Φτώχεια, πόλεμος, ιδιωτικοποιήσεις: Ο Καπιταλισμός δολοφονεί.
Εδώ και αρκετά χρόνια, βρισκόμαστε όλοι αντιμέτωποι με τις εγγενείς αντιφάσεις και τα αδιέξοδα ενός συστήματος, που δεν υπόσχεται τίποτα παρά εκμετάλλευση για τους/τις εργαζόμενους/εργαζόμενες, και αδιάκοπη κερδοφορία για τα αφεντικά. Η αντικοινωνική και δολοφονική φύση του καπιταλισμού γίνεται όλο και πιο εμφανής, καθώς παίζουμε καθημερινά την ζωή μας κορώνα-γράμματα στα τρένα, τα νοσοκομεία και τους χώρους εργασίας. Όσο παλεύουμε για την επιβίωση, αυξάνονται τα κέρδη τους.
Την ώρα που η κυβέρνηση βαυκαλίζεται ότι όλα είναι «καλώς καμωμένα» και πως βρισκόμαστε σε τροχιά ανάπτυξης, η ακρίβεια χτυπάει κόκκινο και εκατομμύρια εργαζόμενοι/εργαζόμενες είμαστε αναγκασμένοι να δουλεύουμε με μισθούς πείνας, σε άθλιες συνθήκες. Οι μισθοί δεν φτάνουν ούτε για την κάλυψη βασικών αγαθών, τα ενοίκια έχουν σκαρφαλώσει στα ύψη, ενώ κάθε υπόνοια για μια αξιοπρεπή ζωή για τους εργαζομένους εκλαμβάνεται ως αντίθετη με τα «δημοσιονομικά περιθώρια» και ως προσπάθεια «αποσταθεροποίησης της οικονομίας» (μοναδική εξαίρεση, φυσικά, τα σώματα ασφαλείας, όπου οι αυξήσεις και οι προσλήψεις δεν σταματάνε ποτέ). Οι δε ιδιωτικοποιήσεις βασικών κοινωνικών αγαθών (υγεία, εκπαίδευση, ρεύμα κ.α) διαδέχονται η μια την άλλη, καθιστώντας ακόμα πιο δύσκολη την πρόσβαση όλων μας σε αυτά, ουσιαστικά απειλώντας άμεσα τις ζωές μας.
Στους χώρους εργασίας η εργοδοτική αυθαιρεσία και η εκμετάλλευση, αποτελούν κανονικότητα. Τα εργατικά ατυχήματα και οι θάνατοι έσπασαν κάθε ρεκόρ το πρώτο τρίμηνο του 2025, με δεκάδες εργαζόμενους (ακόμα και 70 ή 75 ετών) να χάνουν την ζωή τους εν ώρα εργασίας. Εξαντλητικά ωράρια, ελλιπέστατα μέτρα προστασίας, απλήρωτες υπερωρίες, εργοδοτική τρομοκρατία, απολύσεις και απειλές – και όλα αυτά για ένα κομμάτι ψωμί – αυτή είναι η πραγματικότητα στους περισσότερους εργασιακούς χώρους σήμερα.
Μέσα αυτή τη συνθήκη, οι κυβερνήσεις ανταγωνίζονται η μια την άλλη στην κούρσα των αντεργατικών μέτρων. Στο όνομα της κερδοφορίας του κεφαλαίου, επιδιώκει να επιβάλλει νεκρική σιωπή στους χώρους εργασίας και να περιορίσει τον συνδικαλισμό. Τα τελευταία χρόνια, οι αντεργατικοί νόμοι δεν έχουν τέλος: και αυτό συμβαίνει ακριβώς επειδή το κράτος, είτε δεξιό είτε αριστερό, υπάρχει με σκοπό την περιφρούρηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου φύσει και θέσει. Το οκτάωρο τείνει να αποτελέσει παρελθόν, απεργίες κηρύσσονται παράνομες, συνδικαλιστές διώκονται για την αγωνιστική τους στάση, οι ελαστικές μορφές εργασίας κερδίζουν έδαφος και οι υπάρχουσες συλλογικές συμβάσεις είναι ελάχιστες και κρίνονται ως ανεπαρκείς μπροστά στην επίθεση του πληθωρισμού. Κράτος και κεφάλαιο γνωρίζουν καλά την δύναμη των εργαζομένων και κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους προκειμένου να μας αφοπλίσουν.
Σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, βλέπουμε καθημερινά τα σύννεφα πολέμου να πυκνώνουν πάνω από τα κεφάλια μας. Δεν έχουν περάσει παρά λίγες μόνο ημέρες από τις ανακοινώσεις της Ε.Ε πως θα διατεθούν 800 Δις για τις ανάγκες της «Ευρωπαϊκής Άμυνας», ενώ οι πιέσεις για αύξηση των προϋπολογισμών στην άμυνα και την «ασφάλεια» ολοένα και εντείνονται. Εμείς, οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες, καταλαβαίνουμε από πρώτο χέρι ότι τα λεφτά αυτά που θα διατεθούν σε πολεμικούς εξοπλισμούς θα τα πληρώσουμε πολύ ακριβά. Αντί για νοσοκομεία, σχολεία, δημόσιες και ασφαλείς μεταφορές, το κράτος θα κλέψει τους μισθούς μας προκειμένου να αγοράσει όπλα και υποβρύχια, να χρηματοδοτήσει τον στρατό και να υψώσει νέα τείχη στα σύνορα με θύματα τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Όλα αυτά την ώρα που στην ευρύτερη περιοχή διεξάγεται γενοκτονία του Παλαιστινιακού Λαού από το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ, στενού συμμάχου της Ελλάδας, ενώ η κατάσταση στη Συρία, την Ευρώπη αλλά και την Αμερική μυρίζει μπαρούτι.
Βρισκόμαστε σήμερα σε ένα ιστορικό σημείο καμπής όπου έρχονται σε σύγκρουση δύο εντελώς αντίθετοι κόσμοι. Από την μια ο κόσμος του κράτους και των καπιταλιστών που μπροστά στο κέρδος αδιαφορούν πλήρως για την ανθρώπινη ζωή, εκμεταλλεύονται τους/τις εργαζόμενους/εργαζόμενες και δεν διστάζουν να αιματοκυλίσουν τον πλανήτη. Από την άλλη όλοι εμείς, οι εργαζόμενοι/εργαζόμενες, η κοινωνική πλειοψηφία που παράγουμε τον πλούτο και που αν σταματήσουμε να το κάνουμε, προτάξουμε την ταξική αλληλεγγύη και πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας μπορούμε να τα αλλάξουμε όλα.
Η απεργία της 9ης Απρίλη παρά το ότι προκηρύχθηκε αρχικά από την εργοδοτική και ξεπουλημένη ΓΣΕΕ ως αντιπρόταση κόντρα στην μεγαλειώδη απεργία της 28ης Φλεβάρη, είναι αναγκαίο να μετουσιωθεί καταφατικά από την εργατική τάξη σε έναν κόμβο αγώνα που θα ξεπεράσει στην πράξη τα όρια του γραφειοκρατικού, ρεφορμιστικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού. Οι εργαζόμενοι/εργαζόμενες είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να βάλουμε φρένο στα σχέδιά τους. Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει να μετατρέψουμε τους χώρους εργασίας σε κέντρα ζύμωσης και διεκδικήσεων, να οργανωθούμε στα σωματεία και τις ομοσπονδίες μας προτάσσοντας έναν συνδικαλισμό ταξικό και επαναστατικό, έναν συνδικαλισμό που θα έρχεται σε ρήξη με τα συμφέροντα του κράτους και των αφεντικών.
Η Aναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε καλεί στις απεργιακές συγκεντρώσεις διεκδικώντας:
- Αυξήσεις στους μισθούς, μείωση του χρόνου εργασίας, συλλογικές συμβάσεις στο ύψος των κοινωνικών αναγκών – Κατάργηση όλων των ευέλικτων μορφών εργασίας.
- Κοινωνικοποίηση (μεταφορές, ενέργεια, νερό, υγεία, εκπαίδευση) – Κοινωνικοποίηση του κλάδου των μεταφορών ως μοναδικής διασφάλισης του δημόσιου χαρακτήρα τους
- Ακύρωση όλων των αυταρχικών, αντεργατικών και αντισυνδικαλιστικών νόμων των τελευταίων χρόνων – Καμία ποινικοποίηση του συνδικαλισμού
- Να ακυρωθούν τα εγχώρια και ευρωπαϊκά εξοπλιστικά προγράμματα – λεφτά για την υγεία, την παιδεία, τους ανέργους, τις κοινωνικές ανάγκες και όχι για όπλα.
- Άμεση παύση των πολεμικών επιχειρήσεων, της γενοκτονίας του Παλαιστινιακού λαού και κάθε συμμετοχής του ελληνικού κράτους σε αυτήν.
ΑΝΑΡΧΟΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΡΟΣΙΝΑΝΤΕ
