων.
Ο μόνος δρόμος που μένει είναι η μετατροπή κάθε εργασιακού χώρου σε μια μικρή ή μεγάλη Χαλυβουργία, σε ένα κέντρο αντίσταση και αγώνα. Με δεδομένη την απροθυμία της ηγεσίας της ΓΣΕΕ να κουνήσει έστω το δακτυλάκι της, είμαστε υποχρεωμένοι να συγκροτήσουμε εμείς τις δομές της συνδικαλιστικής μας οργάνωσης: απεργιακές επιτροπές, σωματειακές επιτροπές, συνδικαλιστικές κινήσεις και σχήματα πρέπει να συγκροτηθούν άμεσα σε κάθε χώρο δουλειάς, να συντονιστούν και να συντονίσουν τον αγώνα. Χωρίς γραφειοκράτες, καρεκλοκενταύρους και εξωνημένους πολιτικάντηδες, με γνώμονα την αντίσταση στη βαρβαρότητα και την αντεπίθεση για τα δικαιώματά μας.
Η απεργία της 17ης Γενάρη, πρέπει να είναι ένα σημαντικό βήμα σε αυτή την κατεύθυνση. Στις 17 Γενάρη κανείς δεν πρέπει να πάει για δουλειά. Πρέπει να βρεθούμε στον δρόμο και από εκεί να ξεκινήσουμε την αντεπίθεση. Πρέπει να θυμίσουμε στις μαφίες που κατακρεουργούν τη ζωή μας ότι τον πλούτο σε αυτόν τον κόσμο τον δημιουργούμε οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενοι θα τον πάρουμε πίσω!

ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ
ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ 

ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ ΔΟΜΕΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ
ΜΕΣΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΧΩΡΟ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΜΑΣ, ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΜΑΣ
ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΜΑΣ, ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ
ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΜΑΣ

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ
ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΠΟΡΕΙΑ
(17/1 – 11π.μ. Σταδίου και Σανταρόζα)

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΨΑΧΝΕΙΣ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ

  Εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης, η ανεργία σε όλα τα κράτη του πλανήτη αρχίζει να αυξάνεται ρυθμούς γεωμετρικής προόδου. Στην Ελλάδα αγγίζει περίπου το 17% του εργατικού δυναμικού και το 48% στους νέους (18 με 25). Είναι ξεκάθαρο ότι το Κεφάλαιο έχει εξαπολύσει ολοκληρωτική επίθεση απέναντι στην Εργασία. Αυτό μεταφράζεται στο ότι όχι απλά γίνονται μαζικές απολύσεις σε όλους τους κλάδους αλλά χάνονται και οι θέσεις εργασίας οριστικά, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται στρατιές μακροχρόνιων άνεργων.
Βέβαια, η κρίση δεν έφερε την ανεργία, απλά μεγάλωσε το ποσοστό των ανέργων και αυτό γιατί η ανεργία είναι δομικό στοιχείο του καπιταλισμού και βασίζεται στο ότι τα αφεντικά αγοράζουν μόνο όση Εργασία τους είναι απαραίτητη προκειμένου να πετύχουν την μέγιστη παραγωγικότητα, άρα και το μέγιστο κέρδος. Ανέκαθεν, την χρησιμοποιούσαν ως εργαλείο για την εύρυθμη λειτουργία του συστήματός. Όσο μεγαλύτερη είναι ανεργία και η φτώχεια, τόσο πιο εύκολα ο άνεργος θα συμβιβαστεί με τις μικρότερες απολαβές και όταν η εργοδοσία ξέρει πως μπορεί να βρει κάποιον που κάνει την ίδια δουλειά και φθηνότερα, ο εργαζόμενος κινδυνεύει να χάσει την θέση του και σταματά να διεκδικεί.
Αυτομάτως, αυτό δημιουργεί έναν διαχωρισμό μεταξύ των εργατών, οπού οι άνεργοι γίνονται μελλοντικοί εργαζόμενοι και οι εργαζόμενοι μελλοντικά άνεργοι, αλλά βέβαια και οι δύο γίνονται θύματα του εκβιασμού των αφεντικών. Είναι προφανές πως η κόντρα που παράγεται από αυτόν τον διαχωρισμό μόνο τα αφεντικά μπορεί να βοηθήσει μιας και καταφέρνουν να συμπιέσουν προς τα κάτω το κόστος εργασίας, δηλαδή μειώνονται οι μισθοί όλων.
Γι’ αυτό και είναι αναγκαία η συμμετοχή των εργατών στο σωματείο του κλάδου τους ανεξαρτήτως αν είναι εργαζόμενοι ή άνεργοι, και η ένωση με τους αγώνες και τις οργανώσεις ολόκληρης της εργατικής τάξης για όσους είναι άνεργοι που εισέρχονται για πρώτη φορά στην αγορά εργασίας ή και πρώην εργαζομένων χωρίς επαγγελματικό αντικείμενο, ώστε να αναπτυχθούν ουσιαστικοί δεσμοί αλληλεγγύης και αλληλοϋποστήριξης αλλά και συντονισμός για κοινή δράση.
Εργαζόμενοι ή όχι, προκειμένου να επιβιώσουμε από αυτήν την επίθεση των αφεντικών και να διατηρήσουμε την αξιοπρέπεια μας, είναι αναγκαίο να περάσουμε στην αντεπίθεση της τάξης μας. Αν η εξαθλίωσή μας είναι μονόδρομος για τη σωτηρία του συστήματος, η ανατροπή του είναι μονόδρομος για την εργατική τάξη. Οφείλουμε να δώσουμε τη μάχη συλλογικά και συγκροτημένα μέσα από τα σωματεία μας και τους χώρους δουλειάς, που διεξάγεται καθημερινά η αποκορύφωση του ανταγωνισμού ανάμεσα σε όσους παράγουμε τον πλούτο και σε όσους τον καρπώνονται, μέχρι να πάρουμε στα χέρια μας ό,τι μας ανήκει- τον πλούτο – τα μέσα παραγωγής- τις επιχειρήσεις.

- Αύξηση επιδόματος ανεργίας για όλο το διάστημα της ανεργίας

- Ασφαλιστική κάλυψη για όλο το διάστημα της ανεργίας

-Ενοικιοστάσιο για τους ανέργους, σπίτια για τους άστεγους
και δήμευση περιουσιών για λογαριασμό τους

- Κάτω τα χέρια από τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας

-Αυξήσεις μισθών, Μείωση ωρών εργασίας

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ
Ενάντια στην Ανεργία
(15/12-18:00 Πλατεία Συντάγματος)

Δύο λέξεις βρίσκονται στα χείλη κάθε εργοδότη τον τελευταίο καιρό προκειμένου να δικαιολογηθεί το πλιάτσικο που επιχειρείται στις ζωές των εργαζόμενων: «Οικονομική κρίση». Κάθε εργατική κατάκτηση πάει περίπατο, κάθε κεκτημένο αγνοείται προκειμένου να ικανοποιηθούν οι «ανάγκες» των αφεντικών και όλα αυτά δικαιολογούνται με αυτές τις δύο μαγικές λεξούλες. Στον χώρο των ΜΜΕ ειδικά που ακόμα και στην «προ-κρίσης» εποχή, οι αυθαιρεσίες είχαν γίνει κανόνες, ο πόλεμος αυτός δεν θα μπορούσε να μην διεξάγεται με τους πιο σκληρούς όρους.

Η επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι στο ALTER δεν ξεφεύγει από αυτό το πλαίσιο. Η αντίστασή τους ωστόσο έρχεται να θυμίσει μια πραγματικότητα που σε πολλούς χώρους εργασίας μέσα στα ΜΜΕ μοιάζει να έχει ξεχαστεί. Ότι οι αγώνες των εργατών δεν μπορούν να ετεροκαθορίζονται από τα «προβλήματα» των αφεντικών τους. Αντίθετα, οφείλουν να καθορίζονται μόνο από τις ανάγκες των ίδιων των εργατών. Γι’ αυτό τον λόγο, ο αγώνας των εργαζόμενων του ALTER αναπόφευκτα προκαλεί θαυμασμό.

Απέναντι στις καθυστερήσεις των δεδουλευμένων, τις απολύσεις και την καταστράγηση των εργατικών δικαιωμάτων τους, οι εργαζόμενοι στο κανάλι του Μπουρναζίου αντιπαραβάλουν τον συλλογικό αγώνα και σε αυτή τους την μάχη έχουν την αμέριστη συμπαράστασή μας και την αλληλεγγύη μας. Ο αγώνας τους είναι αγώνας όλων μας και η ενδεχόμενη επιτυχία του θα αποτελεί παρακαταθήκη και ελπίδα για τον κλάδο των ΜΜΕ συνολικά.

Η Κλαδική Εργαζόμενων στα ΜΜΕ της Αναρχοσυνδικαλιστικής Πρωτοβουλίας Ροσινάντε βρίσκεται στο πλευρό των εργαζόμενων στο ALTER, στηρίζει τον αγώνα τους και συνυπογράφει τα αιτήματά τους.

Η κατάληψη στο ALTER να τερματιστεί μόνο αν ο αγώνας των εργαζόμενων στεφθεί με επιτυχία ή να μην τερματιστεί καθόλου.