Προχτές, ένας ακόμα άνθρωπος πέθανε με άγνωστα αίτια μέσα στο Αστυνομικό Τμήμα Ομόνοιας, ένας ακόμα άνθρωπος δολοφονήθηκε. Ούτε ο πρώτος, δυστυχώς ούτε ο τελευταίος. Το ΑΤ Ομόνοιας έχει καθιερωθεί εδώ και χρόνια σε άτυπο στρατόπεδο βασανιστηρίων, μια μηχανή βασανιστηρίων και εξευτελισμού φτωχών, μεταναστών, Ρομά, χρηστών, σεξεργατριών, ανθρώπων που βρίσκονται στα περιθώρια της καπιταλιστικής κανονικότητας. Οι δολοφονίες μέσα στα τμήματα, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα σύνορα, στις θάλασσες, στους δρόμους είναι ο κανόνας ενός κράτους που θρέφεται από τον κοινωνικό αποκλεισμό και επιβάλλεται μέσω του τρόμου.
Δεν πρόκειται για μια αστυνομία που “εκτροχιάζεται”, αλλά για μια αστυνομία που λειτουργεί ακριβώς όπως σχεδιάστηκε – ως ένοπλος βραχίονας του φασιστικού κράτους με τακτικές παραστρατιωτικών δυνάμεων κατοχής που έχει ως αποστολή να ελέγχει, να βασανίζει και να εκτελεί. Ειδικά για τους κυνηγημένους του κόσμου τούτου – μετανάστες χωρίς χαρτιά, Ρομά, άστεγους, τοξικοεξαρτημένους – δεν υπάρχει ούτε «ασφάλεια» ούτε «δίκαιο», μόνο βία, κράτηση, βασανισμός, θάνατος. Η αστυνομία αποτελεί το βασικό όπλο της πολιτικής της Δύσης που φυλάει τα σύνορά της με πτώματα και πουλάει “κοινωνική ειρήνη” με στρατιωτικούς όρους.
Την ίδια ώρα τα νεοφιλελεύθερα και αστικά κόμματα της ελληνικής αριστεράς φαντασιώνονται καλές αστυνομίες και εκπαιδεύσεις, συνεχίζουν να μιλούν για σάπια μήλα, λάθη και παραστρατήματα μεμονωμένων μπάτσων. Επιμένουν να παριστάνουν τους μεσολαβητές της λαϊκής δυσαρέσκειας, να μιλούν για «λαϊκή ασφάλεια», για μια «προοδευτική ΕΛΑΣ» με παιδαγωγική διάθεση, την ίδια ώρα που πετούν και κανένα επίδομα στους δολοφόνους ή τάζουν βαρέα και ανθυγιεινά. Η αστυνομία δεν είναι εργαζόμενοι «με στολή», είναι οι φρουροί της τάξης των αφεντικών, ένας δολοφονικός αστεακός στρατός.
Η καταστολή δεν είναι το «παραστράτημα» του κράτους, είναι η γλώσσα με την οποία μιλά στους από κάτω. Η τρομοκρατία των αστυνομικών τμημάτων είναι το τελευταίο σύνορο του ευρωπαϊκού φρουρίου. Είναι η συνέχεια των δολοφονιών στο Αιγαίο, του εγκλεισμού στα κολαστήρια τύπου Αμυγδαλέζας και Μόριας, των επαναπροωθήσεων, της εξόντωσης όσων περισσεύουν. Οι μετανάστες και οι Ρομά δεν είναι στόχοι «μεμονωμένων» ρατσιστών· είναι οι βασικοί αποδέκτες της κρατικής στρατηγικής εξόντωσης.
Δεν υπάρχει ουδέτερη βία, υπάρχει ταξική βία. Η αστυνομία, τα στρατόπεδα, οι φράχτες, τα pushbacks, οι πνιγμοί, τα βασανιστήρια είναι όλα γρανάζια στην ίδια μηχανή: μια μηχανή διαχείρισης ζωών με όρους θανάτου. Όσο οι ζωές μας θα μετριούνται με αριθμούς στη στατιστική του «νόμου και της τάξης», οι δολοφονίες σαν αυτή στο ΑΤ Ομόνοιας θα παρουσιάζονται σαν «τραγικά συμβάντα» αντί για αυτό που πραγματικά είναι: κρατικές εκτελέσεις εν ψυχρώ.
Δεν ζητάμε καμία «δικαιοσύνη» από τους δικαστές τους. Δεν ελπίζουμε σε καμία «μεταρρύθμιση» των μηχανισμών τους. Δεν περιμένουμε τίποτα από κόμματα που στρογγυλοκάθονται στον θεσμικό ρόλο τους και διαχειρίζονται την κρατική δολοφονική μηχανή με λίγο πιο «ανθρώπινο» πρόσωπο.
Η απάντηση θα έρθει από τα κάτω, από τους εργάτες, τους καταπιεσμένους. Η απάντηση θα είναι διεθνιστική και ταξική.
Η αστυνομία δεν μεταρρυθμίζεται – διαλύεται.
Η καταστολή δεν εξανθρωπίζεται – συντρίβεται.
Ο κόσμος της εξουσίας δεν βελτιώνεται – ανατρέπεται.
Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε
