ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

«Δημοκρατία.

Δεν υπάρχει διαφυγή.

Βγήκαν οι μεγάλες ψωλές.

Θα γαμήσουν ότι βρεθεί μπροστά τους.

Φυλάξτε τα νώτα σας»

(Χάρολντ Πίντερ)

Μετά από δυόμισι χρόνια σκληρής οικονομικής δικτατορίας, στο όνομα της έκτακτης ανάγκης και του χρέους, το Κεφάλαιο αποφάσισε να πετάξει από πάνω του και τον μανδύα της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και να προχωρήσει στον ταχύτατο εκφασισμό του ελληνικού Κράτους. Ενας τραπεζίτης για πρωθυπουργός και τέσσερα στελέχη του φασιστικού κόμματος για υπουργοί –ανάμεσά τους τσεκουροφόροι παρακρατικοί, τηλεοπτικοί πλασιέ ρατσιστικών βιβλίων και ντίλερ όπλων- συνθέτουν το νέο σκηνικό της έκτακτης ανάγκης, σε πολιτικό αυτή τη φορά επίπεδο.

Τούτο έρχεται να προστεθεί και να προστατεύσει μια σειρά οικονομικών εξελίξεων των τελευταίων χρόνων : δραματική μείωση των μισθών και των επιδομάτων, απελευθέρωση των απολύσεων, αύξηση της ανεργίας σε επίπεδα που αγγίζουν το 25% και αφήνουν 1 εκατομμύριο ανθρώπους χωρίς δουλειά, κατάργηση της μονιμότητας στο δημόσιο, πάγωμα, καταστρατήγηση και τελικά κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, καθιέρωση των ατομικών συμβάσεων, διάλυση των κοινωνικών υπηρεσιών στην υγεία, την παιδεία, την περίθαλψη, φορολογική πολιτική που στρέφεται ευθέως κατά των χαμηλών και μεσαίων στρωμάτων, απαλλάσσοντας το Κεφάλαιο.

Αν το Κεφάλαιο επιστρατεύει σήμερα ξανά τον φασισμό είναι γιατί αδυνατεί να επιβάλει διαφορετικά αυτή την πολιτική που γεννά την οργή και το μίσος στον λαό και τους εργαζόμενους. Το ότι κατορθώνει να τον επιστρατεύσει ωστόσο, δείχνει ότι η οργή και το μίσος δεν είναι ακόμα κατάλληλα οργανωμένα προκειμένου να αποτρέπουν τα οικονομικά και πολιτικά πραξικοπήματα του Κράτους και του Κεφαλαίου και να επιβάλουν τα εργατικά συμφέροντα.

Εδώ και δυόμισι χρόνια η εργατική οργή προδίδεται σκληρά, από τις ξεπουλημένες ηγεσίες του κρατικού και του εργοδοτικού συνδικαλισμού, από την αμηχανία και την απάθεια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και από τους πολιτικούς σχεδιασμούς που προσπαθούν να υποτάξουν τις ταξικές κινητοποιήσεις για λογαριασμό τους.

Από τον εκφυλισμένο «συνδικαλισμό» της ΓΣΕΕ έως τις ανεπαρκείς κινητοποιήσεις της ΑΔΕΔΥ και τους περιφραγμένους περιπάτους του ΠΑΜΕ, το εργατικό κίνημα εξακολουθεί να κουτουλάει στους τοίχους των αδιεξόδων που του προτείνει το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα. Ακόμα και πέρα από εκεί, μικροπολιτικές στρατηγικές εμποδίζουν την ανάπτυξη ενός διαφορετικού τύπου συνδικαλιστικού κινήματος.

Κι όμως, έφτασαν τρεις απεργίες τους τελευταίους μήνες για να αναδείξουν το γεγονός ότι η συλλογική δύναμη των εργαζομένων είναι η μόνη που μπορεί πραγματικά να ανατρέψει αυτήν την πολιτική. Τόσο τον Ιούνιο όσο και τον Οκτώβριο, η οικονομική βαρβαρότητα που προτείνεται ως σωτηρία, απειλήθηκε από τις κινητοποιήσεις στον χώρο δουλειάς τόσο όσο δεν κατόρθωσε να την απειλήσει καμία «πολιτική στρατηγική» και κανένα διαταξικό και άχρωμο πανηγύρι με τηλεοπτική χορηγία.

Σήμερα η απάντηση του εργατικού κινήματος δεν μπορεί να είναι άλλη παρά η οργάνωσή του απέναντι στην οικονομική και πολιτική δικτατορία, με νικηφόρο όπλο την ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ. Με γνώμονα το είδος της επίθεσης και το βάθος της καπιταλιστικής κρίσης, αυτή η απεργία πρέπει να είναι διαρκής, με αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο και να σαρώσει τις σημερινές συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες.

Σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά, παλεύουμε για τον ταξικό εργατικό συντονισμό που θα οργανώσει από τα κάτω τον οικονομικό πόλεμο από τη σκοπιά των δικών μας συμφερόντων. Σε αυτούς που οργανώνουν τον φόβο, ας απαντήσουμε με την οργάνωση της οργής μας.

• ΟΡΓΑΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ
• ΑΠΟΚΡΟΥΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΧΤΙΖΟΥΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΣ
• ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΜΙΣΘΩΝ, ΓΙΑ ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΓΙΑ ΠΛΗΡΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
• ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΥΜΕ ΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ
  

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 15 ΔΕΚΕΜΒΡΗ

Κυβέρνηση και εργοδότες, με αφορμή την κρίση του συστήματός τους προσπαθούν να φορτώσουν τα βάρη στην πλάτη της εργατικής τάξης. Ισοπεδώνουν κατακτήσεις, τσακίζουν δικαιώματα με προφανή στόχο τη μείωση της αξίας της εργατικής δύναμης και την αύξηση των κερδών του κεφαλαίου.

Με το νέο προϋπολογισμό ληστεύουν κι άλλο το εργατικό εισόδημα αυξάνοντας τους φόρους και μειώνοντας τις δαπάνες σε βασικούς τομείς όπως οι συγκοινωνίες και η υγεία, την στιγμή που απαλλάσσουν τους καπιταλιστές από το εργατικό κόστος.

Η κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων δίνει τη χαριστική βολή στην εργασία.  Δεν είναι μόνο η μείωση των μισθών, η απελευθέρωση των απολύσεων, η αύξηση των ωρών εργασίας που συνθέτουν τη νέα εφιαλτική εργασιακή πραγματικότητα. Θέλουν να ξεμπερδέψουν μια και καλή με τη συλλογική δύναμη της τάξης, με το δικαίωμα της διεκδίκησης και πάλης, με το συνδικαλισμό (που φρόντισαν βέβαια να αποδυναμώσουν και να απαξιώσουν πρώτα οι συνδικαλιστικές ηγεσίες). Το εργατικό κίνημα πρέπει να θεωρήσει ως πρώτιστο καθήκον να αντιπαλέψει την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων.

Μας λένε πως ο αντεργατικός τους οδοστρωτήρας αποτελεί μονόδρομο. Τους απαντάμε πως για μας μονόδρομος είναι οι αγώνες, είναι οι απεργίες, είναι οι διαδηλώσεις, είναι ο συνδικαλισμός, είναι η καθημερινή μάχη της εργατικής τάξης ενάντια στο Κεφάλαιο, είναι η ανατροπή του καπιταλισμού.

Το εργατικό κίνημα πρέπει να στήσει αναχώματα, ανατρέποντας την επίθεση στα δικαιώματά του, διευρύνοντας τις κατακτήσεις του με αιτήματα που θα μπλοκάρουνε τη λειτουργία του συστήματος και δε θα του προσφέρουνε χείρα βοηθείας.

Ήρθε η ώρα για την πλήρη αυτοτέλεια του συνδικαλιστικού κινήματος, την απεξάρτησή του από κομματικούς και πολιτικούς φορείς, την οργανωτική του αποδέσμευση από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Συγκροτούμε τη νέα αντικαπιταλιστική συνομοσπονδία, προωθώντας τον πλατύ συντονισμό πρωτοβάθμιων σωματείων και ανάλογα το συντονισμό των ταξικών σχημάτων, των επιτροπών αγώνα στους χώρους δουλειάς, των γενικών συνελεύσεων, με άμεσα αιτήματα πάλης

  ΟΧΙ ΣΤΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ

ΑΥΞΗΣΗ ΜΙΣΘΩΝ, ΜΕΙΩΣΗ ΩΡΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ

ΑΝΑΡΧΟΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΡΟΣΙΝΑΝΤΕ

   Στην απεργιακή πορεία της 11ης του Μάη, το ΠΑΣΟΚικό κράτος έδειξε τα δόντια του. Έτσι,με πλήρη επίγνωση και ευθύνη των υψηλότερων κλιμάκιων της κυβέρνησης,έγινε μια βάναυση επίθεση στους εργαζόμενους που επέλεξαν να αψηφήσουν την κυβερνητική γραμμή και να διαδηλώσουν με μοναδικό σκοπό ένα: να μας δείξουν οτι όταν αν αποφασίσουμε να παλέψουμε για τα δικαιώματα μας, θα μας απαντήσουν με βία! Το οτι το Κράτος δεν έχει άλλο βέλος στην φαρέτρα του είναι γνωστό. Ο λαός και η εργατική τάξη της Ελλάδας έχουν απορρίψει την πολιτική που μας έφερε σε αυτό το σημείο, την πολιτική που μας κάνει ζητιάνους, μας εξαθλιώνει, μας εκμεταλλεύεται, μας εξευτελίζει.Έτσι, η χθεσινή βία που φανερώθηκε στο γκλόπ του ΜΑΤα, δεν πρέπει να θεωρείται άσχετη με την βία που ασκείται καθημερινά σε όλους μας με την εξαθλίωση και την φτώχεια που μας επιβάλλουν. Αντιθέτως, είναι άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους. Το Κράτος βέβαια έχει εξαπολύσει τον τελευταίο καιρό (όπως ήταν αναμενόμενο άλλωστε σε καιρούς κρίσης) και τους παρακρατικούς μηχανισμούς του. Έτσι, μια στυγερή δολοφονία ενός συμπολίτη μας γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης απο τους παρακρατικούς νεοναζί της Χρυσής Αυγής, οι οποίοι μετά την συνεργασία τους με το ΠΑΣΟΚ στο δημαρχείο της Αθήνας, εκτελούν τώρα σε συνεργασία με την Αστυνομία και χρέη τραμπούκων ενάντια σε κοινωνικά εγχειρήματα. Επειδή όμως κάποιοι δεν έχουμε ξεχάσει την Ιστορία, γνωρίζουμε οτι οι ίδιοι «αγανακτισμένοι πολίτες» κάποτε ακόνιζαν τα μαχαίρια τους στο πλευρό των ΜΑΤ ενάντια στις εργατικές κινητοποιήσεις. Γίνεται λοιπόν ευκόλως κατανοητό σε όλους μας οτι όπου υπάρχει κοινωνική και εργατική διεκδίκηση, κάποιοι μηχανισμοί –κρατικοί ή παρακρατικοί- είναι εκεί νατην σταματήσουν με την βία.   Δεν μας φοβίζουν!   Το εργατικό και λαϊκό κίνημα πρέπει να συνεχίσει τον αγώνα του. Ενάντια στις πολιτικές που επιβάλουν Κράτος και Κεφάλαιο. Ενάντια στην υποτίμηση των ζωών μας. Ενάντια σε όσους μας θεωρούν απλούς αριθμούς στις στατιστικές τους. Ενάντια σε όσους θέλουν να εγκαθιδρύσουν το βασίλειο του φόβου στην καθημερινότητα μας και θέλουν να επιβληθούν με τον τραμπουκισμό τους.   Καμμία ανοχή στα εγκλήματα του Κράτους και του φασιστικού παρακράτους!

Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε

Η ελληνική δικαιοσύνη για άλλη μια φορά έδειξε ότι δεν είναι τυφλή, αντιθέτως μάλιστα βλέπει και μάλιστα με μάτια ταξικά!

Τη Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011 πραγματοποιήθηκε απεργία στο ραδιοσταθμό «Μετρόπολις 95.5» με βασικό αίτημα την αποπληρωμή δεδουλευμένων που όφειλε η διοίκηση του σταθμού σε αρκετούς απ’ τους εργαζόμενούς της. Το μεσημέρι της ίδιας μέρας κι ενώ το αίτημα για την αποπληρωμή των δεδουλευμένων ικανοποιήθηκε, η ΕΤΕΡ-ΜΘ έληξε την απεργία. Μισή ώρα αργότερα, ο συνδικαλιστής Κώστας Χατζηγεωργίου συνελήφθη με αυτόφωρη διαδικασία και παραπέμφθηκε στον εισαγγελέα με την κατηγορία της άσκησης βίας, έπειτα από μήνυση που κατέθεσε εναντίον του, ο ιδιοκτήτης του «Μετρόπολις 95.5».

Την Παρασκευή 13 Μαΐου, ο πρόεδρος της Ε.ΤΕ.Ρ.Μ-Θ καταδικάστηκε σε φυλάκιση 6 μηνών με 3ετή αναστολή, επειδή μετείχε σε ομάδα περιφρούρησης, καθώς βρισκόταν σε εξέλιξη απεργία του σωματείου! Επειδή δηλαδή έκανε το αυτονόητο. Απεργία δεν σημαίνει αποχή απ’ τον χώρο εργασίας και ξεκούραση στο σπίτι, φραπέδες στα καφενεία ή βουτιές στις παραλίες. Η απεργία είναι το όπλο των εργαζομένων ενάντια στα αφεντικά και οι απεργοί οφείλουν να περιφρουρούν τις απεργίες τους από απεργοσπαστικούς μηχανισμούς ή και πιθανές προβοκάτσιες.

Μέσα σε λίγες μόλις μέρες ένας συνδικαλιστής συλλαμβάνεται, δικάζεται και καταδικάζεται απ’ την ελληνική δικαιοσύνη, την ίδια ώρα που αγωγές και μηνύσεις εργαζομένων ενάντια στα αφεντικά τους για παράνομες απολύσεις, παρακράτηση ασφαλιστικών οφειλών και δεδουλευμένων, παραβίαση συλλογικών συμβάσεων εργασίας (Σ.Σ.Ε.) κ.ά. εκκρεμούν για χρόνια μέχρι να εκδικαστούν, εξαιτίας των αναβολών που με ευκολία και άνεση χαρίζουν τα δικαστήρια στην εκάστοτε εργοδοσία.

Η αγωνιστική, μαχητική και συνεχής δράση των συνδικαλιστών της Ένωσης και φυσικά του ίδιου του προέδρου της, τιμωρήθηκε στο πρόσωπό του προς γνώση και συμμόρφωση όλων των συνδικαλιστών που επιλέγουν το δρόμο του αγώνα, της σύγκρουσης με την εργοδοσία και της αξιοπρέπειας αντί για τις λοβιτούρες, τον παραγοντισμό, τον εργατοπατερισμό και το ξεπούλημα των εργατικών αγώνων.

Για τους συνδικαλιστές εκείνους που δίνουν καθημερινά όλη τους την ενέργεια τόσο μέσα στον εργασιακό τους χώρο όσο και έξω απ’ αυτόν, μαχόμενοι για τα συμφέροντα της τάξης τους ετοιμάζονται ποινές φυλάκισης, με αναστολή σήμερα αλλά ποιος ξέρει γι’ αύριο; Ίσως στήσουν πάλι έκτατα στρατοδικεία κι ανοίξουν πάλι τα ξερονήσια… Αντιθέτως για τους «επαγγελματίες συνδικαλιστές», τους «εργατοπατέρες» που διασύρουν την ίδια την έννοια του συνδικαλισμού, που ξεπουλάνε την εργατική τάξη στο κεφάλαιο και διαπλέκονται απροκάλυπτα με το κράτος ετοιμάζονται βουλευτικές έδρες και υπουργικές καρέκλες.

Θα μας βρουν μπροστά τους.

Καμία ανοχή στην απεργοσπασία.

Κάτω τα ξερά σας απ’ τους αγωνιστές.

Άμεση απαλλαγή του Κ. Χατζηγεωργίου απ’ τις κατηγορίες που τον βαρύνουν.

Η ταξική πάλη και η αλληλεγγύη μας θα τσακίσουν την τρομοκρατία κράτους κι εργοδοσίας.

Αναρχοσυνικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε

Η αγωνίστρια Gulaferit Unsal υπήρξε πρόεδρος του συνδικάτου δημόσιων υπάλληλων στην Άγκυρα και έχει υπάρξει απεργός πείνας στις φυλακές του τουρκικού καθεστώτος.  Το γερμανικό κράτος γνωρίζοντας καλά τον ιμπεριαλιστικό του ρόλο μέσα στην Ε.Ε. έχει ζητήσει την έκδοση της απο το ελληνικό Κράτος με την κατηγορία της τρομοκρατίας, με σκοπό να γίνει η απέλαση της πίσω στα χέρια του φασιστικού τουρκικού Κράτους. Η Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε στέκεται στο πλευρό της και καλεί κάθε δημοκρατικά σκεπτόμενο εργαζόμενο να σταθεί αλληλέγγυος στην τουρκάλα αγωνίστρια.

Η αλληλεγγύη και ο διεθνισμός είναι καθήκον μας! Ο αγώνας είναι μονόδρομος για τους καταπιεσμένους.

Άμεσα πολιτικό άσυλο.

Όλοι 16 Σεπτέμβρη ώρα 9.30 στα δικαστήρια της Ευελπίδων

Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε

Η απεργία που έρχεται στις 19 Οκτωβρίου 2011 δεν είναι μια μάχη ξεκομμένη από το ιστορικό της πλαίσιο. Αντιθέτως, είναι μια ακόμα ευκαιρία να δοθεί μια ακόμα μαχαιριά στο κουφάρι του σάπιου αυτού πολιτικού και οικονομικού συστήματος. Του συστήματος αυτού που πλέον περισσότερο από ποτέ κάνει ξεκάθαρο σε όλη την κοινωνία τον ταξικό του χαρακτήρα, τσαλαπατώντας και εξανδραποδίζοντας κάθε αξιοπρέπεια σε συλλογικό και προσωπικό επίπεδο.
Χτυπώντας κατ εξακολούθηση τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα μέσω των περικοπών στους μισθούς, της κατάργησης  των συλλογικών συμβάσεων, των αυξήσεων στο ΦΠΑ, της περικοπής σε Υγεία και Εκπαίδευση στο όνομα της «εξυγίανσης του Δημοσίου», των ελαστικοποιημένων ωραρίων εργασίας και της αστυνομικής καταστολής που στρέφεται ενάντια στον οποιονδήποτε έστω κάνει σκέψεις για να πράξει πάνω σε όλα αυτά και όσα άλλα το καπιταλιστικό Κράτος σχεδιάζει και εφαρμόζει.
Η απεργία αυτή δεν είναι παρά μια μάχη η οποία πρέπει να δοθεί λοιπόν πρώτα και από όλα για αυτό τον λόγο: για το δικαίωμα μας να αναπνεύσουμε με λίγη αξιοπρέπεια παραπάνω. Μια ευκαιρία να δώσουμε στους εαυτούς μας τον χρόνο και τον τρόπο να σκεφτούμε τι παραδίδουμε και τι έχουμε να κερδίσουμε.
Μια απεργία όμως δεν είναι μια διαδικασία που ούτε ξεκινάει, ούτε τελειώνει στα όρια της διάρκειας της. Σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι η ώρα να δημιουργήσουμε και να καλλιεργήσουμε τα εργαλεία τα οποία θα μας οδηγήσουν σε μια ουσιαστικότερη αλλαγή από μια απλή διαμαρτυρία. Σήμερα περισσότερο από ποτέ πρέπει να πυκνώσουμε τις γραμμές των σωματείων μας, κάνοντας τα ξανά όργανα διεκδίκησης των εργαζομένων αντί για όργανα κοινωνικού καθησυχασμού. Σήμερα πρέπει να κάνουμε τα συνδικάτα ξανά μαχητικά και κοινωνικά υπεύθυνα, εξοστρακίζοντας για πάντα τα τσιράκια της εργοδοσίας και της πολιτικής εξουσίας από μέσα τους.
Έτσι ώστε οι επόμενες κινητοποιήσεις να είναι ακόμα πιο μαζικές, πιο επικίνδυνες για αυτούς, πιο αποτελεσματικές για τις ζωές μας.

Κάτω τα χέρια από τις συλλογικές συμβάσεις

ΣΤΙΣ 19  ΚΑΙ 20 ΤΟΥ ΜΗΝΑ ΝΑ ΑΔΕΙΑΣΟΥΝ ΟΙ ΧΩΡΟΙ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε

1. Η 48ωρη Γενική Απεργία στις 19 και 20 Οκτώβρη, αν και ανοργάνωτη και προορισμένη να χάσει από την συνδικαλιστική ηγεσία, απέδειξε περίτρανα ότι καμία δύναμη στον κόσμο δεν είναι ισχυρότερη από τη συλλογική δύναμη των εργαζομένων και ότι αυτή η τελευταία πηγάζει από τους ίδιους τους χώρους δουλειάς και έχει την απεργία ως κύριο όπλο. Περισσότερο από 1 εκατομμύριο διαδηλωτές σε όλη την Ελλάδα, η μεγαλύτερη διαδήλωση των τελευταίων 35 χρόνων στην Αθήνα και σε πολλές ακόμα πόλεις και ένα παραδειγματικό μπλοκάρισμα της παραγωγής σε όλη τη χώρα, συνθέτουν δίχως αμφιβολία τη μεγαλύτερη απεργιακή κινητοποίηση της μεταπολίτευσης και αποδεικνύουν ότι αυτή η κυβέρνηση και τα αφεντικά τους του Κεφαλαίου, έχουν χάσει οποιοδήποτε έρεισμα μέσα στην κοινωνία και πρέπει να φύγουν. Όσο μένουν, είναι πλέον προφανές, ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε καθεστώς οικονομικής αλλά και πολιτικής δικτατορίας.
2. Τα άμεσα και απτά αποτελέσματα αυτής της απεργιακής κινητοποίησης ήταν κατά πολύ υποδεέστερα των δυνατοτήτων. Η κυβέρνηση δεν κινδύνευσε έστω με πτώση, το πολυνομοσχέδιο δεν καταψηφίστηκε, ούτε καν διατηρήθηκε ζωντανή μια συζήτηση για την κλιμάκωση και την τελική αντεπίθεση των εργαζομένων.
3. Τα αίτια αυτής της αποτυχίας βρίσκονται για μία ακόμη φορά στους αδιάφορους αλλά και εγκληματικούς ταυτόχρονα πολιτικούς σχεδιασμούς που κατατρώγουν το συνδικαλιστικό και γενικότερα το εργατικό κίνημα. Για ακόμη μία φορά, μικρά και μεγάλα «μαγαζάκια» προτίμησαν να οργανώσουν τη δική τους παρέλαση, όπως την αντιλαμβάνεται ο καθένας, σαμποτάροντας ανοιχτά κάθε λαϊκό ή συνδικαλιστικό σχεδιασμό που θα προωθούσε την οικονομική οργάνωση της τάξης και θα μπορούσε να οδηγήσει στη νίκη.
4. Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στην συνδικαλιστική παράταξη ΠΑΜΕ του ΚΚΕ, που αντιγράφοντας τις αντεπαναστατικές πρακτικές των σοσιαλδημοκρατών της δεκαετίας του ’30, επιχείρησε να εμποδίσει κάθε κίνηση με διαφορετικά χαρακτηριστικά από τα δικά του, να καταστείλει κάθε μορφής ριζοσπαστικοποίηση των εργατών και να περιφρουρήσει το αστικό κοινοβούλιο από τους διαδηλωτές. Στην πραγματικότητα, αυτό που ήθελε ήταν να περιφρουρήσει τη διαχείριση της ήττας για λογαριασμό του.
5. Η στάση του ΠΑΜΕ/ ΚΚΕ ξεπέρασε κάθε όριο όταν το ίδιο το βράδυ της 20ής Οκτώβρη ένας αγωνιστής εργάτης μέλος του πέθανε εξαιτίας των δολοφονικών χημικών της Αστυνομίας και εκείνο επιχείρησε να συνδέσει το θάνατό του με τα επεισόδια που είχε η περιφρούρηση του με άλλους διαδηλωτές. Τις ανακοινώσεις του ΠΑΜΕ μάλιστα ξεπέρασαν σε προβοκατορολογικό παραλήρημα εκείνες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και κάποιων συνιστωσών της, που παρακαλάνε το ΚΚΕ να τις παίξει. Αλλά και η πλειονότητα των οργανώσεων, δεν αναφέρθηκε ουσιωδώς ούτε στην απεργία ούτε στην ανάγκη κλιμάκωσης των κινητοποιήσεων, λες και 48 ώρες απεργίας έγιναν για να οργανωθεί μια συμπλοκή.
6. Πέρα και έξω από αποτυχημένους και βλαπτικούς πολιτικούς σχεδιασμούς είναι η άθλια στάση κομματιών της διαδήλωσης που επιτέθηκαν όχι κατά της περιφρούρησης αλλά εναντίον διαδηλωτών του ΠΑΜΕ με μάρμαρα και βόμβες μολότοφ που έπεφταν στο πλήθος. Αποδοκιμάζουμε αυτές τις πρακτικές με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο, όπως και την επίθεση της περιφρούρησης του ΠΑΜΕ με κράνη και παλούκια εναντίον κάθε άλλου διαδηλωτή.
7. Η ΑΝΑΡΧΟΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ – Ροσινάντε, κάνει έκκληση σε όλες τις αντικαπιταλιστικές δυνάμεις του συνδικαλιστικού κινήματος για άμεσο απεργιακό συντονισμό, προκειμένου να απαντηθεί η βάρβαρη οικονομική επίθεση του Κεφαλαίου και των κυβερνητικών της υπηρετών και να τσακισθεί ο κρατικός αυταρχισμός.

8. Η λύση σήμερα βρίσκεται στην οργάνωση της οικονομικής πάλης της εργατικής τάξης. Με όπλο την ΓΕΝΙΚΗ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

Στους δρόμους θα κριθεί το δίκιο
Μέχρι τη νίκη!

ΑΝΑΡΧΟΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ – Ροσινάντε