Τον Δεκέμβρη του 2024 ο εκδότης Κώστας Βαξεβάνης ολοκλήρωσε το πογκρόμ απολύσεων στην εφημερίδα Documento και στο σάιτ Κουτί της Πανδώρας απολύοντας τον πρώην συνδικαλιστικό εκπρόσωπο Α.Λ. και τη συντάκτρια Τζ.Τ. Ήταν το τελευταίο κρούσμα μιας περιόδου στα Μέσα αυτά που απείχε πολύ από το να χαρακτηρίζεται από «εργασιακή ειρήνη», καθώς επιστέγασε τις περίπου 15 απολύσεις και παραιτήσεις εργαζομένων που προηγήθηκαν τον προηγούμενο 1,5 χρόνο.
Οι απαιτήσεις για στήριξη του ίδιου και της εφημερίδας στις διαμάχες που συχνά ο ίδιος άνοιγε με ανταγωνιστές του ή με κυβερνητικούς ενώ ταυτόχρονα απέλυε εκδικητικά· οι απειλές ότι η δραστηριότητα των εργαζομένων στα social media «συνεκτιμάται» και ο επιβεβαιωμένος έλεγχος των like που έκαναν· η συστηματική υπονόμευση των συνελεύσεων και προσωπικά του συνδικαλιστικού εκπροσώπου και η τσαμπουκαλεμένη παρέμβαση του ίδιου σε τέτοιες διαδικασίες, αλλά και η απειλή λοκάουτ για κλείσιμο της εφημερίδας (!) επειδή οι εργαζόμενοι πήραν απόφαση για στάση εργασίας αντιδρώντας στις στοχευμένες απολύσεις τού εξασφάλισαν μια θέση ανάμεσα στα πιο αυταρχικά αφεντικά του κλάδου, ενός κλάδου που ας μην ξεχνάμε πως «κοσμείται» από τους πιο ισχυρούς εφοπλιστές, κεφαλαιοκράτες και ιδιοκτήτες αθλητικών σωματείων.
Οι αγωγές των δύο εργαζομένων που δικάζονται στις 8 Οκτώβρη είναι από τις πιο χαρακτηριστικές και ξεκάθαρες περιπτώσεις συνδικαλιστικής δίωξης. Η μία μάλιστα από τις δύο συνοδεύτηκε από συκοφαντικά άρθρα στην ιστοσελίδα του Documento που κατονόμαζαν τον απολυμένο συνδικαλιστή και τον κατηγορούσαν ως χάκερ που διέσπειρε ιό στο δίκτυο της εφημερίδας και ως τεμπέλη που δεν δούλευε αλλά διαμαρτυρόταν, προσπαθώντας να τον εξοντώσουν ηθικά και επαγγελματικά, να εξάψουν λίγο πατροπαράδοτο κοινωνικό αυτοματισμό αλλά και να μετριάσουν ή να καταπνίξουν τις έντονες αντιδράσεις που δεδομένα θα προκαλούνταν. Η πραγματικότητα, βέβαια, είναι ότι ο Α.Λ. ήταν συνεπέστατος στην εργασία του, γι’ αυτό άλλωστε ο ίδιος ο εκδότης τον είχε ορίσει προϊστάμενο τμήματος, παρότι στα οκτώ χρόνια που εργάστηκε στο Documento λάμβανε μισθό πείνας, όμως ως εκπρόσωπος εργαζομένων κατήγγειλε τις απολύσεις και καλούσε σε συνελεύσεις με αγωνιστικά αιτήματα αντί να λειτουργεί ως εκπρόσωπος της εργοδοσίας, όπως επιθυμούσε ο εκδότης.
