Το νέο ναυάγιο ανοιχτά του Ηρακλείου είχε ως απώλεια τουλάχιστον 5 μετανάστ(ρι)ες, ενώ ο αριθμός φαίνεται να αυξάνει. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες ο πνιγμός των ανθρώπων οφείλεται στην ανατροπή του ξύλινου σκάφους που επέβαιναν όταν το προσέγγισε εμπορικό σκάφος για διάσωση, αλλά ισχυροί άνεμοι οδήγησαν τελικά στην ανατροπή του.
Οι θάνατοι αυτοί έρχονται λίγες ημέρες μετά τη δολοφονική επιχείρηση επαναπροώθησης που κατέληξε με το θάνατο 15 μεταναστ(ρι)ών στη Χίο, και άλλα πολλά με αποκορύφωμα το πιο μαζικό και κραυγαλέο έγκλημα αυτό ανοιχτά της Πύλου.
Είναι δεδομένα να επικίνδυνο η περίπτωση στο Ηράκλειο να εξεταστεί ως απλά μια τραγωδία που έφερε η κακιά στιγμή και οι καιρικές συνθήκες. Υπάρχουν συγκεκριμένα αίτια που αναγκάζουν εκατομμύρια ανθρώπους να ρισκάρουν τη ζωή τους για να περάσουν στο ευρωπαϊκό έδαφος, όπως και συγκεκριμένα αίτια που οδηγούν τους ανθρώπους αυτούς να διαλέγουν πλέον πιο επικίνδυνες υδάτινες διαδρομές. Πρόκειται λοιπόν για ένα συγκεκριμένο κι αναμενόμενο αποτέλεσμα της ευρωπαϊκής πολιτικής αποτροπής. Είναι το αποτέλεσμα των κλειστών συνόρων και της στρατιωτικοποίησης της Μεσογείου.
Οι άνθρωποι που πνίγηκαν δεν ήταν «παράτυποι». Δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι. Ήταν άνθρωποι σε κίνηση, πρόσφυγες που διώχθηκαν από πολέμους, φτώχεια και αυταρχικά καθεστώτα, πολύ συχνά στηριγμένα ή εξοπλισμένα από ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, μέσω των μηχανισμών επιτήρησης και φύλαξης συνόρων, έχει μετατρέψει τη Μεσόγειο σε επιτηρούμενο στρατιωτικό πεδίο, μια πολιτική που πλέον διαφημίζεται ανοιχτά και περήφανα. Όσο πιο επικίνδυνη γίνεται η διαδρομή, τόσα περισσότερα θύματα, τόσο πιο ισχυρό το μήνυμα αποτροπής. Το ελληνικό κράτος συμμετέχει ενεργά και αγαστά σε αυτή τη στρατηγική, και με την παρούσα κυβέρνηση αυτή η στρατηγική έχει απογειωθεί στα μισανθρωπικά ακροδεξιά όριά της. Από τη μία θέλει να πουλήσει μια εικόνα “αστικού δημοκρατισμού” ως δύναμη διάσωσης, από την άλλη στηρίζει το καθεστώς των κλειστών συνόρων και των στρατοπέδων εγκλεισμού παράγοντας συστηματικά πνιγμένους/ες, δολοφονημένους/ες, φυλακισμένους/ες.
Το αφήγημα του συντηρητικού κοινού ότι «η χώρα δεν αντέχει άλλους», πέρα από κίβδηλο, αποκρύπτει την πραγματική σύγκρουση. Δεν είναι οι ντόπιοι φτωχοί απέναντι στους αλλοδαπούς φτωχούς, είναι οι εκμεταλλευόμενοι απέναντι σε ένα σύστημα που τους θέλει διασπασμένους. Η εν λόγω διάσπαση λαμβάνει χώρα μέσω της «παρανομοποίησης» των μεταναστ(ρι)ών, άρα της βαθύτατης υποτίμησης των ζωών τους και της εργατικής τους δύναμης. Κάθε ναυάγιο υπενθυμίζει ότι τα σύνορα δεν είναι ουδέτερα. Η ελευθερία μετακίνησης υπάρχει για τα κεφάλαια και τα εμπορεύματα — όχι για τους ανθρώπους. Όσο τα σύνορα παραμένουν σφραγισμένα, οι θάλασσες θα γεμίζουν νεκρούς. Και όσο το κέρδος μπαίνει πάνω από τη ζωή, τέτοια τα ναυάγια θα επαναλαμβάνονται. Την ίδια ώρα όσοι επιβιώνουν φυλακίζονται στην ουσία στα κέντρα κράτησης κάτω από άθλιες συνθήκες.
Απέναντι σ’ αυτό το διαρκές και επαίσχυντο έγκλημα το εργατικό και αντιφασιστικό κίνημα έχει μοναδικό συμφέρον τη διεθνιστική αλληλεγγύη απέναντι σε κάθε πρόσφυγα και μετανάστη/στρια, στον αντίποδα του ρατσισμού, του εθνικισμού, της ισλαμοφοβίας και κάθε διαχωρισμού της εργατικής τάξης.
Οφείλει να απαιτήσει:
- Ασφαλείς και ελεύθερες οδούς μετακίνησης.
- Κατάργηση των στρατοπέδων κράτησης.
- Ίσα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα για όλους – νομιμοποίηση των προσφύγων/μεταναστ(ρι)ών.
Αναρχοσυνδικακιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε
