Ανακοίνωση της Κλαδικής Εργαζομένων στα ΜΜΕ της Αναρχοσυνδικαλιστικής Πρωτοβουλίας Ροσινάντε για την κλαδική απεργία της 8ης Απριλίου.
Υπάρχει ένα ρητό που ισχυρίζεται πως «συνταγή που πετυχαίνει δεν αλλάζει» και από το οποίο εύλογα φυσικά προκύπτει το συμπέρασμα πως μια αποδεδειγμένα αποτυχημένη συνταγή είναι παραλογισμός να παραμένει ίδια και απαράλαχτη. Με βάση την κοινή λογική λοιπόν, η εμμονική πρακτική της ΕΣΗΕΑ (και των υπόλοιπων Ενώσεων και Ομοσπονδιών του Τύπου που συμπαρασύρονται από τον σχετικό συσχετισμό δύναμης) να απέχει από τις πανεργατικές απεργίες και να καλεί μια δική της, κατά κανόνα ένα 24ωρο πριν από αυτές όπως συμβαίνει και με την απεργία της 8ης Απριλίου, θα έπρεπε να έχει φέρει ως αποτέλεσμα το να απολαμβάνουν οι εργαζόμενοι των ΜΜΕ τέλειες συνθήκες εργασίας, ιδανικούς μισθούς, φυσικά να έχουν ήδη Συλλογική Σύμβαση και τα αφεντικά να τρέμουν μη τυχόν και κάνουν κάτι που θα ενεργοποιήσει τη συλλογική τους δύναμη.
Προφανώς, τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει μέσα στους εργασιακούς χώρους των ΜΜΕ. Θα περίμενε κανείς λοιπόν, έστω για τυπικούς λόγους, η συντεχνιακή πρακτική των ξεχωριστών απεργιών να έχει εγκαταλειφθεί εδώ και καιρό από την ΕΣΗΕΑ. Αντίθετα, είναι τόσο εδραιωμένη που είναι να απορεί κανείς για το αν η ηγεσία του σωματείου των δημοσιογράφων φαντασιώνεται θριάμβους εκεί που δεν υπάρχουν. Βέβαια, για την ΕΣΗΕΑ, ακόμα και ο τελευταίος χαρακτηρισμός μοιάζει συζητήσιμος: «σωματείο που λέει ο λόγος» είναι στην πραγματικότητα ο πολιτικά ορθός ορισμός που θα έπρεπε να χρησιμοποιείται.
Το τελευταίο δεν αποτελεί κάποιο είδος ειρωνείας, αλλά ουσιαστικό θέμα προς συζήτηση: πόσο σωματείο είναι ένα… σωματείο αν σε αυτό συνυπάρχουμε με τους εργοδότες μας; Και κατ΄επέκταση πώς ακριβώς, αφεντικά και εργαζόμενοι, γίνεται να αντιληφθούμε με τους ίδιους όρους μια πανεργατική απεργία τη στιγμή που σε αυτή εμείς βλέπουμε την ευκαιρία να δράσουμε ως μέλη της (υπόλοιπης) εργατικής τάξης και εκείνοι μια μεγάλη ευκαιρία αύξησης του (αναγνωστικού και οπτικοακουστικού) κοινού σε μια μέρα που ένα μεγάλο κομμάτι όσων το συναποτελούν δεν θα δουλεύουν και άρα θα «καταναλώνουν» ακόμα περισσότερο περιεχόμενο; Διότι -μην γελιόμαστε- το δήθεν καθήκον της κάλυψης των απεργιακών κινητοποιήσεων που επικαλείται η ΕΣΗΕΑ και το οποίο πλασάρεται ως βασικό στοιχείο στο σκεπτικό της λειτουργίας των ΜΜΕ σε μέρα απεργίας, θα μπορούσε εύκολα να καλύπτεται από εργασιακές επιτροπές και υπό το συντονισμό του σωματείου αντί των εργοδοτών όπως συμβαίνει τώρα.
Είναι προφανές πως η ηγεμονία των εργοδοτικών αντιλήψεων εντός αυτού του υποτιθέμενου σωματείου αποτελεί νομοτέλεια από τη στιγμή που σε αυτό δεν είμαστε μέλη μόνο εμείς, οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενοι των ΜΜΕ. Και συνεπαγωγικά, είναι επίσης προφανές πως αυτή η ηγεμονία δεν είναι καθόλου άσχετη από τους συσχετισμούς εντός των εργασιακών χώρων, εκεί όπου οι αυξήσεις είτε αποτελούν είδος προς εξαφάνιση είτε είναι προσχηματικές και επί της ουσίας ανύπαρκτες σε εποχές διαρκώς καλπάζοντος πληθωρισμού, η εντατικοποίηση των ρυθμών δουλειάς προσομοιάζει όλο και περισσότερο σε γαλέρες πολυτελείας και ο μετασχηματισμός του μιντιακού τοπίου σε ένα περιβάλλον με όλο και λιγότερο πρωτογενές περιεχόμενό υποβαθμίζει περεταίρω την εργατική μας δύναμη και κάνει την πιθανότητα των απολύσεων έναν μόνιμο «μπαμπούλα» που μας προτρέπει να είμαστε φρόνιμα και υπάκουα παιδιά και πάνω από όλα «να κάνουμε καλά τη δουλειά μας».
Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες στα ΜΜΕ δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε από τον κατά φαντασία συνδικαλισμό της ΕΣΗΕΑ, που πλάι στα ψελίσματά για Κλαδική Συλλογική Σύμβαση κοτσάρει και ένα αίτημα περί μέτρων «στήριξης του έντυπου τύπου», δηλαδή κρατική επιδότηση των αφεντικών επί της ουσίας, μη τυχόν και υπάρξει κάποια παρεξήγηση και νομίζουν ότι αυτά που πρέπει να διεκδικήσουμε θα τα βάλουν από την τσέπη τους. Δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε από έναν «συνδικαλισμό» που αρνείται να οργανώσει μισή συνέλευση μέσα σε μαγαζί, που θέλει να μας πείσει πως η υπογραφή Κλαδικής Συλλογικής Σύμβασης περνάει μέσα από κεκλεισμένων των θυρών παραγοντισμούς με τους εργοδότες χωρίς την παραμικρή εμπλοκή και κινητοποίηση της βάσης του κλάδου, που σε τελική ανάλυση δεν αυτοπροσδιορίζεται καν ως τμήμα του εργατικού κινήματος.
Απέναντι στην εργοδοτική τρομοκρατία, τους μισθούς της πλάκας, τα ελαστικά ωράρια και την άνευ προηγουμένου εντατικοποίηση της εργασίας, απέναντι στις ατομικές συμβάσεις, τις απολύσεις και την εκκωφαντική έλλειψη προστασίας των εργαζομένων, χρειαζόμαστε άμεσα τη συγκρότηση ενός πραγματικού, ενιαίου συνδικάτου στο χώρο των ΜΜΕ που θα ενωθεί με το υπόλοιπο εργατικό κίνημα, θα συντονιστεί με τις διεκδικήσεις του και θα παλέψει για μισθολογική και εργασιακή αξιοπρέπεια με κεντρική αιχμή τη σύναψη Συλλογικής Σύμβασης και την ενσωμάτωση σε αυτή την προστασία των θέσεων εργασίας από την απειλή της χρήσης Τεχνητής Νοημοσύνης στα Μέσα και των SLAPP αγωγών από εταιρείες.
Η Κλαδική Εργαζομένων στα ΜΜΕ της Αναρχοσυνδικαλιστικής Πρωτοβουλίας Ροσινάντε καλεί τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες του κλάδου να οργανωθούν και να παλέψουν ώστε την 8η Απρίλη να είναι η τελευταία φορά που απεργούν ξεχωριστή μέρα από την υπόλοιπη εργατική τάξη και με όπλο τη συλλογική τους δύναμη και τον μεταξύ τους συντονισμό να αντισταθούν στις ορέξεις των αφεντικών για κακοπληρωμένο και εξαντλητικό ωράριο και να δημιουργήσουν τις συνθήκες για υπογραφή Κλαδικής Συλλογικής Σύμβασης στα ΜΜΕ.
-ΚΛΑΔΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ
-ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΥΠΑΡΧΟΥΣΕΣ ΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΕΝΙΑΙΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ ΤΥΠΟΥ
-ΕΞΩ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΜΑΣ
-ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΥΨΟΣ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΜΑΣ, ΛΙΓΟΤΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ
-ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ SLAPP ΑΓΩΓΕΣ, ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΡΗΣΗ A.I. ΣΤΑ ΜΜΕ
Κλαδική Εργαζομένων στα ΜΜΕ – Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε
