Δεκαεπτά χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης του Κεφαλαίου, η ανθρωπότητα ζει όχι μόνο κάτω από τον ζυγό ενός επιθετικού καπιταλισμού, αλλά μέσα σε ένα σκοτεινό πλαίσιο διαρκούς καταβύθισης στη βαρβαρότητα. Η διαρκής κρίση του Κεφαλαίου, η αυξανόμενη καταστολή, οι πολεμικές συγκρούσεις, η οι ανταγωνισμοί και η άνοδος των εξοπλισμών με παράλληλη εξαφάνιση των κοινωνικών δαπανών, η περιβαλλοντική καταστροφή δεν είναι απλώς «κρίσεις», αλλά αποτέλεσμα μιας ολοκληρωτικής και βίαιης συστημικής διάταξης, η οποία εξυπηρετεί τα συμφέροντα της ολιγαρχίας και της εκμετάλλευσης.
Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες του στην Ευρώπη, την Αμερική, την Αφρική, την Ασία, βιώνουμε στην πράξη τις συνέπειες των δομικών αδιεξόδων του καπιταλισμού και τη δυστοπία του οικονομικού ολοκληρωτισμού που συνεπάγονται.
Στην Ελλάδα, ήδη από το 2010, η εργατική τάξη έχει βυθιστεί σε ένα φαύλο κύκλο φτωχοποίησης, που μετριέται όχι μόνο σε μισθούς, αλλά και σε αξιοπρέπεια. Οι κυβερνήσεις της τελευταίας δεκαετίας, δεξιές και αριστερές, έχουν λειτουργήσει ως μεσάζοντες του πιο επιθετικού Κεφαλαίου, βάζοντας την σφραγίδα τους σε κάθε αντεργατική μεταρρύθμιση, ιδιωτικοποιώντας κάθε κοινωνική υπηρεσία και υποτάσσοντας πλήρως τις βασικές ανάγκες στον βάρβαρο καπιταλιστικό ανταγωνισμό.
Οι μεγάλες συγκεντρώσεις που πραγματοποιήθηκαν τους περασμένους μήνες με αφορμή το καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη, ανέδειξαν ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια είναι παρούσα, ζωντανή και ψάχνει τρόπους έκφρασης. Έδειξε επίσης και την αδυναμία να δοθούν συνολικές απαντήσεις και να αναπτυχθεί πραγματικό κίνημα, όταν απουσιάζουν οι δομές εκείνες που θα οργανώσουν τους καταπιεσμένους απέναντι στην εκμετάλλευση και το Κεφάλαιο.
Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες συνεχίζουμε να δίνουμε τους αγώνες μας μέσα σε ένα περιβάλλον συνδικαλιστικής γραφειοκρατικής ύπνωσης, από το οποίο οφείλουμε οι ίδιοι και οι ίδιες να βγούμε.
Διεκδικούμε μια κοινωνία όπου το δικαίωμα στην εργασία, την ελευθερία, την υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση και την αξιοπρέπεια δεν θα είναι το προνόμιο λίγων, αλλά το δικαίωμα όλων.
Διεκδικούμε έναν κόσμο χωρίς πόλεμο και βαρβαρότητα, όπου η ανθρώπινη δημιουργικότητα δεν θα καταχράται από τη στρατιωτική βιομηχανία, τους εξοπλισμούς και τον εθνικισμό.
Αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να περιμένει. Οι εργαζόμενοι, οι εργαζόμενες και οι καταπιεσμένοι πρέπει να γίνουν οι ίδιοι φορείς της ανατροπής. Στη βάση των εργατικών κινημάτων του 21ου αιώνα, η ανάγκη για κοινωνική αυτοδιαχείριση, για έναν κόσμο χωρίς αφεντικά, χωρίς κράτη και χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς καταλήστευση του περιβάλλοντος, είναι πιο επιτακτική από ποτέ.
Η Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε συμμετέχει και καλεί σε μαζικές διαδηλώσεις και απεργίες για την εργατική Πρωτομαγιά, διεκδικώντας:
- Επαναφορά και διεύρυνση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, με πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και δραστική μείωση του χρόνου εργασίας
- Κοινωνικοποίηση του κλάδου των μεταφορών και της ενέργειας ως πραγματικής εγγύησης για το δημόσιο χαρακτήρα τους
- Δημόσια και δωρεάν υγειονομική περίθαλψη, παιδεία και κοινωνικές υπηρεσίες, χωρίς συμμετοχή ιδιωτικών συμφερόντων
- Σύνδεση των μισθών με τις τιμές των βασικών αγαθών, για να αντιμετωπιστεί η εξουθενωτική ακρίβεια
- Άσυλο και ελευθερία κίνησης για τους μετανάστες και τις μετανάστριες – Κλείσιμο όλων των στρατοπέδων συγκέντρωσης και τερματισμός των ρατσιστικών συμφωνιών της ΕΕ
- Ανυποχώρητη αντίσταση στον φασισμό, τον ρατσισμό και την ακροδεξιά
- Κανένας πόλεμος ανάμεσα στους λαούς, καμία ειρήνη ανάμεσα στις τάξεις – Να σταματήσουμε τη γενοκτονία στη Παλαιστίνη – Ειρήνη στην Ουκρανία
Αθήνα, Προπύλαια 10:30
Θεσσαλονίκη, Καμάρα 10:30
Πάτρα, Εργατικό Κέντρο 10:30
Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε
