Του Matthew Quest
Ο Matthew Quest είναι ανεξάρτητος μελετητής με ειδίκευση στις Αφρικανικές Σπουδές, την Παγκόσμια Ιστορία και την πολιτική φιλοσοφία, ο οποίος γράφει στην πλατφόρμα Medium για το περιοδικό Clash!. Είναι γνωστός μελετητής του έργου του C.L.R. James και συντάκτης του Clash!, ενός συλλογικού οργάνου που υποστηρίζει την ενότητα της Καραϊβικής από τα κάτω. Στο ακόλουθο άρθρο δημοσιεύει μια αιχμηρή ανάλυση της έννοιας του αντι-ιμπεριαλισμού στην Καραϊβική και τη Βενεζουέλα, ασκεί κριτική στις κυβερνήσεις και τους ακτιβιστές που συσπειρώνονται γύρω από ιεραρχικά καθεστώτα, αντί γύρω από τους ίδιους τους εργάτες και τις εργάτριες. Με τα παραδείγματα από την Αϊτή, τη Γουιάνα και τη Βενεζουέλα, καταδεικνύεται πώς η επίσημη «αλληλεγγύη» συχνά λειτουργεί ως προκάλυμμα για τα καθεστώτα αυτά και τα συμφέροντα κεφαλαίου. Αντίθετα, ο Quest υποστηρίζει ότι “δεν οφείλουμε καμία πίστη σε αντιδημοκρατικές κυβερνήσεις”, επιμένοντας πως η αλληλεγγύη πρέπει να κατευθύνεται προς τους ίδιους τους ανθρώπους και όχι προς τους εξουσιαστές τους.
Η στάση «αντι-ιμπεριαλισμού» που υιοθετούν πολλοί (όχι όλοι) από όσους ισχυρίζονται ότι οργανώνουν αλληλεγγύη είναι ντροπή για τον πολιτισμό της Καραϊβικής και του κόσμου. Ό,τι και να συμβεί τώρα, αυτό το ζήτημα έχει καθοριστική σημασία.
Μετά από μια ανόητη προσέγγιση της αλληλεγγύης προς την Αϊτή, όπου το αριστερό μπλοκ του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου, οι κυβερνήσεις της Καραϊβικής και οι «προοδευτικοί» ακτιβιστές ένωσαν τις δυνάμεις τους για να υποστηρίξουν την εισβολή των ΗΠΑ/ΟΗΕ στην Αϊτή (η Ρωσία και η Κίνα «απέχουν»), αν και μερικοί, όχι άμεσα, αλλά μέσω του προτιμώμενου «προοδευτικού» κόμματός τους που εντάχθηκε στην μεταβατική κυβέρνηση της Αϊτής που επέλεξαν οι ιμπεριαλιστές, ο κόσμος της αλληλεγγύης προς την Αϊτή βρίσκεται στην πραγματικότητα σε χάος.
Δεδομένου ότι η Αϊτή χαρακτηρίστηκε από «αδιανόητο χάος», έχει αρχίσει μια εκπληκτική σιωπή σχετικά με την μεταβατική κυβέρνηση της Αϊτής, ενώ οι φωνές που φωνάζουν «ΗΠΑ έξω από την Αμερικανική ήπειρο» είναι εκκωφαντικές. Το προτιμώμενο κόμμα της Αϊτής έχει λάβει επανειλημμένα χρήματα από τους ιμπεριαλιστές για να συντηρήσει ένα νοσοκομείο και ένα πανεπιστήμιο, και τώρα αυτή η μεταβατική κυβέρνηση συνεργάζεται ανοιχτά με παγκόσμιους μισθοφόρους από την αμερικανική ομάδα Blackwater για να πραγματοποιήσει στοχευμένες δολοφονίες με drones εναντίον συμμοριών των δρόμων στην Αϊτή.
Τι προβάλλουν τώρα οι “αδέξιοι κι οι μπερδεμένοι”; Ό,τι θέλουν. Οι μεγάλοι «αφυπνιστές της συνείδησης» βασίζονται σε μια βάση που δεν μπορεί να διαβάσει και να δώσει προσοχή. Δεν πρόκειται για τους απλούς πολίτες της Καραϊβικής, αλλά για τους αφελείς ακτιβιστές των εξευτελιστικών κυβερνήσεών τους.
Οι αντιιμπεριαλιστές μας συσπειρώνονται τώρα γύρω από την υπεράσπιση της Βενεζουέλας και όλων των κυβερνήσεων της Καραϊβικής από τις απειλές της Αμερικής του Ντόναλντ Τραμπ, που προτείνει να εισβάλει στο όνομα της καταπολέμησης των καρτέλ ναρκωτικών. Πολλοί θα το δουν αυτό και θα αναρωτηθούν: ακόμα και αν οι ακτιβιστές έχουν κάνει λάθη στο παρελθόν, σίγουρα αυτή είναι μια καλή αιτία για να συσπειρωθούμε; Άλλωστε, η αυτοκρατορία είναι η στρατιωτική κυριαρχία, η οικονομική εκμετάλλευση και η πολιτιστική υποταγή ενός έθνους από μια ξένη δύναμη. Αυτό είναι σίγουρα μια επίθεση εναντίον των λαών που επιδιώκουν την αυτοδιοίκηση. Και ο αποικιοκρατισμός και ο ιμπεριαλισμός σε όλες τις μορφές του επιδιώκουν να αρνηθούν την αυτοδιοίκηση σε όσους επιδιώκουν να κατακτήσουν και να υποτάξουν. Ωστόσο, όταν εκπαιδεύουμε τον λαό μας στην πολιτική, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί ώστε να μην λέμε ψέματα και να μην ισχυριζόμαστε εύκολες νίκες, ένα αγαπημένο σύνθημα που οι άνθρωποι, οι οποίοι είναι γνωστοί για τις μισές αλήθειες και το λόμπι υπέρ της αυτοκρατορίας, προβάλλουν ως την ουσία της σοφίας τους.
[1] Ο αντι-ιμπεριαλισμός είναι η αλληλεγγύη των εργαζομένων, των απλών πολιτών, των ανέργων, των φτωχών και των φροντιστών σε όλο τον κόσμο, και όχι μια συνάθροιση όλων των φιλοδοξούντων περιφερειακών εθνικιστικών μπλοκ κεφαλαίου στον κόσμο και των παρακμιακών κυβερνήσεών τους. Εκείνοι που σχεδιάζουν την αντίστασή τους από τις κουζίνες τους, εκείνοι που είναι αμαξάδες την αυγή, εκείνοι που συγκεντρώνονται στα μαγαζιά με ρούμι ή μετά τα μεσάνυχτα κάτω από τους φανοστάτες, εκείνοι που είναι χριστιανοί, μουσουλμάνοι, ινδουιστές και γιορούμπα, εκείνοι που παίζουν κρίκετ, ποδόσφαιρο, μπέιζμπολ, ακούνε Kaiso, Soca, Salsa και Reggae και γιορτάζουν το Καρναβάλι – αυτή είναι η δημοκρατική και αντιιμπεριαλιστική κοινωνική κίνηση της Καραϊβικής. Ο απλός άνθρωπος της Καραϊβικής δεν είναι σύμβολο ή θύμα, δεν είναι στολίδι για να διακοσμεί τα «εθνικά», «εργατικά» και «προοδευτικά» κόμματα της κυριαρχίας.
Για όσους επιθυμούν να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, θα ήταν ωραίο να προσκαλέσετε αυτή τη συνάντηση δυνάμεων να συμμετάσχει. Πραγματικά, η αυτοκατευθυνόμενη απελευθερωτική τους δραστηριότητα είναι η βάση του αντι-ιμπεριαλισμού, αλλιώς δεν είναι τίποτα. Όταν δείχνουν αλληλεγγύη στις κυβερνήσεις που τους κακομεταχειρίζονται κάτω από κάθε κόμμα και προσωπικότητα, οι αντιιμπεριαλιστές κόβουν το κλαδί στο οποίο θέλουν να καθίσουν.
[2] Όταν οι ιμπεριαλιστές απειλούν όσους επιθυμούν να κατακτήσουν, είτε άμεσα είτε έμμεσα, «αποσταθεροποίηση» είναι αυτό που προκαλούν στους απλούς ανθρώπους. Όχι σε όσους πιστεύουν ότι έχουν το δικαίωμα να τους κυβερνούν. Πρέπει να ειπωθεί: αυτές οι περιφερειακές κυβερνήσεις (ανεξάρτητα από το κόμμα ή το πρόσωπο που τις ηγείται) ΔΕΝ είναι καταπιεσμένοι λαοί. Ζουν μια ευχάριστη ζωή εις βάρος των λαών της Καραϊβικής. Δεν υπάρχει καμία σχέση μεταξύ της ευημερίας τους και της ενδυνάμωσης των μαζών. Η μαύρη και ινδική πολιτική τάξη δεν αντιμετωπίζει τους απλούς Καραϊβικούς πολίτες καλύτερα από έναν αποικιακό διαχειριστή.
Είναι αδυναμία της αυτοκρατορίας να πιστεύει ότι προσπαθώντας να ανατρέψει τις μειονότητες που κυβερνούν την καραϊβικανή κοινωνία, μπορεί να ελέγξει την περιοχή. Περιοδικά, οι ιμπεριαλιστές κάνουν το λάθος να το κάνουν ούτως ή άλλως. Αυτό που δεν έχουν κάνει ποτέ είναι να εισβάλουν ή να καταλάβουν περισσότερα από ένα ή δύο καραϊβικανά εδάφη ταυτόχρονα. Ανεξάρτητα από την ανώτερη δύναμη του αυταρχικού καθεστώτος του, αν ο Τραμπ γίνει υπερβολικά επιθετικός και άπληστος, μπορεί να διαπιστώσει ότι έχει κάνει ένα λάθος που δεν μπορεί να διορθώσει η αυτοκρατορική Αμερική.
Ωστόσο, η αντίσταση θα επιβιώσει και θα ευδοκιμήσει (σημειώστε τα προβλήματα στην Αϊτή) μόνο αν η Καραϊβική αναβιώσει τις ριζοσπαστικές της παραδόσεις. Πρέπει να τις διδάξουμε και να τις μάθουμε χωρίς συγγνώμη. Είναι καιρός να σταματήσουμε να λέμε ότι τα μεγάλα πειράματα της Καραϊβικής στην λαϊκή και άμεση δημοκρατία στο παρελθόν ήταν απλώς στρατηγικές και τακτικές μοναδικές για εκείνη την εποχή. Είναι αστείο το πώς οι άνθρωποι αναλύουν την πολιτική οικονομία με βάση προοπτικές από την Ευρώπη του 19ου αιώνα που μπορεί να είναι χρήσιμες ή όχι, αλλά η ουσία της Καραϊβικής του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα είναι απαγορευμένη. Το να μάθουμε από αυτό το αρχείο είναι ο δρόμος προς τα εμπρός για οποιαδήποτε αντίσταση στην αυτοκρατορία του κεφαλαίου, είτε εισβάλλει είτε χρηματοδοτεί τους τοπικούς γελωτοποιούς που την κυριαρχούν. Μια ζώνη ειρήνης είναι μια εξαιρετική ιδέα. Αλλά εθνική συμφιλίωση με εκείνους που επιτίθενται καθημερινά στους ανθρώπους της Καραϊβικής και τους καταπιέζουν; Απολύτως όχι.
[3] Οι προοπτικές κοινωνικής επανάστασης —την οποία οι περισσότεροι αντι-ιμπεριαλιστές ούτε υπερασπίζονται ούτε διδάσκουν— πάντα αναδύονται σε ιστορικές περιόδους αλληλοεπικαλυπτόμενων ιμπεριαλιστικών πολέμων, εθνικών πολέμων και εμφυλίων πολέμων. Ενώ οι απλοί άνθρωποι, στους αγώνες τους για επιβίωση, δεν επιθυμούν τη βία, θα κάνουν ό,τι χρειάζεται για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Αλλά γνωρίζουν, εκτός αν είναι λειτουργοί των κομμάτων της κυριαρχίας, να μην συσπειρώνονται γύρω από τις κυβερνήσεις που συνήθως βιάζουν και εκμεταλλεύονται τον τοπικό πληθυσμό. Εκτός αν είναι αμειβόμενοι λειτουργοί, ή ζουν από διαμεσολάβηση ελίτ και εθνοτική πελατεία, δεν θα κάνουν ούτε ένα βήμα για να υπερασπιστούν αυτές τις λαμπρές κυβερνήσεις των καταραμένων.
[4] Το να καλείς για μια ζώνη ειρήνης και να συσπειρώνεσαι γύρω από την κυβέρνηση της Βενεζουέλας, χωρίς να αναφέρεις ότι το μπολιβαριανό καθεστώς έχει συμπεριφερθεί με αυξανόμενη ναπολεόντεια αλαζονεία και έχει απειλήσει την κυριαρχία της Γουιάνας, μιας ιστορικής χώρας της Καραϊβικής, ένα τέτοιο εγχείρημα, εφόσον πραγματοποιείται με αυτόν τον τρόπο, πρέπει να υλοποιείται είτε από τσαρλατάνους, είτε από ανόητους. Αυτό δεν αποτελεί υποστήριξη της κυβέρνησης της Γουιάνας, κάθε κόμμα της οποίας έχει ανοιχτά αγκαλιάσει το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, και όταν δεν λούζεται στο πετρέλαιο, επιδεικνύει ανοιχτή περιφρόνηση για τους εργάτες της Γουιάνας. Η μία πλευρά προσπαθεί να σπάσει τις απεργίες τους καταργώντας την παρακράτηση εισφορών για τις ιεραρχίες των συνδικάτων. Η άλλη χαρακτηρίζει αυτές τις απεργιακές δραστηριότητες «μη πολιτικές». Δηλαδή υπονοούν πως δεν είναι κομματικές ή απειλή για την κυβέρνηση. Σοβαρά;
Το ζήτημα θα πρέπει να είναι —ειδικά όπου οι ΗΠΑ επιθυμούν να εισβάλουν— σε κάθε επικράτεια της Καραϊβικής να οργανωνόμαστε και να μην σταματάμε τις απεργίες. Δεν είναι απλώς ένα μέσο διαπραγμάτευσης για αυξήσεις και παροχές. Μπορούν να αποτελέσουν τη βάση για την ανάληψη και τη διακυβέρνηση της κοινωνίας. Γενικές απεργίες συνέβησαν σε όλη την Καραϊβική από το 1934 έως το 1939. Στη δεκαετία του 1970 (και σε άλλες δεκαετίες), άγριες απεργίες ενάντια στη συνδικαλιστική ηγεσία ήταν κάτι το συνηθισμένο. Πολλές από αυτές τις καραϊβικές εξεγέρσεις ισχυρίζονταν ότι ήταν «χωρίς ηγέτες».
Σε στιγμές εισβολής δεν θα έπρεπε να οργανώνουμε αλληλεγγύη με τις κυβερνήσεις της Καραϊβικής. Όταν ρατσιστές λευκοί επιτίθενται σε μαύρους, προτείνουμε να οργανώσουμε αλληλεγγύη με την αστυνομία που τους καταδιώκει και τους περιπολεί καθημερινά;
Ο ιμπεριαλισμός επιτίθεται στις ζωές των εργαζομένων της Καραϊβικής, όπως μας έχουν πει οι κρατικοί σχεδιαστές και οι πολιτικοί οικονομολόγοι της περιοχής, ξανά και ξανά. Επιτίθεται στην λαϊκή και άμεση αυτοδιακυβέρνηση. Οι ηγέτες των κρατών της Καραϊβικής, και η Βενεζουέλα δεν αποτελεί εξαίρεση, ποτέ δεν αποτέλεσαν μέσο διευκόλυνσης αυτού του σκοπού. Εκτός αν ο αντι-ιμπεριαλισμός είναι κάτι σαν δημοψήφισμα όπου η λαϊκή βούληση καλλιεργείται για να εισβάλει και να καταλάβει μια άλλη περιφερειακή χώρα που δεν επέδειξε εξωτερική επιθετικότητα.
Όσοι, με ενθουσιασμό, επιθυμούν να υπερασπιστούν την κυβέρνηση Μαδούρο, ούτε καν λένε ότι, παρά το λάθος που έκανε σε σχέση με τη Γουιάνα, ο στρατός των ΗΠΑ του Τραμπ δεν έχει κανένα δικαίωμα να προσπαθήσει να τον ανατρέψει.
Δεν θα έπειθε κανέναν ότι το μπολιβαριανό καθεστώς είναι αγάπη υπό νέα διεύθυνση. Αλλά ίσως διευκόλυνε ένα ευρύτερο κίνημα αλληλεγγύης με εκείνους που, όταν σκέφτονται την εξουσία, απολαμβάνουν να χαρακτηρίζουν κάποια αυταρχικά καθεστώτα ως «καλά» και άλλα ως «κακά».
Αλληλεγγύη με πραγματικούς τοπικούς ανθρώπους σημαίνει ότι όλοι πρέπει να καταδικαστούν για το ότι στολίζουν την αιχμαλωσία με ψεύτικα συνθήματα και πανό. Αλλά για κάποιους, η «επανάσταση» είναι το μέλλον της αιχμαλωσίας μας.
Ο κόσμος μας είναι σε χάος όταν πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα σε μια αυτοκρατορία της ελευθερίας και κομμουνιστές υπέρ του καπιταλισμού. Μπορούμε να είμαστε ευγνώμονες, με ανεξάρτητη σκέψη ριζωμένη στις παραδόσεις της Καραϊβικής, ότι υπάρχει δρόμος μπροστά.
Δεν πρέπει να ζητάμε από καμία κυβέρνηση της Καραϊβικής την άδεια για να κινητοποιηθούμε ενάντια σε περιφερειακή εισβολή. Να σημειώσουμε προσεκτικά εκείνους τους «ηγέτες» που το κάνουν σε τέτοιες στιγμές κινδύνου, για μελλοντική περισυλλογή.
Αυτή η συντονισμένη δραστηριότητα των εργαζομένων της Καραϊβικής, που ήθελε να κυβερνήσει, την είδαμε τον περασμένο αιώνα. Μπορεί να εμφανιστεί ξανά. Αν ο πολιτιστικός μηχανισμός της Καραϊβικής, στις συνεχείς εκστρατείες αποπροσανατολισμού του (όχι παραπληροφόρησης), επιτέλους σταματήσει να μιλά για τη δουλεία πριν το 1833, θα ήταν πιο εύκολο. Αυτή η προσέγγιση στην κοινωνικοποίηση μετά την ανεξαρτησία παρήγαγε αυτό που έχουμε τώρα. Άγχος και ανασφάλεια για μια λαϊκή και δημοκρατική αντι-ιμπεριαλιστική απάντηση. Γι’ αυτό η επεξεργασία του επόμενου σταδίου της πολιτικής σκέψης δεν μπορεί να είναι ακαδημαϊκή άσκηση.
Η αλληλεγγύη της Καραϊβικής επιδιώκει πολυδιάστατες ροές διδασκαλίας και μάθησης μεταξύ ψαράδων, αγροτών, μεταλλωρύχων βωξίτη και ανεξάρτητων χρυσωρύχων, εργατών πετρελαίου και ξενοδοχειακών υπαλλήλων, δασκάλων, οικιακών βοηθών και εργαζομένων στο δημόσιο. Κανείς σώφρων δεν προσκαλεί μέλη των κυβερνήσεων της Καραϊβικής ή της SCAMICOM να συμμετάσχουν. Ούτε την Επιτροπή Αποζημιώσεων της Καραϊβικής, που σκανδαλωδώς λέει ότι οι απλοί άνθρωποι της Καραϊβικής είναι ψυχικά ασθενείς και κακώς μορφωμένοι, αλλά όχι οι μορφωμένοι της περιοχής που νομίζουν αλαζονικά ότι είναι η ενσάρκωση του πολιτισμού και της διακυβέρνησης. Ποιος παίζει τον χαζό; Αυτοί που παίζουν παιχνίδια πάνω από την κοινωνία μας έδειξαν τον «αντι-ιμπεριαλισμό» τους. Ήρθε η ώρα αυτοί που βρίσκονται υπό καθεστώς έκτακτης ανάγκης —όχι για μήνες αλλά για χρόνια— να δείξουν στην Καραϊβική τι απαιτείται. Είναι γνωστό ότι ο Τραμπ, η προσωπικότητα, όποιες κι αν είναι οι δυνάμεις της αυτοκρατορίας των ΗΠΑ, δεν προκάλεσε άμεσα αυτές τις απαγορεύσεις κυκλοφορίας και τις αστυνομικές κατοχές των καραϊβικών κοινοτήτων.
[5] Η κυριαρχία της Καραϊβικής δεν ενσαρκώνεται από την CARICOM ή οποιαδήποτε μέλος ή συνδεδεμένη παρακμιακή και καταχρηστική κυβέρνηση της περιοχής. Πώς μπορούμε να υπερασπιστούμε τις κυβερνήσεις της Καραϊβικής από τον ιμπεριαλισμό, όταν κανένα από τα κράτη μετά την ανεξαρτησία δεν υποστηρίζει πρωτοποριακούς αγώνες στις κλασικές αποικίες που εξακολουθούν να ανήκουν στους Βρετανούς, Γάλλους, Ολλανδούς και Αμερικανούς; Είναι οργανικά άπιστοι σε ό,τι διαρκώς ξεστομίζουν και διαλαλούν. Αν θέλουμε οι ΗΠΑ να φύγουν από την Αμερική, να καλέσουμε εκείνους από τις κλασικές αποικίες να συμμετάσχουν.
Οι σημερινές κυβερνήσεις της Καραϊβικής που μιλούν για «αποζημιώσεις» έχουν υποδεχτεί στην CARICOM κάθε μη κυρίαρχη επικράτεια. Αυτό σημαίνει πως, υπό το ψευδο-Πανακαραϊβικανό σχέδιο, έχουν ενωθεί με τις ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις — όλες τους.
Κάθε κυβέρνηση της Καραϊβικής έχει ανοίξει τις φλέβες της για τα χρήματα της USAID και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας εδώ και χρόνια. Ο Τραμπ πρόσφατα έκλεισε τη ροή αυτής της αυτοκρατορικής βρύσης. Και τι λένε οι ψεύτικοι ακτιβιστές που είναι η πιστή αντιπολίτευση στη φανερή (όχι μυστική) σχέση μεταξύ του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ (υπό τον Τραμπ και τον Μπάιντεν); «Αυτός δεν είναι τρόπος να διοικείται μια αυτοκρατορία!» Εξάλλου, μας λένε ότι ο Παγκόσμιος Νότος, όταν λαμβάνει φτηνές παροχές πρόνοιας, οικολογικά και πολιτιστικά προγράμματα, θα πρέπει να νιώθει συντροφικότητα και όχι αγανάκτηση προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό είναι που διαδίδουν οι μη κερδοσκοπικοί ακτιβιστές που είναι κατάσκοποι του ιμπεριαλισμού. Ποιος άλλος εκτός από έναν προδότη που ισχυρίζεται ότι είναι αμερόληπτος το πιστεύει;
[6] Ο λόγος για τον οποίο η Καραϊβική είναι ευάλωτη σε εισβολή από τις ΗΠΑ δεν είναι αποτέλεσμα των δηλώσεων και των πράξεων του Τραμπ σε μια συγκεκριμένη στιγμή. Αντίθετα, οι κυβερνήσεις της περιοχής και οι ψευτο-ακτιβιστές που υποτάσσονται σε αυτά τα αστυνομικά κράτη έχουν ορίσει την εθνική ασφάλεια της περιοχής ως συνυφασμένη με την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ, υπό την αριστερή πτέρυγα του κεφαλαίου. Μοιραζόμενοι την διπλή γλώσσα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τον ανοιχτό διάλογο με τους απεσταλμένους της αυτοκρατορίας, θέτουν τους εαυτούς τους υπό επιτήρηση. Δείχνουν ότι προχωρούν με ταχύτητα ενός μιλίου την ώρα προς την πραγματική «ανεξαρτησία». Αλλά έτσι είναι. Το αριστερό μπλοκ του κεφαλαίου παρακολουθεί με «πολιτισμική ευαισθησία» και το δεξιό μπλοκ εισβάλλει.
Η Κάρλα Μπάρνετ, εκτελεστική διευθύντρια της CARICOM, θα έβγαζε φωτογραφίες με τον Λούσιφερ αν αυτός ή αυτή την επισκεπτόταν. Θα έκαιγε τον διάβολο με τη δική της χειραψία! Οι πλασματικοί ακτιβιστές της θα μας πουν ότι το πραγματικό πρόβλημα στην Καραϊβική είναι η εφηβική εγκυμοσύνη. Αλλά η παραπλάνηση της λαϊκής βούλησης της Καραϊβικής και η κρυψίνοια κάτω από το γραφείο όταν εισβάλλουν οι ιμπεριαλιστές είναι η ειδικότητά τους. Ο κόσμος τους στην Καραϊβική, αυτός των επίδοξων ηγεμόνων που αντιμετωπίζουν τις μάζες σαν πρωκτολόγοι με κακή αντίληψη του βάθους, καίγεται για άλλη μια φορά.
Αυτά τα καραϊβικά καθεστώτα έκαναν λάθος να μοιραστούν τα πλαίσια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ανάπτυξης και της αυτοδιάθεσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τα Ηνωμένα Έθνη. Αυτές οι κυβερνήσεις και οι εκπρόσωποί τους έχουν επανειλημμένα συμφωνήσει ότι θα δεχτούν «βοήθεια» στην καταπολέμηση της διάδοσης των ναρκωτικών, των συμμοριών των δρόμων και των παράνομων πυροβόλων όπλων.
Τώρα ο Τραμπ ασκεί τα πολεμικά του πλοία, με το πρόσχημα της καταπολέμησης των καρτέλ ναρκωτικών, και πολλοί ανταποκρίνονται λέγοντας «δεν υπάρχει κανείς εδώ εκτός από εμάς τις κότες». Το γεγονός είναι ότι η Καραϊβική είναι γεμάτη από δειλά καθεστώτα, χωρίς ποιοτική πολιτική σκέψη, και πάντα φοβούνταν ότι οι ΗΠΑ ή η Ευρώπη θα τα ανατρέψουν χωρίς λόγο. Είναι μια πραγματική πιθανότητα. Αλλά σταματήσαμε ποτέ να σκεφτούμε ότι επιβάλλουμε σε εμάς τους ίδιους εγκλήματα σκέψης; Στην αναζήτηση της εξουσίας και στην παρότρυνση όλων να προχωρήσουν, μήπως μερικοί από εμάς κοιτάμε τις λάθος κοινωνικές δυνάμεις;
Γιατί πρέπει οι Ηνωμένες Πολιτείες, υπό οποιοδήποτε κόμμα ή προσωπικότητα, να εισβάλλουν; Άλλωστε, οι κυβερνήσεις της Βενεζουέλας και της Καραϊβικής δεν εργάζονται για την εθνική καπιταλιστική ανάπτυξη όπως κάθε άλλο κανονικό και αξιοσέβαστο καθεστώς στον κόσμο; Έτσι υπερασπίζονται πολλοί τη νομιμότητά τους. Γι’ αυτό υπάρχει η ειρηνική συνύπαρξη; Αυτό είναι το πρόβλημα. Ο «αντι-ιμπεριαλισμός χωρίς δάκρυα» είναι κάτι που οργανώνεται μόνο από όσους είναι κάποιοι στην επίσημη κοινωνία.
Οι άνθρωποι που έχουν μια πινελιά ανευθυνότητας σύμφωνα με τους όρους της επίσημης κοινωνίας, που φιλοδοξούν να ζουν σύμφωνα με τους δικούς τους νόμους, έχουν στην πραγματικότητα την πίστη να ηγηθούν μιας εκστρατείας αναγέννησης. Αλλά πάρα πολλοί θέλουν να «κάνουν» την καραϊβική εθνική αστική τάξη, την πολιτική τάξη των μαύρων και των ινδιάνων, «μεγάλη ξανά». Οι αστοί κομμουνιστές με τον υστερικό υλισμό τους θα πουν: πότε ήταν πλούσιοι και ισχυροί σε σύγκριση με τους λευκούς ιμπεριαλιστές;
Ο αντι-ιμπεριαλισμός δεν είναι έργο της Δεξιάς για κανέναν, ούτε για λευκούς ούτε για ανθρώπους χρώματος, ώστε να είναι πλούσιοι και ισχυροί. Στο τίνος βάρος αυτοί οι ονειροπόλοι της συσσώρευσης θα έχουν εξουσία; Αυτοί οι άνθρωποι πραγματικά νομίζουν ότι η εργασία στην Καραϊβική είναι ένα εμπόρευμα που χρησιμοποιείται ή απορρίπτεται όπως απλώς καπνός, βαμβάκι, ή ένας σάκος πατάτες; Κοίτα πόσο έχουν προχωρήσει οι σπουδές μας για τη δουλεία!
Πάρα πολλοί αντι-ιμπεριαλιστές θέλουν να πιστεύουν ότι η κοσμοθεωρία τους είναι θεμελιωδώς διαφορετική από τον Τραμπ, αλλά και αυτός πλέον δημόσια επιδιώκει νέους όρους εθνικοποιημένης ιδιοκτησίας και κρατικού καπιταλισμού. Αυτός, επίσης, ποτέ δεν θα μπορούσε να φανταστεί, παρά την λαϊκιστική ρητορική, ότι υπάρχει πολλή σοφία ανάμεσα στον απλό κόσμο ώστε να κυβερνήσει.
[7] Τι είδους αντι-ιμπεριαλιστές συμβουλεύουν τις κυβερνήσεις της Καραϊβικής και καταγγέλλουν το SOUTHCOM αλλά δεν μπορούν να ανακαλύψουν το Καραϊβικό RSS (Regional Security System) που υπάρχει ώστε να επιτηρεί την κοινότητα, και έχει εκπαιδευτεί από τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Ευρωπαϊκή Κοινότητα και ακόμα την Κίνα (αυτό το μονοκομματικό κράτος των κομμουνιστών για τον καπιταλισμό του οποίου η εθνική αναπτυξιακή πορνογραφία προκαλεί υγρά όνειρα σ’ όλο τον Αφρικανικό κόσμο); Τι είδους αντι-ιμπεριαλιστές και κριτικοί του νέου αποικιοκρατισμού δεν μπορούν να ανακαλύψουν ότι η Goldman Sachs και η Chevron επένδυσαν στα εθνικοποιημένα πετρελαιοπηγάδια της Βενεζουέλας; Καταλαβαίνουμε την αρνητική κατεύθυνση στην περιοχή αν καταλαβαίνουμε πως δεν μπορείς να θέλεις να βάλεις καπιταλιστές επιτηρητές να χτίσουν αντι-ιμπεριαλισμό στην Καραϊβική ή σε παγκόσμια κλίμακα.
[8] Σίγουρα ο ιμπεριαλισμός προσπαθεί να ελέγξει τα περιφερειακά εδάφη, το πετρέλαιο, και τον ορυκτό πλούτο. Αλλά γιατί πάρα πολλοί αντι-ιμπεριαλιστές αντιμετωπίζουν την εργασία στην Καραϊβική σαν απλή άψυχη εργατική ισχύ για το μπλοκ του κεφαλαίου που επιθυμούν να επεκτείνουν; Ούτε μια λέξη από αυτή τη αντι-ιμπεριαλιστική κινητοποίηση δεν επιδιώκει να συσπειρώσει τους εργαζόμενους και τους απλούς ανθρώπους να ξεσπάσουν σε ανυπακοή εναντίον της επερχόμενης εισβολής του Τραμπ. Ούτε μια λέξη αλληλεγγύης προσφέρεται στον αγώνα για λαϊκή και άμεση Δημοκρατία στη Βενεζουέλα και την Καραϊβική μετά από μια πιθανή εισβολή του Τραμπ που θα κατευναστεί. Ούτε μια λέξη λέγεται προς τους αντι-ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και της Ευρώπης να σταματήσουν να πηγαίνουν στο αστυνομικό τμήμα για να πάρουν άδειες για να διαδηλώσουν σε κύκλους στο πεζοδρόμιο. Όμως πρέπει να δημιουργηθεί κρίση στα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Όχι για να υπερασπιστούμε κάποια ιεραρχική κυβέρνηση. Αλλά για να υπερασπιστούμε τον ημι-κρυφό λαό της Καραϊβικής. Γιατί είναι τόσο δύσκολο αυτό;
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ότι οι «δικοί μας» αντι-ιμπεριαλιστές είναι στην πραγματικότητα περισσότερο λομπίστες της αυτοκρατορίας παρά οργανωτές των απλών ανθρώπων. Είναι μια αντίφαση που υπήρχε πάντα όπου μεγάλο μέρος της Καραϊβικής, αν και ονομαστικά ανεξάρτητο, στην πραγματικότητα λειτουργεί υπό διάφορες μορφές κυριαρχικού καθεστώτος. Αλλά η αναζήτηση της αυτοδιάθεσης (αναγνώρισης) όχι από τα έθνη αλλά από τους ιμπεριαλιστικούς κυρίαρχους του κόσμου ΕΙΝΑΙ, για όλους τους πρακτικούς σκοπούς, συνέργεια με την κατάσταση κυριαρχίας. Κάποιοι δεν θα το ήθελαν να τους το πουν. Αλλά αυτή είναι η αλήθεια.
[9] Σε στιγμές κινδύνου, η άσχημη όψη της κοινωνικής πολιτικής ταυτότητας χωρίς αρχές θα εμφανιστεί. Εκείνοι οι «αντι-ιμπεριαλιστές» που έχουν φιλία με το αριστερό μπλοκ του κεφαλαίου στο κέντρο της αυτοκρατορίας (πολλοί από τους προστάτες τους είναι λευκοί, καταγγέλλουν τα προνόμια ανάμεσα στους εργαζόμενους ανθρώπους — προτιμούν το εμπόριο και τη «τίμια φιλία» με τους λευκούς αυτοκρατορικούς πλούσιους και ισχυρούς) θα καταγγείλουν τη διασπορά της Καραϊβικής που ζει στο εξωτερικό, ή τι μπορεί να πουν εκείνοι οι «ξένοι» που δεν είναι από την καταγωγή της Καραϊβικής. Αλλά ποιοι είναι οι πραγματικοί ξένοι στην πραγματικότητα της ύπαρξης της Καραϊβικής;
Είναι ο πολιτισμός της Καραϊβικής μια συλλογή από κραυγές και τίποτα περισσότερο; Είναι η κυριαρχία της φαντασίας της Καραϊβικής προορισμένη να είναι ένα στολίδι για να ομορφύνει άσχημους εκτελεστικούς και διοικητικούς της ελίτ που φαντάζονται τους εαυτούς τους σαν φροντιστές; Είναι η κληρονομιά της περιοχής απλά «λίγη κουλτούρα» λόγια ώστε απατεώνες να συγκεντρώσουν κοινωνικό κεφάλαιο για την επαγγελματική τους ανέλιξη; Αυτοί που ζουν με μια βασική ευγονιστική διάθεση, όταν τους πιέσεις πραγματικά, βγάζουν τα πράγματα στην επιφάνεια. Η απάτη που είναι ο «αντι-ιμπεριαλισμός» τους εκρήγνυται στον αέρα. Δεν πιστεύουν ότι οι εργαζόμενοι της Καραϊβικής είναι πολιτιστικά ικανοί να κυβερνήσουν τους εαυτούς τους και την κοινωνία. Με τέτοιους «ιθαγενείς» της Καραϊβικής ποιος χρειάζεται εχθρούς; Οι απλοί άνθρωποι της Καραϊβικής θέλουν ειρήνη και τίμια φιλία. Δεν θα την πάρουν μέσα από μια συμμαχία για ένα κομμάτι του καπιταλισμού.
[10] Αν η Καραϊβική πρόκειται πραγματικά να είναι μια ζώνη ειρήνης, όχι η ειρήνη του νεκροταφείου, πρέπει να οργανώσουμε αλληλεγγύη γύρω από τους εργαζόμενους και τους ανέργους (το πραγματικό πλειοψηφικό μπλοκ) όχι γύρω από «κομμουνιστική» δογματική.
Αν θέλουμε να είμαστε ενάντια στον καπιταλισμό, οι άνθρωποι της Καραϊβικής μπορεί να το αποδεχθούν αν υπομονετικά εξηγήσουμε, αν ξέρουν και καταλαβαίνουν ότι δεν παίζουμε με την επανάσταση. Τα κοινοτικά διαμερίσματα της Καραϊβικής δεν είναι γεμάτα χαζούς: είναι κατανοητό ότι ο καπιταλισμός δεν είναι το ίδιο όταν ανήκει σε λευκούς, και άλλο όταν ανήκει σε Μαύρους και Ινδιάνους. Είναι κατανοητό ότι ο απλός Καραϊβιανός δεν κατέχει τίποτα, και διαχειρίζεται και ταπεινώνεται συνεχώς από αυτούς που μοιράζονται το όνομα, την εικόνα και την ομοιότητά του.
Καμία ριζοσπαστική και δημοκρατική ανάπτυξη της Καραϊβικής δεν θα δεχτεί εισβολή από την Αμερική του Τραμπ. Ούτε θα δεχτεί τέτοια εισβολή της Γουιάνας από τη Βενεζουέλα. Και το να συσπειρώνεσαι γύρω από μια ιεραρχική και φρικτή κυβέρνηση, όχι τους εργαζόμενους της, είναι το πιο ανόητο πράγμα που μπορούν να κάνουν οι αντι-ιμπεριαλιστές. Είναι ανόητο στη Βενεζουέλα, την Αϊτή, τη Γουιάνα, τη Γρενάδα, την Κούβα, τη Τζαμάικα, τη Δομινικανή Δημοκρατία, το Κουρασάο, τη Μαρτινίκα, το Τρινιντάντ — και η ολόκληρη ιστορία της μεγάλης εποχής στην Καραϊβική από το 1968 έως το 1983 το αποδεικνύει αυτό.
Δεν ξέρουμε ότι ήταν μεγάλη εποχή επειδή οι γηραιότεροι της Black Power λένε το ψέμα ότι όταν οι εργάτες του Τρινιντάντ, οι άνεργοι, οι αγροτικά φτωχοί, οι φοιτητές και ένα τμήμα του στρατού σχεδόν ανέτρεψαν τον «προοδευτικό» Έρικ Ουίλιαμς, τι πραγματικά προέκυψε απ’ όλα αυτά (στην αναθεώρηση) ήταν μια νέα πολιτιστική συνείδηση, μια αναπτυξιακή τράπεζα, και ένα μουσείο όπου οι πεθαμένοι λένε τις ιστορίες τους ως «πατριώτες».
Η επανάσταση Black Power το 1970 δεν ήταν πατριωτική προς καμία κυβέρνηση της Καραϊβικής. Αλλά αν λέμε και ζούμε με ψέματα, «ο λαός μας» θα φανεί ανέτοιμος για ιμπεριαλιστική εισβολή. Μπορείς να δεις τη Βενεζουέλα απέναντι από την Τρινιντάντ· αυτό δεν έγινε σε έναν πλανήτη πολύ μακριά.
Αντιστεκόμαστε στις ιμπεριαλιστικές μηχανισμούς του Τραμπ και εκφράζουμε αλληλεγγύη με τον λαό της Καραϊβικής όχι επειδή οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Βενεζουέλας είναι ίσες (ή μη ίσες) σε στρατιωτική ή οικονομική ισχύ. Καταλαβαίνουμε ποιο κράτος και ποιο μπλοκ κεφαλαίου είναι η υπερδύναμη αυτή τη στιγμή. Και δεν θα επευφημήσουμε την Κομμουνιστική Κίνα που έχει ανοιχτά την JP Morgan να την συμβουλεύει στην αγορά μετοχών της. Η μυστική σχέση με «αντι-ιμπεριαλιστές» και τον μεγαλύτερο διακινητή βίας δεν είναι δύσκολο να ανακαλυφθεί. Για τους επίσημα μορφωμένους που αργούν μπορούμε να παρέχουμε καρτέλες και βιβλία ζωγραφικής.
Ο αντι-ιμπεριαλισμός δεν είναι λόμπι ή κοινωνική υπηρεσία για βάρβαρα και εκμεταλλευτικά περιφερειακά καθεστώτα. Ο αντι-ιμπεριαλισμός είναι σχολείο για να φέρει τη νέα κοινωνία πιο κοντά ή δεν είναι τίποτα. Δεν υπάρχει τίποτα πρακτικό στον αντι-ιμπεριαλισμό. Λίγοι που τον ακολουθούν σοβαρά έχουν σταθερή αμειβόμενη εργασία. Αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι της Καραϊβικής, που δεν είναι παιδιά ή ηλικιωμένοι, δεν έχουν σταθερή απασχόληση.
Αν δείξουμε πίστη στη σωστή συγκέντρωση δυνάμεων, οι απλοί άνθρωποι της Καραϊβικής μπορεί να πουν και να κάνουν πράγματα εκπληκτικά. Όπως όλοι οι άνθρωποι έχουν προκαταλήψεις, τυφλά σημεία, και στις μάχες τους για επιβίωση δεν ξέρουν πάντα ακριβώς τι θέλουν. Αλλά τι είναι ένα ψευδές ξεκίνημα αν όχι να συσπειρώνονται γύρω από την ιεραρχική και άσχημη φιλόδοξη και επεκτατική κυβέρνηση της Βενεζουέλας, που έχει δείξει εχθρότητα στην κυριαρχία άλλης καραϊβικής επικράτειας (επιδιώκοντας να πάρει τα δύο τρίτα της Γουιάνας, το Εσεκίμπο). Είναι επίσης ψευδές ξεκίνημα να χρησιμοποιείς κάποιο είδος ψευδο-σοσιαλιστικού οικονομικού πλαισίου για να δικαιολογήσεις τη στήριξη στα εθνικοποιημένα πετρέλαια της Βενεζουέλας αντί στην ουσία στους εργαζόμενους της Καραϊβικής.
[11] Πρέπει όλοι να θυμόμαστε ότι στην πρώτη θητεία του Τραμπ υπήρχαν επίσης κινήσεις για εισβολή και αποσταθεροποίηση της Βενεζουέλας — η προσπάθεια έγινε. Και δυνάμεις των ΗΠΑ και μισθοφορικές δυνάμεις πάτησαν στο έδαφος της Βενεζουέλας για κάποιο διάστημα. Είναι αλήθεια ότι οι ιμπεριαλιστές θα προσπαθήσουν να χρηματοδοτήσουν μισθοφόρους (όπως το κάνουν τώρα στην Αϊτή υπό την έγκριση μιας μεταβατικής κυβέρνησης που οι ανίκανοι πλασματικοί ακτιβιστές μας για τις κυβερνήσεις της Καραϊβικής ενέκριναν). Η κυβέρνηση των ΗΠΑ όταν έχει την ευκαιρία να απειλήσει, σχεδιάζει να εισβάλει, να καταλάβει και να αρπάξει πλούτο υπέρ των συνδεδεμένων εθνικών και παγκόσμιων κεφαλαιοκρατών. Εφόσον οι γνήσιοι αντι-ιμπεριαλιστές δεν είναι λομπίστες των Βρετανών ή των Αμερικανών, και επειδή δεν καλύπτουμε τις κυβερνήσεις και τους ηγέτες της Καραϊβικής (είναι εξαίσιο να τους συμπεριλάβεις σ’ κάτι που λέγεται «κινήματα κεντρικής εστίασης στον λαό» των «φτωχών και αδύναμων»), μπορούμε να πούμε κάτι που λίγοι τολμούν όταν αντιμετωπίζουν το κοινό.
[12] Αν ο στρατός των ΗΠΑ υπό τον Τραμπ εισβάλει ή απειλεί τη Βενεζουέλα ή οποιαδήποτε άλλη καραϊβική επικράτεια, οι γνήσιοι αντι-ιμπεριαλιστές ελπίζουν ότι θα χάσει και πρέπει να ενεργήσουν για να υπονομεύσουν αυτό το διαβολικό σχέδιο. Δεν οφείλουμε καμία πίστη σε αντιδημοκρατικές κυβερνήσεις στον τόπο μας ή στο εξωτερικό. Η Δημοκρατία είναι η κυριαρχία της πλειοψηφίας. Για να έχεις δημοκρατία πρέπει να αντιπαρατεθείς με τις μειονότητες που θέλουν να κυβερνούν πάνω από την κοινωνία. Εύχομαι οι ανώνυμοι και άσημοι εργαζόμενοι της Βενεζουέλας και της Καραϊβικής να βρουν έναν τρόπο να συνεργαστούν ώστε να είναι ανυπάκουοι στην ιμπεριαλιστική εισβολή.
Όπου υποβάλλονται στη στρατιωτική ισχύ που στοχεύει ανθρώπους για σαδιστική βαρβαρότητα, ακρωτηριασμό και θάνατο, οποιαδήποτε πράξη αντίστασης είναι δικαιολογημένη. Αν φαίνονται υπερβολικές σ’ εκείνους που ζούν στην «πολιτισμένη κοινωνία» όταν είσαι σε πόλεμο, και σε επιτίθενται, είναι θαύμα πόσοι που έζησαν υποταγή, έχουν στην πράξη κρατηθεί ήπιοι και μέτριοι για τόσο καιρό.
Σε κάθε πόλεμο, υπάρχουν αυτοί, ανεξαρτήτως επίσημος κώδικας που τους διδάχθηκε, είτε ιμπεριαλιστές είτε αντι-ιμπεριαλιστές, που παραβαίνουν αυτό που συμβατικά λέγεται ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτό δεν πρέπει να ενθαρρύνεται. Ξεχωριστά από τη χαλκίνη εξουσία οποιασδήποτε ιεραρχικής κυβέρνησης και του στρατού της, οι απλοί άνθρωποι στον πόλεμο πρέπει να προσπαθούν να συμπεριφέρονται ο ένας στον άλλο (στρατιώτες κατώτερων βαθμών εντός ή εκτός στολής) με συμπόνια υπό δύσκολες περιστάσεις όπου μπορούν. Οι αντι-ιμπεριαλιστές στον πόλεμο δεν πρέπει να κακοποιούν αυτούς που συλλαμβάνουν ή κρατούν με λόγια και πράξεις· σίγουρα δεν πρέπει να μιλούν επανειλημμένα για εισβολή σε άλλη περιφερειακή χώρα.
Οποιαδήποτε πραγματική αντι-ιμπεριαλιστική δήλωση που επιδιώκει να απευθυνθεί στο κοινό της Καραϊβικής πρέπει να ξεκαθαρίζει, ότι όταν ο Τραμπ επιδιώκει να εισβάλει στη Βενεζουέλα και να ανατρέψει την κυβέρνηση Μαδούρο, αυτή είναι «μια μάχη τριών πλευρών».
Ο στόχος ΕΙΝΑΙ να απελευθερωθεί η Βενεζουέλα από την αμερικανική στρατιωτική κατοχή. Ο στόχος ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ να απελευθερωθεί, να στηριχτεί ή να επανέλθει η κυβέρνηση Μαδούρο. Αυτό είναι ξεχωριστό από το προφανές· οποιοσδήποτε υπηρέτης πάνω από την κοινωνία των ΗΠΑ δεν είναι ευπρόσδεκτος να τοποθετηθεί πάνω από τη Βενεζουέλα, είτε ως κοινοβουλευτικός είτε ως προσωρινός στρατιωτικός αποικιακός κυβερνήτης.
Ο Μαδούρο (και οι παγκόσμιοι αυταρχικοί φίλοι του), ο ανίκητος εχθρός των ΗΠΑ αλλά όχι της Goldman Sachs ή της Chevron, θα προσπαθήσει να “κακοφορέσει” (να παρουσιάσει υπό ευνοϊκό φως) οποιεσδήποτε αυτόνομες μαχόμενες δυνάμεις. Πώς ξέρουμε τις αυτόνομες δυνάμεις που φιλοδοξούν από τις μανούβρες των ΗΠΑ;
Σε ζώνες που φιλοδοξούν να είναι απελευθερωμένες θα οργανώσουν συμβούλια χώρων εργασίας και λαϊκές συνελεύσεις και θα καλέσουν τους εργαζόμενους της Καραϊβικής σε κάθε επικράτεια να συνδεθούν με τη νέα μας ομοσπονδία από τα κάτω. Κανένας υπηρέτης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού δεν θα το έκανε αυτό.
Αυτό δεν σημαίνει ότι όπου υπάρχουν συμβούλια και συνελεύσεις κάποιου είδους (ο Μαδούρο ισχυρίζεται ότι υπάρχουν κάποια) ενεργούν πραγματικά αυτόνομα. Δεν είναι η μορφή που μετράει· Πρέπει να κρίνουμε το περιεχόμενο αυτών των ενώσεων.
Αλλά να καλέσεις τους εργαζόμενους της Καραϊβικής να συνδεθούν ενάντια σε ένα ενιαίο πρότυπο πολιτειότητας (όπου δεν υπάρχουν πρόσφυγες ή μετανάστες), όπου παροδικά υπάρχει ένα νόμισμα για ολόκληρη την περιοχή, και όπου η οικονομία είναι πλήρως ενσωματωμένη αλλά οι ατομιστές κτηματίες απορρίπτονται, είναι κάτι που και η κυβέρνηση της Βενεζουέλας και αυτή των ΗΠΑ θα αντιταχθούν. Κάθε κυβέρνηση της Καραϊβικής, ακόμη και η «κομμουνιστική» για τα πανε-inclusive ξενοδοχεία στο St Vincent και τις Γρεναδίνες, θα χαρακτηρίσει αυτό «υπερ-αριστερό». Σύντομα, αν οι ιμπεριαλιστές εισβάλουν, και ο λαός κινηθεί, αυτοί οι κομμουνιστές για τον καπιταλισμό και οι ψεύτικοι ακτιβιστές για ιεραρχική κυβέρνηση θα μείνουν πίσω.
Όποτε οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές υπό κάποια ανθρωπιστική πρόφαση επιδιώκουν να εισβάλουν, πρέπει να θυμόμαστε ότι σε περιπτώσεις επικάλυψης ιμπεριαλιστικών πολέμων, εμφυλίων πολέμων, πολέμων εθνικής απελευθέρωσης, για σοσιαλισμό, για λαϊκή και άμεση αυτοδιοίκηση, αυτοί που ζουν σύμφωνα με μια από πάνω προς τα κάτω διοικητική λογική θα δουν μόνο χάος. Αλλά εδώ υπάρχει ευκαιρία για τους μαχόμενους ανθρώπους, στις ομάδες άμεσης δράσης της αλληλεγγύης, ανεξάρτητα από επαγγελματικούς στρατούς πιστούς σε εθνικά κράτη και τους ηγέτες τους, να αποφασίσουν τι είδους κυβέρνηση οι εργαζόμενοι της Καραϊβικής πραγματικά θέλουν και δεν θέλουν, και να την χτίσουν στις δικές τους απελευθερωμένες ζώνες.
Τώρα ελπίζω να μην εμφανιστεί κάποιος, στο όνομα του «φωνής της Καραϊβικής» ή «αντι-ιμπεριαλισμού», και πατήσει σε κάδο, ή δεν μπορεί να βγάλει το πόδι του από το στόμα του, όταν έχει το θράσος να ρωτήσει τι είδους παράδοση της πολιτικής της Καραϊβικής ποτέ υπερασπίστηκε κάτι έστω εξ αποστάσεως σαν αυτό;
Είναι πολύ εύκολο για κάποιον που είναι ειλικρινής να ξεκαθαρίσει τις μεθόδους και τις πρακτικές της λαϊκής και άμεσης αυτοκυβέρνησης ενάντια στην Μαύρη και Ινδιάνικη πολιτική τάξη της εποχής των γονέων και των παππούδων μας που ήταν σε μεγάλο μέρος ακόμα μαζί μας πριν λίγο. Η ιστορική έρευνα μπορεί να είναι πολύ ανταποδοτική. Το Τρινιντάντ, η Γουιάνα, η Γρενάδα, η Τζαμάικα, και η Αντίγκουα είδαν αυτές τις άγριες απεργίες, γενικές απεργίες, λαϊκά συμβούλια και συνελεύσεις από το 1968–1983. Αυτές δεν σχεδιάστηκαν αρχικά ως παράρτημα οποιουδήποτε ιεραρχικού καθεστώτος.
Η Καραϊβική είναι ένας παγκόσμιος πολιτισμός ανθρώπων αφρικανικής, ινδικής, αμερικανικής, κινεζικής, συριακής, πορτογαλικής και άλλων καταγωγής, που μιλούν αγγλικά, ισπανικά, γαλλικά, ολλανδικά, κρεόλ και παπαμέντο. Οι άνθρωποι της Καραϊβικής είναι ψαράδες, αγρότες, βιομηχανικοί εργάτες, εργάτες γραμμής (στρατώνες), κάτοικοι τετραγώνων εργατικών κατοικιών, και των πιο χαμηλών σπιτιών. Ο πολιτισμός της Καραϊβικής σίγουρα δεν ενσαρκώνεται, ανεξάρτητα από εθνότητα ή φύλο, από τους πρωθυπουργούς, προέδρους, βουλευτές, και αρχηγούς της αστυνομίας που είναι κομμάτι σκατά. Πάντοτε ήταν ασταθείς, ψυχικά άρρωστοι, και ψυχοπαθητικές προσωπικότητες. Και γιατί όχι; Πάντοτε επιλέγονταν ή αποδέχονταν, ανεξάρτητα από την εκλογική πολιτική, από τις ΗΠΑ, τον Καναδά, και την Ευρώπη.
Και όταν οι αμερικανικοί ιμπεριαλιστές δεν συμπαθούν μια κυβέρνηση στην Καραϊβική, επιδιώκοντας τους δικούς τους στρατιωτικούς και οικονομικούς στόχους, αυτό δεν σημαίνει ότι αυτό το καθεστώς είναι φίλος της γυναίκας ή άντρας που ζει σε σοκάκι. Αυτοί που μαθαίνουν για τον κόσμο μέσω των λαϊκιστικών λόγων των πολιτικών ηγετών θέλουν να το πιστεύουν. Επίσης θέλουν να πιστεύουν ότι όταν ο Τραμπ με την λευκή ρατσιστική προσωπικότητα με μια κακή ηθική επίθεση τις πολιτικές γυναικών χρώματος που είναι λειτουργοί της ελίτ αντιπροσωπευτικής κυβέρνησης στις ΗΠΑ, ότι πρέπει να εκπροσωπούν κάτι πάρα πολύ καλό. Είναι οι δήμαρχοι, οι πολιτειακοί εισαγγελείς, οι αρχηγοί της αστυνομίας, οι μέλη του διοικητικού συμβουλίου της Federal Reserve όλοι σταυροφόροι για τη δικαιοσύνη; Αντιμετωπίζουν την Wall Street με τα χρήματα που βάζει αυτή στις τσέπες τους;
Αντιστεκόμαστε στην ιμπεριαλιστική εισβολή. Αλλά αντιστεκόμαστε επίσης σε ερασιτεχνικές διατυπώσεις. Πίσω απ’ αυτές είναι όσοι πολιτικά γεννήθηκαν χθες ή επαγγελματικές καλύψεις για ιεραρχία και κυριαρχία σήμερα και αύριο.
Πρέπει πάντα να θυμόμαστε την σχεδόν καθολική αντίδραση της Αριστεράς της Καραϊβικής όταν εξετάζουμε την Κούβα του Κάστρο και τη Γρενάδα του Μπίσοπ. Αν τους ρωτήσεις: πράγματι κυβερνούσαν οι εργάτες και οι αγρότες σ’ αυτές τις κοινωνίες; Μια σίγουρη και διαφανής αντίπαλη δύναμη, που ζει για να υπερασπίζεται τον Μαρξισμό, πιθανότατα θα πει υπερασπίζοντας το ευαγγέλιό της: «Δεν έχει σημασία.» Ρώτα οποιονδήποτε από τους αντι-ιμπεριαλιστές “μας”. Γνώρισέ τους από την απάντησή τους σ’ αυτό το ερώτημα. Τότε η αλήθεια για τη σύγχρονη Αϊτή, Βενεζουέλα και Γουιάνα θα πάρει τη θέση της.
Όταν οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές χειραγωγούν ώστε να εισβάλουν, δεν επιτίθενται σ’ αυτό που πολλοί εργαζόμενοι στα ιμπεριαλιστικά κέντρα πιστεύουν ότι είναι μια μικρή και ασήμαντη χώρα, ή μια περιοχή που διακηρύσσουν ότι είναι ο ημισφαιρικός τους «πίσω αυλή». Ξεκινάνε μια επικείμενη σύγκρουση που τελικά θα χάσουν από τους εργαζόμενους της Καραϊβικής. Αν και συμμαχίες για κομμάτι του καπιταλισμού που φαινομενικά έχουν μελετήσει τον Μαρξισμό πολύ σχολαστικά συμπεριφέρονται σαν να μην ξέρει κανείς το όνομά τους. Οι μάζες της Καραϊβικής έχουν τεράστιες δυνατότητες για αυτοκατευθυνόμενες απελευθερωτικές δραστηριότητες. Κανένας δεν τολμά να τους το πει.
Στον κόσμο μας, όπου το πατρικιαρχικό, ξενοφοβικό, πρωτο-φατσιστικό αλλά πολυφυλετικό κίνημα του Τραμπ φαίνεται να έχει γεννήσει την τελευταία συγκέντρωση του λευκού φυλετικού κράτους, αμφίβολα «προοδευτικά» άτομα θέλουν να υπερασπιστούν τη διαφορετικότητα στη διαχείριση υποτελών ζωών, την ένταξη στο φόνο, την ίση ευκαιρία να διευκολυνθεί η καταστροφή. Εκείνοι που είναι πραγματικά ανυπάκουοι (αλλά έχουν επίσης αίσθηση πολιτισμού της Καραϊβικής) θα καλωσορίσουν την πτώση των κρατών, την έλευση νέων κοινωνιών. Μπορούμε να απορρίψουμε τη διάθεση της ιστορικής οπισθοδρόμησης και να αγκαλιάσουμε όλες τις δυνατότητες.
Πηγή: https://medium.com/clash-voices-for-a-caribbean-federation-from-below/a-zone-of-peace-with-venezuelan-and-caribbean-rulers-e91d72579965
