Ανακοίνωση της Α.Π. Ροσινάντε

Εδώ και μερικές ημέρες βιώνουμε την κουραστική παράταση του αστικοδημοκρατικού καρναβαλιού το οποίο επρόκειτο να τελειώσει την περασμένη Κυριακή. Μετά τη φαρσοκωμωδία της «προεκλογικής περιόδου», όπου το πολιτικό προσωπικό που ανέλαβε το γδάρσιμο της κοινωνίας ζήτησε την εμπιστοσύνη της για να ολοκληρώσει το σωτήριο έργο της, ακολούθησε η μετεκλογική οπερέτα των «εντολών», μέσα από την οποία το απερχόμενο πολιτικό σύστημα προσπαθεί να διασώσει την εργασιακή του θέση ως μπάτλερ του Κεφαλαίου. Και το κάνει αναμασώντας τις ίδιες απειλές τις οποίες εκτοξεύει εδώ και δύο χρόνια προς την κοινωνία, η οποία απαντά στον δρόμο.

Η Α.Π. Ροσινάντε, παραμένει σταθερή στην άποψή της, την οποία εξέφρασε και πριν από τις εκλογές: οι εργαζόμενοι δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα, από κανένα εκλογικό αποτέλεσμα, κανένα κοινοβούλιο και καμία κυβέρνηση. Η θέση μας είναι στον δρόμο, στα σωματεία, στην οργάνωση στους χώρους δουλειάς και χωρίς αυτά καμία νίκη δεν είναι εφικτή για το εργατικό κίνημα. Όχι μόνο δεν έχουμε καμία αυταπάτη γι’ αυτό, αλλά πιστεύουμε ότι οποιαδήποτε απόπειρα να υπόκατασταθεί η άμεση δράση των εργαζομένων από σοφιστείες περί «αριστερών κυβερνήσεων» ή «αντιμνημονιακών μετώπων» το μόνο στο οποίο μπορούν να οδηγήσουν είναι βαριές ήττες για το εργατικό κίνημα. Η ιστορία αποτελεί ως προς αυτό έναν αδιάψευστο μάρτυρα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να παρακολουθήσουμε απαθείς την προσπάθεια του Κεφαλαίου να διορίσει μια κυβέρνηση πρόθυμων Τσιριμώκων προκειμένου να συνεχιστεί η πολιτική των τελευταίων δύο ετών, η οποία ούτε καν κοινοβουλευτικά μπόρεσε να επιβιώσει.

Οποιαδήποτε απόπειρα συγκρότησης κυβέρνησης που να υπονοεί έστω τη συνέχιση της πολιτικής των δύο τελευταίων ετών πρέπει να απαντηθεί άμεσα με Γενική Απεργία και με τη συνεχή παρουσία του λαού στον δρόμο. Όχι μόνο με στόχο την ανατροπή αυτού του σεναρίου, αλλά επίσης και για την ανατροπή όλων των μέτρων αυτής της διετίας και τελικά το πέρασμα της παραγωγικής διαδικασίας στα χέρια των ίδιων των εργαζομένων.

Οι εργαζόμενοι ξέρουμε ότι το φάντασμα της «ακυβερνησίας» με το οποίο προσπαθούν να μας τρομάξουν, είναι στην πραγματικότητα ευλογία. Γιατί είναι οι κυβερνήσεις τους που συνεργάστηκαν με το Κεφάλαιο για να μας κλέψουν και τα ελάχιστα από τον πλούτο που παράγουμε. Γιατί είναι οι κυβερνήσεις τους που καλλιέργησαν και εξέθρεψαν τον κοινωνικό και τον πολιτικό φασισμό, που σήμερα μας παρουσιάζουν σαν εξάμβλωμα όχι του καπιταλισμού αλλά της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Γιατί είναι πάλι οι κυβερνήσεις τους που παρουσιάζονται ως αναγκαίες για να συνεχιστεί η σφαγή των δικαιωμάτων μας.

Σε όσους μας λένε ότι η συγκρότηση κυβέρνησης είναι «εθνική ανάγκη», απαντάμε: «Ζήτω η Ελλάδα χωρίς κυβέρνηση!».
Σε όσους μας λένε να μαζευτούμε γιατί οι στιγμές είναι κρίσιμες απαντάμε: Είναι κρίσιμες, γι’ αυτό θα μας βρείτε στον δρόμο.

Ενάντια στα σχέδια του Κεφαλαίου, ο εργατικός αγώνας πρέπει να είναι διαρκής και ανυποχώρητος.

Καμία κοινοβουλευτική αυταπάτη!
Αντί για τις εκλογές, η Γενική Απεργία!
Αντί για την κυβέρνηση των ανθρώπων, η διαχείριση των πραγμάτων!
Ολοι στον δρόμο, όλοι στον αγώνα!

-Ανακοίνωση της ΑΠ Ροσινάντε

Ένα ακόμα κομμάτι στο παζλ του ολοκληρωτικού σκηνικού που στήνεται μπροστά μας, έχει προστεθεί τις τελευταίες μέρες. Η αρχική δημοσιοποίηση των στοιχείων και της φωτογραφίας μιας φορέας του AIDS με την «εξήγηση» πως πρέπει «να προστατευτεί το κοινωνικό σύνολο» ήταν απλά η αρχή. Σύντομα, η διαπόμπευση και ο δημόσιος εξευτελισμός πολλών περισσότερων γυναικών ήταν πραγματικότητα και ξαφνικά οι εκδιδόμενες γυναίκες έγιναν δημόσιος κίνδυνος. Στην θέση των θυμάτων; Φυσικά, οι πελάτες…

Αυτή η προεκλογική περίοδος καθορίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό από την εξάπλωση του ρατσισμού και σε νέες εποχές χρειάζονται και νέες πρακτικές. Οι ρατσιστικές στοχοποιήσεις μάλλον έπρεπε να διευρυνθούν και από εκεί που είχαν να κάνουν μόνο με τους μετανάστες έπρεπε να στοχεύσουν και σε μια ακόμα κατηγορία αδύνατων, τις ιερόδουλες. Πλέον, η κοινωνία μπορεί να αισθάνεται ήσυχη: Τα πρόσωπα των τεράτων, που παρεμπιπτόντως δεν ψηφίζουν, είναι γνωστά.

Το ιατρικό απόρρητο πήγε περίπατο, τα προσωπικά στοιχεία έπαψαν να είναι προσωπικά και οι εξαθλιωμένες γυναίκες που πουλάνε το κορμί τους έγιναν απειλή. Φυσικά, για το σύστημα που τις εκμεταλλεύεται και την οικονομική πραγματικότητα που τις ωθεί σε αυτή την κατάσταση ούτε λόγος. Είναι η ώρα να κατασκευαστούν φοβισμένοι υπήκοοι. Άλλωστε, ο φασισμός πατούσε πάντα πάνω στον φόβο…

Η υπόθεση αυτή στέκεται πλάι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, την ολοένα και περισσότερο αυξανόμενη καταστολή στους δρόμους αλλά και μια σειρά από εξελίξεις που φανερώνουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το πώς έχει επιλέξει η πολιτική εξουσία να διαχειριστεί την οικονομική δικτατορία που επιβάλλεται. Απέναντι σε όλη αυτή την κατάσταση δεν πρέπει να ξεχάσουμε κάποια βασικά πράγματα: Όσο φόβο και να προσπαθήσουν να επιβάλουν, όσο τερατώδης και αν γίνει η καπιταλιστική μηχανή, ούτε ένα γρανάζι της δεν μπορεί να γυρίσει χωρίς την εργατική τάξη.

Να σταματήσουμε την μηχανή που θέλει να μας εξοντώσει, να μπλοκάρουμε στην πράξη τον φόβο που πάει να σπείρει. Να σταθούμε στο πλάι όσων αδύνατων στοχοποιούνται και να αντισταθούμε μαζί τους. Στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές, στους δρόμους. Παντού.

Κείμενο που μοιράστηκε κατά την παρέμβαση της Κλαδικής Εκπαίδευσης Ροσινάντε στην Α.Σ.Ο.Ε.Ε  για το θέμα των φοιτητικών πρακτικών.   

Στα πλαίσια της εκπαίδευσης δια μέσου της πράξης, είναι αρκετά διαδεδομένη στο ελληνικό
πανεπιστήμιο μια συνεργασία με επιχειρήσεις, οι οποίες απασχολούν φοιτητές προκειμένου να
αποκτήσουν μια επαφή με το γνωστικό τους αντικείμενο, δίνοντάς τους ένα μισθό που καλύπτει τις ανάγκες
του εργαζόμενου φοιτητή. Ακούγεται πολύ καλό για να είναι αληθινό? Όντως, δεν είναι.

Ειδικά σε περιόδους καπιταλιστικής κρίσης σαν και αυτή που διανύουμε, η εργοδοσία δεν κάνει
χάρες σε κανέναν. Έτσι λοιπόν, για να γίνει το πακέτο πιο ελκυστικό στους εργοδότες, μεγάλο μέρος του
κόστους εργασίας των ασκούμενων φοιτητών αναλαμβάνεται απ’ το αντίστοιχο ανώτατο ή τεχνολογικό
ίδρυμα ή από άλλο κρατικό οργανισμό (βλ. ΟΑΕΔ). Κατόπιν, ο φοιτητής γίνεται κανονικός εργαζόμενος που
βγάζει κανονική δουλειά για την επιχείρηση, αλλά αμείβεται με χαμηλότερο ημερομίσθιο από τους
υπόλοιπους, με την κάλυψη του νόμου.

Στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών αυτή η αρχή διευκόλυνσης των εργοδοτών αναβαθμίζεται
σε σημείο εξαθλίωσης για τους απασχολούμενους φοιτητές. Με χρήση του προγράμματος ΕΣΠΑ του
υπουργείου Παιδείας, το πανεπιστήμιο απαλλάσσει εξ ολοκλήρου τις επιχειρήσεις από την υποχρέωση
καταβολής μισθού, παρέχοντάς τους, έτσι, δωρεάν εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό.
Οι φοιτητές, δε, υποχρεώνονται να εργάζονται χωρίς ένσημα και χωρίς κανένα πλαίσιο που να
εγγυάται κατώτατη αμοιβή ή κάποιο άλλο από τα συνήθη εργασιακά δικαιώματα. Ως αποτέλεσμα, στο
Τμήμα Διοικητικής Επιστήμης και Τεχνολογίας οι φοιτητές για εργασία τεσσάρων 8ωρων την εβδομάδα
αμείβονται με 120 ευρώ το μήνα, δηλαδή με λιγότερο από ένα ευρώ την ώρα!

Η υποβοήθηση και η νομική κάλυψη από κρατικούς οργανισμούς μιας τέτοιας εξόφθαλμης
υπερεκμετάλλευσης της εργασίας των φοιτητών καταδεικνύουν το βρώμικο ρόλο του Κράτους όταν
πρόκειται για τα συμφέροντα του Κεφαλαίου. Άλλωστε, ο πρόσφατος νόμος που ορίζει κατά 20% μικρότερη
την αμοιβή για τους νέους 18-25 καθιστά εμφανές πως το Κράτος επιλέγει να ανοίξει μέτωπο με το νέο
κομμάτι της εργατικής τάξης.

Όμως οι νέοι εργαζόμενοι δεν είναι οι μόνοι που πλήττονται από αυτό. Οι εξευτελιστικές αμοιβές
της νεολαίας αποτελούν μοχλό πίεσης για όλους τους υπόλοιπους εργαζόμενους να αποδέχονται όλο και
χαμηλότερα μεροκάματα με ολοένα χειρότερους όρους εργασίας, υπό το φόβο οι εργοδότες να στραφούν
στο φθηνότερο και με λιγότερα δικαιώματα εργατικό δυναμικό. Έτσι, αυτό που εφαρμόζεται πειραματικά
στους νέους τώρα, στο τέλος πρόκειται να επιβληθεί στο σύνολο του κόσμου της Εργασίας.

Να μην δείξουμε καμία ανοχή στην εργοδοσία ή κρατικό συνεργάτη της. Συμμετέχουμε
και δημιουργούμε συνδικαλιστικά σχήματα ως αυριανοί εργαζόμενοι στους φοιτητικούς
συλλόγους, και σωματειακές επιτροπές στους χώρους δουλειάς με τους υπόλοιπους συναδέλφους
μας, αδιαμεσολάβητα και από τα κάτω. Ο δικός μας πόλεμος είναι ταξικός!

Οργανωνόμαστε στο χώρο δουλειάς και σπάμε στην πράξη την διάκριση
ανάμεσα σε «μαθητευόμενους» και «κανονικούς

Κατάργηση του εξευτελιστικού μισθού μαθητείας και εξίσωση του
με το μισθό που ορίζουν οι ανάγκες του εργαζομένου  

Απέναντι στην εργοδοτική τρομοκρατία, η συναδελφική αλληλεγγύη.
Προετοιμάζουμε από τα κάτω σε κάθε χώρο την Γενική Απεργία διαρκείας!

Ανακοίνωση της ΑΠ Ροσινάντε

Η Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία – Ροσινάντε χαιρετίζει τους χιλιάδες εργάτες, αγωνιστές, μετανάστες, αντικαπιταλιστές, τα σωματεία, τις κινήσεις και τις οργανώσεις που διαδήλωσαν την Τρίτη στο Κέντρο της Αθήνας, τιμώντας την Εργατική Πρωτομαγιά και αψηφώντας τα προεκλογικά κελεύσματα για απομάκρυνση από τον χώροι της διαδήλωσης προκειμένου να αποφευχθούν οι «προβοκάτσιες».

Σε μια περίοδο κατά την οποία το Κεφάλαιο συνεχίζει την επίθεσή του πλήρες θράσους, μη διστάζοντας να εξαγγέλλει νέα βάρβαρα μέτρα και προχωρώντας στο βίαιο εκφασισμό της κοινωνίας, αναγνωρίζοντας ουσιαστικά ότι ο πόλεμός του με την Εργασία υπερβαίνει κατά πολύ μια απλή εκλογική διαδικασία, η αταλάντευτη παραμονή μας στον δρόμο του αγώνα και της ανεξάρτητης εργατικής δράσης είναι αναγκαία.

Σε αυτό το πλαίσιο είναι αξιοθρήνητες οι προσπάθειες να εγκλωβιστεί η κοινωνική δυσαρέσκεια σε κοινοβουλευτικά και εκλογικά όρια και μάλιστα μέσω συνθημάτων που όποτε στο παρελθόν προτάθηκαν ή εφαρμόστηκαν, οδήγησαν το εργατικό κίνημα στη συντριβή.

Ο αγώνας των εργαζομένων ξεφεύγει από μηχανικούς και επιφανειακούς διαχωρισμού τύπου «υπέρ ή εναντίον των μνημονίων» ή συνθήματα που βρικολάκιασαν από τα βάθη των ηττών του εργατικού κινήματος όπως αυτό της «αριστερής κυβέρνησης». Ξεφεύγει επίσης από τις λογικές του κόμματος-εκκλησία που περιμένει την «δεύτερη παρουσία». Ξεπερνά συνολικά τα όρια του κοινοβουλευτισμού και κατευθύνεται στη συνολική σύγκρουση με τον καπιταλισμό και τις πολιτικές του. Κάθε προσπάθεια λοιπόν να εγκαταλειφθεί ο ταξικός αγώνας για χάρη εκλογικών σκοπιμοτήτων πρέπει να απαντάται με την όσο το δυνατόν πιο μαζική παρουσία του κόσμου της Εργασίας στον δρόμο, στους χώρους δουλειάς, οπουδήποτε η εργατική τάξη δημιουργεί η ίδια τους όρους της απελευθέρωσής της.

Ακόμα και ο επαπειλούμενος και πραγματικός κίνδυνος της εισόδου των ναζιστών στη Βουλή, δεν αντιμετωπίστηκε με κανέναν κοινοβουλευτικό τρόπο και καμία επίκληση στη νομιμότητα, αλλά αποκλειστικά με την άμεση δράση των κατοίκων της Βιάννου που γελοιοποίησαν τα καθάρματα της Χρυσής Αυγής, παίρνοντάς τα στο κυνήγι με τις τσουγκράνες. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι ακόμα κι αν ο φασισμός και ο καπιταλισμός πολεμιούνται με κάθε τρόπο, νικιούνται μόνο με την αμεση δράση.

Ο αγώνας ενάντια στο Κεφάλαιο και τον φασισμό θα δοθεί από τους εργαζόμενους τους ίδιους. Σήμερα περισσότερο από ποτέ, όποιος ψηφίζει οποιονδήποτε αντιφασιστικό ή αντικαπιταλιστικό σχηματισμό χωρίς να προετοιμάζει την κοινωνική επανάσταση είναι βλαβερός, εξίσου βλαβερός όμως είναι όποιος απέχει χωρίς να προετοιμάζει την κοινωνική επανάσταση.

Δεν έχουμε καμία αυταπάτη για τη δυνατότητα του κοινοβουλευτισμού να επηρεάσει τη ζωή μας. Δεν κάνουμε ούτε βήμα πίσω από τον δρόμο.

Ανακοίνωση της Αναρχοσυνδικαλιστικής Πρωτοβουλίας Ροσινάντε 

Η Ένωση Τεχνικών Ραδιοφωνίας Μακεδονίας – Θράκης μοιάζει να μην «ξεκουράζεται»  ποτέ σε ό,τι αφορά στους αγώνες της ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία και τη γενικευμένη επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ.

Η αντεπίθεση των τεχνικών της ΕΤΕΡ Μ-Θ έναντι των αντεργατικών πολιτικών και της εργοδοτικής αυθαιρεσίας περνάει από όλα τα στάδια: καταγγελίες στην επιθεώρηση εργασίας, αγωγές σε βάρος της εργοδοσίας, δικαστικές μάχες και φυσικά απεργίες.  Ειδικά σ’ εκείνους τους ραδιοφωνικούς σταθμούς που πρωτοστατούν στην κατάργηση των εργασιακών κεκτημένων, η απάντηση είναι δυναμικότερη. Όπως έγινε με τις απεργίες στο Μετρόπολις 95.5 (όπου είχε συλληφθεί και καταδικαστεί ο πρόεδρος της Ένωσης), με τον Άρης FM 92.8, τον Libero 107.4 FM και άλλους.

Στον Άρης FM, η απεργία δείχνει να μετατρέπεται σε διαρκείας, ξεκινώντας από 24ωρες, περνώντας σε 48ωρες και τώρα πια σε επαναλαμβανόμενες 4ήμερες απεργίες. Αίτημα, η αποπληρωμή δεδουλευμένων και η παύση της μαύρης εργασίας.

Η επίθεση των αφεντικών περιλαμβάνει απολύσεις, «εθελούσιες» αποχωρήσεις, χτύπημα των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, μειώσεις μισθών και αύξηση της μαύρης εργασίας, μη αποπληρωμή δεδουλευμένων και απόπειρες τρομοκράτησης των εργαζομένων, ειδικά εκείνων που επιλέγουν το μαχητικό συνδικαλισμό.

Η απάντηση των εργαζομένων μπορεί να πάρει μόνο δύο κατευθύνσεις: ή αυτή της υποταγής με ό,τι αυτό συνεπάγεται, ή αυτή του ταξικού αγώνα και της οργανωμένης αντεπίθεσης. Και οργανωμένη αντεπίθεση δεν νοείται χωρίς αλληλεγγύη και σύμπραξη μεταξύ διαφορετικών εργασιακών κλάδων και τελικά τον οργανωτικό διαχωρισμό από τις εργοδοτικές ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ.

Δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας στον αγώνα των τεχνικών της ΕΤΕΡ Μ-Θ και καλούμε άλλες ενώσεις και σωματεία του κλάδου των ΜΜΕ να προχωρήσουν σε απεργιακές και άλλες κινητοποιήσεις αλληλεγγύης.

Δεν θα μας δώσουν τίποτα, θα προσπαθήσουν να μας τα πάρουν όλα.

Δεν τους χρωστάμε τίποτα, μας χρωστούνε τα πάντα!

Οργάνωση της τάξης μας, αγώνας μέχρι την Γενική Απεργία και το γκρέμισμα του καπιταλισμού! Μέχρι την τελική νίκη!

Το πρωί της Παρασκευής (20/4), ένα άτυπο πραξικόπημα, που ξυπνά μνήμες από την περίοδο της χούντας, έλαβε χώρα στην περιοχή των Εξαρχείων. Με εντολή εισαγγελέα, αστυνομικές δυνάμεις σφράγισαν την είσοδο του «Κοινωνικού Κέντρου Βοξ» ενώ την ίδια στιγμή, η περιοχή γέμισε ασφυκτικά από δυνάμεις καταστολής αποκλείοντας όλους τους δρόμους που οδηγούν σε αυτή. Παράλληλα οι εξονυχιστικοί έλεγχοι σε όσους έμπαιναν ή έβγαιναν από τα Εξάρχεια ήταν το «κερ

Αφίσα Κ*ΒΟΞ

ασάκι στην τούρτα» στο σκηνικό ολοκληρωτισμού που είχε στηθεί.

Η προσπάθεια καταστολής του συγκεκριμένου εγχειρήματος, μόλις μια  μέρα μάλιστα πριν το «επίσημο» άνοιγμα του, στέλνει προς πάσα κατεύθυνση ένα μήνυμα ηχηρό από πλευράς Κράτους: Οποιοσδήποτε αντιστέκεται στοχοποιείται, οτιδήποτε προάγει την συλλογικοποίηση και την αλληλεγγύη  από τα κάτω είναι εν δυνάμει «ύποπτο» και όποιος δεν κρατά την «απαραίτητη» στάση νομιμοφροσύνης είναι στόχος για τους κατασταλτικούς μηχανισμούς.

Βέβαια, τίποτα από αυτά δεν προκαλεί ουσιαστική έκπληξη. Ο πόλεμος από πλευράς Κράτους και Κεφαλαίου στα εκμεταλλευόμενα κομμάτια της κοινωνίας έχει ενταθεί και η καταστολή απέναντι σε οτιδήποτε κινείται απειλητικά προς τα σχέδια τους δεν θα μπορούσε παρά να αναβαθμιστεί αντίστοιχα. Ο πολιτικός φασισμός συμπληρώνει όσο καλύτερα μπορεί τον οικονομικό και απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα οφείλουμε να μην μείνουμε θεατές.

Ο εκφασισμός του συστήματος εξουσίας πρέπει να μας βρει όλους στον δρόμο. Με τις δικές μας αντιιεραρχικές δομές σαν όχημα αντεπίθεσης. Μακριά από τις θεσμολαγνικές αυταπάτες και τις κρατικές διαμεσολαβήσεις. Να αγωνιστούμε για να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας πριν μας τις πάρουν οι επιβολές τους. Να σπάσουμε τον τρόμο που πάνε να διαχύσουν στην κοινωνία.

Ανακοίνωση της Κλαδικής Εκπαίδευσης της ΑΠ Ροσινάντε για το κούρεμα των αποθεματικών

Πριν από λίγες μέρες το κούρεμα των αποθεματικών των δημόσιων πανεπιστήμιων και ΤΕΙ έσκασε σαν βόμβα. Η κυβέρνηση δύο μόνο ημέρες πριν την λήξη των διαπραγματεύσεων για το κούρεμα, είχε «επενδύσει» τα αποθεματικά των ιδρυμάτων σε ομόλογα. Γιατί όμως υπουργείο Οικονομικών και Παιδείας έκαναν κάτι που σε πρώτη ανάγνωση δεν συμφέρει ούτε τα στενά οικονομικά συμφέροντα του Κράτους; Γιατί να επενδύσουν σε κάτι που ήξεραν ότι την επόμενη ημέρα θα έχανε το μισό της αξίας του;

Η ενέργεια αυτή αποκαλύπτει και στους πλέον δύσπιστους πως στόχος της πρόσφατης αναδιάρθρωσης στα πανεπιστήμια δεν ήταν ούτε τα «φαινόμενα ανομίας» ούτε η κακοδιαχείριση των ιδρυμάτων αλλά η διάλυση. Ο κοινός παρανομαστής που συνδέει την ενοποίηση των ταμείων, το κούρεμα των αποθεματικών τους (μέσω του PSI αλλά και παλαιότερα μέσω της επένδυσης σε δομημένα ομόλογα) και το σημερινό κούρεμα των αποθεματικών στα πανεπιστήμια είναι ο καθολικός έλεγχος πάνω σε όλες τις κοινωνικές υποδομές. Η ανάκτηση από το Κράτος του συνολικού διοικητικού και οικονομικού ελέγχου των κοινωνικών υποδομών φαντάζει σήμερα η απαραίτητη προϋπόθεση για την παράδοσή τους στο φυσικό του σύμμαχο, το κεφάλαιο.

Η σύνδεση της χρηματοδότησης με την εφαρμογή του νέου νόμου, ο ωμός εκβιασμός της κυβέρνησης απέναντι στα ιδρύματα, δεν είναι τίποτε άλλο από την εφαρμογή του σχεδίου για το «άνοιγμα» στην αγορά. Όταν τα πανεπιστήμια αντιστάθηκαν, η κυβέρνηση από εκβιαστής μετατράπηκε σε κοινό απατεώνα. Το χάρισμα εκατομμυρίων ευρώ από τον πλούτο της εργατικής τάξης στο διεθνές τραπεζικό κεφάλαιο είναι αποκαλυπτικό.

Ο στόχος τους για τη διάλυση κάθε ελεύθερου, δημόσιου και κοινωνικού θεσμού έχει γίνει σαφής. Απέναντι σε αυτή τη στρατηγική η αντίσταση είναι μονόδρομος.

Θα μας βρουν μπροστά τους.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

«Δημοκρατία.

Δεν υπάρχει διαφυγή.

Βγήκαν οι μεγάλες ψωλές.

Θα γαμήσουν ότι βρεθεί μπροστά τους.

Φυλάξτε τα νώτα σας»

(Χάρολντ Πίντερ)

Μετά από δυόμισι χρόνια σκληρής οικονομικής δικτατορίας, στο όνομα της έκτακτης ανάγκης και του χρέους, το Κεφάλαιο αποφάσισε να πετάξει από πάνω του και τον μανδύα της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και να προχωρήσει στον ταχύτατο εκφασισμό του ελληνικού Κράτους. Ενας τραπεζίτης για πρωθυπουργός και τέσσερα στελέχη του φασιστικού κόμματος για υπουργοί –ανάμεσά τους τσεκουροφόροι παρακρατικοί, τηλεοπτικοί πλασιέ ρατσιστικών βιβλίων και ντίλερ όπλων- συνθέτουν το νέο σκηνικό της έκτακτης ανάγκης, σε πολιτικό αυτή τη φορά επίπεδο.

Τούτο έρχεται να προστεθεί και να προστατεύσει μια σειρά οικονομικών εξελίξεων των τελευταίων χρόνων : δραματική μείωση των μισθών και των επιδομάτων, απελευθέρωση των απολύσεων, αύξηση της ανεργίας σε επίπεδα που αγγίζουν το 25% και αφήνουν 1 εκατομμύριο ανθρώπους χωρίς δουλειά, κατάργηση της μονιμότητας στο δημόσιο, πάγωμα, καταστρατήγηση και τελικά κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, καθιέρωση των ατομικών συμβάσεων, διάλυση των κοινωνικών υπηρεσιών στην υγεία, την παιδεία, την περίθαλψη, φορολογική πολιτική που στρέφεται ευθέως κατά των χαμηλών και μεσαίων στρωμάτων, απαλλάσσοντας το Κεφάλαιο.

Αν το Κεφάλαιο επιστρατεύει σήμερα ξανά τον φασισμό είναι γιατί αδυνατεί να επιβάλει διαφορετικά αυτή την πολιτική που γεννά την οργή και το μίσος στον λαό και τους εργαζόμενους. Το ότι κατορθώνει να τον επιστρατεύσει ωστόσο, δείχνει ότι η οργή και το μίσος δεν είναι ακόμα κατάλληλα οργανωμένα προκειμένου να αποτρέπουν τα οικονομικά και πολιτικά πραξικοπήματα του Κράτους και του Κεφαλαίου και να επιβάλουν τα εργατικά συμφέροντα.

Εδώ και δυόμισι χρόνια η εργατική οργή προδίδεται σκληρά, από τις ξεπουλημένες ηγεσίες του κρατικού και του εργοδοτικού συνδικαλισμού, από την αμηχανία και την απάθεια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και από τους πολιτικούς σχεδιασμούς που προσπαθούν να υποτάξουν τις ταξικές κινητοποιήσεις για λογαριασμό τους.

Από τον εκφυλισμένο «συνδικαλισμό» της ΓΣΕΕ έως τις ανεπαρκείς κινητοποιήσεις της ΑΔΕΔΥ και τους περιφραγμένους περιπάτους του ΠΑΜΕ, το εργατικό κίνημα εξακολουθεί να κουτουλάει στους τοίχους των αδιεξόδων που του προτείνει το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα. Ακόμα και πέρα από εκεί, μικροπολιτικές στρατηγικές εμποδίζουν την ανάπτυξη ενός διαφορετικού τύπου συνδικαλιστικού κινήματος.

Κι όμως, έφτασαν τρεις απεργίες τους τελευταίους μήνες για να αναδείξουν το γεγονός ότι η συλλογική δύναμη των εργαζομένων είναι η μόνη που μπορεί πραγματικά να ανατρέψει αυτήν την πολιτική. Τόσο τον Ιούνιο όσο και τον Οκτώβριο, η οικονομική βαρβαρότητα που προτείνεται ως σωτηρία, απειλήθηκε από τις κινητοποιήσεις στον χώρο δουλειάς τόσο όσο δεν κατόρθωσε να την απειλήσει καμία «πολιτική στρατηγική» και κανένα διαταξικό και άχρωμο πανηγύρι με τηλεοπτική χορηγία.

Σήμερα η απάντηση του εργατικού κινήματος δεν μπορεί να είναι άλλη παρά η οργάνωσή του απέναντι στην οικονομική και πολιτική δικτατορία, με νικηφόρο όπλο την ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ. Με γνώμονα το είδος της επίθεσης και το βάθος της καπιταλιστικής κρίσης, αυτή η απεργία πρέπει να είναι διαρκής, με αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο και να σαρώσει τις σημερινές συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες.

Σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά, παλεύουμε για τον ταξικό εργατικό συντονισμό που θα οργανώσει από τα κάτω τον οικονομικό πόλεμο από τη σκοπιά των δικών μας συμφερόντων. Σε αυτούς που οργανώνουν τον φόβο, ας απαντήσουμε με την οργάνωση της οργής μας.

• ΟΡΓΑΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ
• ΑΠΟΚΡΟΥΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΧΤΙΖΟΥΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΣ
• ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΜΙΣΘΩΝ, ΓΙΑ ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΓΙΑ ΠΛΗΡΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
• ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΥΜΕ ΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ
  

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 15 ΔΕΚΕΜΒΡΗ

Κυβέρνηση και εργοδότες, με αφορμή την κρίση του συστήματός τους προσπαθούν να φορτώσουν τα βάρη στην πλάτη της εργατικής τάξης. Ισοπεδώνουν κατακτήσεις, τσακίζουν δικαιώματα με προφανή στόχο τη μείωση της αξίας της εργατικής δύναμης και την αύξηση των κερδών του κεφαλαίου.

Με το νέο προϋπολογισμό ληστεύουν κι άλλο το εργατικό εισόδημα αυξάνοντας τους φόρους και μειώνοντας τις δαπάνες σε βασικούς τομείς όπως οι συγκοινωνίες και η υγεία, την στιγμή που απαλλάσσουν τους καπιταλιστές από το εργατικό κόστος.

Η κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων δίνει τη χαριστική βολή στην εργασία.  Δεν είναι μόνο η μείωση των μισθών, η απελευθέρωση των απολύσεων, η αύξηση των ωρών εργασίας που συνθέτουν τη νέα εφιαλτική εργασιακή πραγματικότητα. Θέλουν να ξεμπερδέψουν μια και καλή με τη συλλογική δύναμη της τάξης, με το δικαίωμα της διεκδίκησης και πάλης, με το συνδικαλισμό (που φρόντισαν βέβαια να αποδυναμώσουν και να απαξιώσουν πρώτα οι συνδικαλιστικές ηγεσίες). Το εργατικό κίνημα πρέπει να θεωρήσει ως πρώτιστο καθήκον να αντιπαλέψει την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων.

Μας λένε πως ο αντεργατικός τους οδοστρωτήρας αποτελεί μονόδρομο. Τους απαντάμε πως για μας μονόδρομος είναι οι αγώνες, είναι οι απεργίες, είναι οι διαδηλώσεις, είναι ο συνδικαλισμός, είναι η καθημερινή μάχη της εργατικής τάξης ενάντια στο Κεφάλαιο, είναι η ανατροπή του καπιταλισμού.

Το εργατικό κίνημα πρέπει να στήσει αναχώματα, ανατρέποντας την επίθεση στα δικαιώματά του, διευρύνοντας τις κατακτήσεις του με αιτήματα που θα μπλοκάρουνε τη λειτουργία του συστήματος και δε θα του προσφέρουνε χείρα βοηθείας.

Ήρθε η ώρα για την πλήρη αυτοτέλεια του συνδικαλιστικού κινήματος, την απεξάρτησή του από κομματικούς και πολιτικούς φορείς, την οργανωτική του αποδέσμευση από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Συγκροτούμε τη νέα αντικαπιταλιστική συνομοσπονδία, προωθώντας τον πλατύ συντονισμό πρωτοβάθμιων σωματείων και ανάλογα το συντονισμό των ταξικών σχημάτων, των επιτροπών αγώνα στους χώρους δουλειάς, των γενικών συνελεύσεων, με άμεσα αιτήματα πάλης

  ΟΧΙ ΣΤΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ

ΑΥΞΗΣΗ ΜΙΣΘΩΝ, ΜΕΙΩΣΗ ΩΡΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ

ΑΝΑΡΧΟΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΡΟΣΙΝΑΝΤΕ

   Στην απεργιακή πορεία της 11ης του Μάη, το ΠΑΣΟΚικό κράτος έδειξε τα δόντια του. Έτσι,με πλήρη επίγνωση και ευθύνη των υψηλότερων κλιμάκιων της κυβέρνησης,έγινε μια βάναυση επίθεση στους εργαζόμενους που επέλεξαν να αψηφήσουν την κυβερνητική γραμμή και να διαδηλώσουν με μοναδικό σκοπό ένα: να μας δείξουν οτι όταν αν αποφασίσουμε να παλέψουμε για τα δικαιώματα μας, θα μας απαντήσουν με βία! Το οτι το Κράτος δεν έχει άλλο βέλος στην φαρέτρα του είναι γνωστό. Ο λαός και η εργατική τάξη της Ελλάδας έχουν απορρίψει την πολιτική που μας έφερε σε αυτό το σημείο, την πολιτική που μας κάνει ζητιάνους, μας εξαθλιώνει, μας εκμεταλλεύεται, μας εξευτελίζει.Έτσι, η χθεσινή βία που φανερώθηκε στο γκλόπ του ΜΑΤα, δεν πρέπει να θεωρείται άσχετη με την βία που ασκείται καθημερινά σε όλους μας με την εξαθλίωση και την φτώχεια που μας επιβάλλουν. Αντιθέτως, είναι άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους. Το Κράτος βέβαια έχει εξαπολύσει τον τελευταίο καιρό (όπως ήταν αναμενόμενο άλλωστε σε καιρούς κρίσης) και τους παρακρατικούς μηχανισμούς του. Έτσι, μια στυγερή δολοφονία ενός συμπολίτη μας γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης απο τους παρακρατικούς νεοναζί της Χρυσής Αυγής, οι οποίοι μετά την συνεργασία τους με το ΠΑΣΟΚ στο δημαρχείο της Αθήνας, εκτελούν τώρα σε συνεργασία με την Αστυνομία και χρέη τραμπούκων ενάντια σε κοινωνικά εγχειρήματα. Επειδή όμως κάποιοι δεν έχουμε ξεχάσει την Ιστορία, γνωρίζουμε οτι οι ίδιοι «αγανακτισμένοι πολίτες» κάποτε ακόνιζαν τα μαχαίρια τους στο πλευρό των ΜΑΤ ενάντια στις εργατικές κινητοποιήσεις. Γίνεται λοιπόν ευκόλως κατανοητό σε όλους μας οτι όπου υπάρχει κοινωνική και εργατική διεκδίκηση, κάποιοι μηχανισμοί –κρατικοί ή παρακρατικοί- είναι εκεί νατην σταματήσουν με την βία.   Δεν μας φοβίζουν!   Το εργατικό και λαϊκό κίνημα πρέπει να συνεχίσει τον αγώνα του. Ενάντια στις πολιτικές που επιβάλουν Κράτος και Κεφάλαιο. Ενάντια στην υποτίμηση των ζωών μας. Ενάντια σε όσους μας θεωρούν απλούς αριθμούς στις στατιστικές τους. Ενάντια σε όσους θέλουν να εγκαθιδρύσουν το βασίλειο του φόβου στην καθημερινότητα μας και θέλουν να επιβληθούν με τον τραμπουκισμό τους.   Καμμία ανοχή στα εγκλήματα του Κράτους και του φασιστικού παρακράτους!

Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε

Η ελληνική δικαιοσύνη για άλλη μια φορά έδειξε ότι δεν είναι τυφλή, αντιθέτως μάλιστα βλέπει και μάλιστα με μάτια ταξικά!

Τη Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011 πραγματοποιήθηκε απεργία στο ραδιοσταθμό «Μετρόπολις 95.5» με βασικό αίτημα την αποπληρωμή δεδουλευμένων που όφειλε η διοίκηση του σταθμού σε αρκετούς απ’ τους εργαζόμενούς της. Το μεσημέρι της ίδιας μέρας κι ενώ το αίτημα για την αποπληρωμή των δεδουλευμένων ικανοποιήθηκε, η ΕΤΕΡ-ΜΘ έληξε την απεργία. Μισή ώρα αργότερα, ο συνδικαλιστής Κώστας Χατζηγεωργίου συνελήφθη με αυτόφωρη διαδικασία και παραπέμφθηκε στον εισαγγελέα με την κατηγορία της άσκησης βίας, έπειτα από μήνυση που κατέθεσε εναντίον του, ο ιδιοκτήτης του «Μετρόπολις 95.5».

Την Παρασκευή 13 Μαΐου, ο πρόεδρος της Ε.ΤΕ.Ρ.Μ-Θ καταδικάστηκε σε φυλάκιση 6 μηνών με 3ετή αναστολή, επειδή μετείχε σε ομάδα περιφρούρησης, καθώς βρισκόταν σε εξέλιξη απεργία του σωματείου! Επειδή δηλαδή έκανε το αυτονόητο. Απεργία δεν σημαίνει αποχή απ’ τον χώρο εργασίας και ξεκούραση στο σπίτι, φραπέδες στα καφενεία ή βουτιές στις παραλίες. Η απεργία είναι το όπλο των εργαζομένων ενάντια στα αφεντικά και οι απεργοί οφείλουν να περιφρουρούν τις απεργίες τους από απεργοσπαστικούς μηχανισμούς ή και πιθανές προβοκάτσιες.

Μέσα σε λίγες μόλις μέρες ένας συνδικαλιστής συλλαμβάνεται, δικάζεται και καταδικάζεται απ’ την ελληνική δικαιοσύνη, την ίδια ώρα που αγωγές και μηνύσεις εργαζομένων ενάντια στα αφεντικά τους για παράνομες απολύσεις, παρακράτηση ασφαλιστικών οφειλών και δεδουλευμένων, παραβίαση συλλογικών συμβάσεων εργασίας (Σ.Σ.Ε.) κ.ά. εκκρεμούν για χρόνια μέχρι να εκδικαστούν, εξαιτίας των αναβολών που με ευκολία και άνεση χαρίζουν τα δικαστήρια στην εκάστοτε εργοδοσία.

Η αγωνιστική, μαχητική και συνεχής δράση των συνδικαλιστών της Ένωσης και φυσικά του ίδιου του προέδρου της, τιμωρήθηκε στο πρόσωπό του προς γνώση και συμμόρφωση όλων των συνδικαλιστών που επιλέγουν το δρόμο του αγώνα, της σύγκρουσης με την εργοδοσία και της αξιοπρέπειας αντί για τις λοβιτούρες, τον παραγοντισμό, τον εργατοπατερισμό και το ξεπούλημα των εργατικών αγώνων.

Για τους συνδικαλιστές εκείνους που δίνουν καθημερινά όλη τους την ενέργεια τόσο μέσα στον εργασιακό τους χώρο όσο και έξω απ’ αυτόν, μαχόμενοι για τα συμφέροντα της τάξης τους ετοιμάζονται ποινές φυλάκισης, με αναστολή σήμερα αλλά ποιος ξέρει γι’ αύριο; Ίσως στήσουν πάλι έκτατα στρατοδικεία κι ανοίξουν πάλι τα ξερονήσια… Αντιθέτως για τους «επαγγελματίες συνδικαλιστές», τους «εργατοπατέρες» που διασύρουν την ίδια την έννοια του συνδικαλισμού, που ξεπουλάνε την εργατική τάξη στο κεφάλαιο και διαπλέκονται απροκάλυπτα με το κράτος ετοιμάζονται βουλευτικές έδρες και υπουργικές καρέκλες.

Θα μας βρουν μπροστά τους.

Καμία ανοχή στην απεργοσπασία.

Κάτω τα ξερά σας απ’ τους αγωνιστές.

Άμεση απαλλαγή του Κ. Χατζηγεωργίου απ’ τις κατηγορίες που τον βαρύνουν.

Η ταξική πάλη και η αλληλεγγύη μας θα τσακίσουν την τρομοκρατία κράτους κι εργοδοσίας.

Αναρχοσυνικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε

Η αγωνίστρια Gulaferit Unsal υπήρξε πρόεδρος του συνδικάτου δημόσιων υπάλληλων στην Άγκυρα και έχει υπάρξει απεργός πείνας στις φυλακές του τουρκικού καθεστώτος.  Το γερμανικό κράτος γνωρίζοντας καλά τον ιμπεριαλιστικό του ρόλο μέσα στην Ε.Ε. έχει ζητήσει την έκδοση της απο το ελληνικό Κράτος με την κατηγορία της τρομοκρατίας, με σκοπό να γίνει η απέλαση της πίσω στα χέρια του φασιστικού τουρκικού Κράτους. Η Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε στέκεται στο πλευρό της και καλεί κάθε δημοκρατικά σκεπτόμενο εργαζόμενο να σταθεί αλληλέγγυος στην τουρκάλα αγωνίστρια.

Η αλληλεγγύη και ο διεθνισμός είναι καθήκον μας! Ο αγώνας είναι μονόδρομος για τους καταπιεσμένους.

Άμεσα πολιτικό άσυλο.

Όλοι 16 Σεπτέμβρη ώρα 9.30 στα δικαστήρια της Ευελπίδων

Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε

Η απεργία που έρχεται στις 19 Οκτωβρίου 2011 δεν είναι μια μάχη ξεκομμένη από το ιστορικό της πλαίσιο. Αντιθέτως, είναι μια ακόμα ευκαιρία να δοθεί μια ακόμα μαχαιριά στο κουφάρι του σάπιου αυτού πολιτικού και οικονομικού συστήματος. Του συστήματος αυτού που πλέον περισσότερο από ποτέ κάνει ξεκάθαρο σε όλη την κοινωνία τον ταξικό του χαρακτήρα, τσαλαπατώντας και εξανδραποδίζοντας κάθε αξιοπρέπεια σε συλλογικό και προσωπικό επίπεδο.
Χτυπώντας κατ εξακολούθηση τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα μέσω των περικοπών στους μισθούς, της κατάργησης  των συλλογικών συμβάσεων, των αυξήσεων στο ΦΠΑ, της περικοπής σε Υγεία και Εκπαίδευση στο όνομα της «εξυγίανσης του Δημοσίου», των ελαστικοποιημένων ωραρίων εργασίας και της αστυνομικής καταστολής που στρέφεται ενάντια στον οποιονδήποτε έστω κάνει σκέψεις για να πράξει πάνω σε όλα αυτά και όσα άλλα το καπιταλιστικό Κράτος σχεδιάζει και εφαρμόζει.
Η απεργία αυτή δεν είναι παρά μια μάχη η οποία πρέπει να δοθεί λοιπόν πρώτα και από όλα για αυτό τον λόγο: για το δικαίωμα μας να αναπνεύσουμε με λίγη αξιοπρέπεια παραπάνω. Μια ευκαιρία να δώσουμε στους εαυτούς μας τον χρόνο και τον τρόπο να σκεφτούμε τι παραδίδουμε και τι έχουμε να κερδίσουμε.
Μια απεργία όμως δεν είναι μια διαδικασία που ούτε ξεκινάει, ούτε τελειώνει στα όρια της διάρκειας της. Σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι η ώρα να δημιουργήσουμε και να καλλιεργήσουμε τα εργαλεία τα οποία θα μας οδηγήσουν σε μια ουσιαστικότερη αλλαγή από μια απλή διαμαρτυρία. Σήμερα περισσότερο από ποτέ πρέπει να πυκνώσουμε τις γραμμές των σωματείων μας, κάνοντας τα ξανά όργανα διεκδίκησης των εργαζομένων αντί για όργανα κοινωνικού καθησυχασμού. Σήμερα πρέπει να κάνουμε τα συνδικάτα ξανά μαχητικά και κοινωνικά υπεύθυνα, εξοστρακίζοντας για πάντα τα τσιράκια της εργοδοσίας και της πολιτικής εξουσίας από μέσα τους.
Έτσι ώστε οι επόμενες κινητοποιήσεις να είναι ακόμα πιο μαζικές, πιο επικίνδυνες για αυτούς, πιο αποτελεσματικές για τις ζωές μας.

Κάτω τα χέρια από τις συλλογικές συμβάσεις

ΣΤΙΣ 19  ΚΑΙ 20 ΤΟΥ ΜΗΝΑ ΝΑ ΑΔΕΙΑΣΟΥΝ ΟΙ ΧΩΡΟΙ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε

1. Η 48ωρη Γενική Απεργία στις 19 και 20 Οκτώβρη, αν και ανοργάνωτη και προορισμένη να χάσει από την συνδικαλιστική ηγεσία, απέδειξε περίτρανα ότι καμία δύναμη στον κόσμο δεν είναι ισχυρότερη από τη συλλογική δύναμη των εργαζομένων και ότι αυτή η τελευταία πηγάζει από τους ίδιους τους χώρους δουλειάς και έχει την απεργία ως κύριο όπλο. Περισσότερο από 1 εκατομμύριο διαδηλωτές σε όλη την Ελλάδα, η μεγαλύτερη διαδήλωση των τελευταίων 35 χρόνων στην Αθήνα και σε πολλές ακόμα πόλεις και ένα παραδειγματικό μπλοκάρισμα της παραγωγής σε όλη τη χώρα, συνθέτουν δίχως αμφιβολία τη μεγαλύτερη απεργιακή κινητοποίηση της μεταπολίτευσης και αποδεικνύουν ότι αυτή η κυβέρνηση και τα αφεντικά τους του Κεφαλαίου, έχουν χάσει οποιοδήποτε έρεισμα μέσα στην κοινωνία και πρέπει να φύγουν. Όσο μένουν, είναι πλέον προφανές, ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε καθεστώς οικονομικής αλλά και πολιτικής δικτατορίας.
2. Τα άμεσα και απτά αποτελέσματα αυτής της απεργιακής κινητοποίησης ήταν κατά πολύ υποδεέστερα των δυνατοτήτων. Η κυβέρνηση δεν κινδύνευσε έστω με πτώση, το πολυνομοσχέδιο δεν καταψηφίστηκε, ούτε καν διατηρήθηκε ζωντανή μια συζήτηση για την κλιμάκωση και την τελική αντεπίθεση των εργαζομένων.
3. Τα αίτια αυτής της αποτυχίας βρίσκονται για μία ακόμη φορά στους αδιάφορους αλλά και εγκληματικούς ταυτόχρονα πολιτικούς σχεδιασμούς που κατατρώγουν το συνδικαλιστικό και γενικότερα το εργατικό κίνημα. Για ακόμη μία φορά, μικρά και μεγάλα «μαγαζάκια» προτίμησαν να οργανώσουν τη δική τους παρέλαση, όπως την αντιλαμβάνεται ο καθένας, σαμποτάροντας ανοιχτά κάθε λαϊκό ή συνδικαλιστικό σχεδιασμό που θα προωθούσε την οικονομική οργάνωση της τάξης και θα μπορούσε να οδηγήσει στη νίκη.
4. Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στην συνδικαλιστική παράταξη ΠΑΜΕ του ΚΚΕ, που αντιγράφοντας τις αντεπαναστατικές πρακτικές των σοσιαλδημοκρατών της δεκαετίας του ’30, επιχείρησε να εμποδίσει κάθε κίνηση με διαφορετικά χαρακτηριστικά από τα δικά του, να καταστείλει κάθε μορφής ριζοσπαστικοποίηση των εργατών και να περιφρουρήσει το αστικό κοινοβούλιο από τους διαδηλωτές. Στην πραγματικότητα, αυτό που ήθελε ήταν να περιφρουρήσει τη διαχείριση της ήττας για λογαριασμό του.
5. Η στάση του ΠΑΜΕ/ ΚΚΕ ξεπέρασε κάθε όριο όταν το ίδιο το βράδυ της 20ής Οκτώβρη ένας αγωνιστής εργάτης μέλος του πέθανε εξαιτίας των δολοφονικών χημικών της Αστυνομίας και εκείνο επιχείρησε να συνδέσει το θάνατό του με τα επεισόδια που είχε η περιφρούρηση του με άλλους διαδηλωτές. Τις ανακοινώσεις του ΠΑΜΕ μάλιστα ξεπέρασαν σε προβοκατορολογικό παραλήρημα εκείνες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και κάποιων συνιστωσών της, που παρακαλάνε το ΚΚΕ να τις παίξει. Αλλά και η πλειονότητα των οργανώσεων, δεν αναφέρθηκε ουσιωδώς ούτε στην απεργία ούτε στην ανάγκη κλιμάκωσης των κινητοποιήσεων, λες και 48 ώρες απεργίας έγιναν για να οργανωθεί μια συμπλοκή.
6. Πέρα και έξω από αποτυχημένους και βλαπτικούς πολιτικούς σχεδιασμούς είναι η άθλια στάση κομματιών της διαδήλωσης που επιτέθηκαν όχι κατά της περιφρούρησης αλλά εναντίον διαδηλωτών του ΠΑΜΕ με μάρμαρα και βόμβες μολότοφ που έπεφταν στο πλήθος. Αποδοκιμάζουμε αυτές τις πρακτικές με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο, όπως και την επίθεση της περιφρούρησης του ΠΑΜΕ με κράνη και παλούκια εναντίον κάθε άλλου διαδηλωτή.
7. Η ΑΝΑΡΧΟΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ – Ροσινάντε, κάνει έκκληση σε όλες τις αντικαπιταλιστικές δυνάμεις του συνδικαλιστικού κινήματος για άμεσο απεργιακό συντονισμό, προκειμένου να απαντηθεί η βάρβαρη οικονομική επίθεση του Κεφαλαίου και των κυβερνητικών της υπηρετών και να τσακισθεί ο κρατικός αυταρχισμός.

8. Η λύση σήμερα βρίσκεται στην οργάνωση της οικονομικής πάλης της εργατικής τάξης. Με όπλο την ΓΕΝΙΚΗ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

Στους δρόμους θα κριθεί το δίκιο
Μέχρι τη νίκη!

ΑΝΑΡΧΟΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ – Ροσινάντε