Στην περίπτωση της απολυμένης συντάκτριας Τζ.Τ., θα αρκούσε να πούμε ότι απολύθηκε την ακριβώς επόμενη μέρα, επιστρέφοντας στην εργασία της από τη συνέλευση για την απόλυση του Α.Λ., στην οποία είχε ζητήσει απερίφραστα απεργία ως αντίδραση απέναντι στην κατάφωρη ποινικοποίηση του συνδικαλισμού. Όμως η διευθύντρια της δήλωσε απερίφραστα ότι η απόλυσή της συνδέεται άμεσα με το γεγονός ότι επικοινώνησε με τον τεχνικό της εταιρείας για να ρωτήσει για τον περίφημο «ιό» που σύμφωνα με την εταιρεία διέσπειρε ο Α.Λ. Ο τεχνικός είχε απαντήσει ότι ουδέν γνώριζε για κάτι τέτοιο, όπως και ότι εάν ίσχυε, ο ίδιος θα ήταν σε θέση να το γνωρίζει. Αυτό φυσικά γκρέμιζε τη σκευωρία Βαξεβάνη, οπότε έπρεπε να την τιμωρήσει παραδειγματικά.
Και η ΕΣΗΕΑ, το σωματείο των δημοσιογράφων, τι έκανε για όλα αυτά, ίσως αναρωτηθεί κάποιος. Εδώ ξεκινάμε με έναν εμφανή παραλογισμό, ο οποίος δεν φαίνεται να απασχολεί την ΕΣΗΕΑ. Ο Βαξεβάνης είναι κι ο ίδιος μέλος της, όπως και αρκετοί ακόμη εκδότες. Αυτό φυσικά σημαίνει ότι η ίδια δεν είναι σωματείο αλλά ένα διαταξικό κλαμπ που αντιμετωπίζει την ταξική αντίθεση στον κλάδο, τον ανταγωνισμό εργασίας – κεφαλαίου, ως προσωπική αντιδικία μεταξύ των μελών του, και οι παρατάξεις επιδιώκουν να τα έχουν καλά με τους ψηφοφόρους τους. Πρέπει πάντως να ειπωθεί ότι έκανε έστω το ελάχιστο: παρά τη διαταξική της φύση, κατήγγειλε τις απολύσεις και στηρίζει νομικά τους απολυμένους. Λέμε ότι αυτό είναι το ελάχιστο καθώς η στοχοποίηση του «ενοχλητικού» εκπροσώπου από τον εκδότη και η επιθυμία του να τον ξεφορτωθεί ήταν εκ των προτέρων γνωστές στο Δ.Σ.
Άξιο αναφοράς είναι ότι τρεις πρώην εργαζόμενοι του Documento που απολύθηκαν τέλη 2023-αρχές 2024 και προσέφυγαν στα δικαστήρια καταγγέλλοντας εκδικητικές απολύσεις δικαιώθηκαν στον πρώτο βαθμό, καθώς το δικαστήριο μεταξύ άλλων εντόπισε «ταπεινά ελατήρια» στα κίνητρα του εκδότη, επιβεβαιώνοντας ότι χαμένοι αγώνες είναι αυτοί που δεν δίνονται και ότι ακόμη και τα δικομανή αφεντικά με τους «στρατούς δικηγόρων» (ενίοτε και ακροδεξιούς) χάνουν όταν οι απολυμένοι είναι ενωμένοι και αποφασισμένοι.
Οι απολύσεις αυτές δεν συνέβησαν εν κενώ, αλλά σε έναν κλάδο δίχως συλλογική σύμβαση εργασίας, με υπερεντατικοποιημένη εργασία στα newsroom, με πιεσμένα οκτάωρα στα οποία η πίεση για ταχύτητα και κλικ και οι απαιτήσεις συμμόρφωσης με τις μηχανές αναζήτησης μαζί με τα άσχημα ωράρια ώστε να καλυφθεί το όλο και μεγαλύτερο διάστημα που πρέπει να προσφέρεται «περιεχόμενο» δημιουργούν εργαζόμενους-μηχανές, στους οποίους επιβάλλεται ως μοναδικός ορίζοντας η παραγωγικότητα. Και αυτά σε ένα περιβάλλον όπου τα Μέσα ανήκουν σε ισχυρά αφεντικά με πολύ ισχυρές ατζέντες, συνθήκη που καθιστά την επιδίωξη ανεξαρτησίας του δημοσιογράφου καθημερινό αγώνα. Τα ίδια αυτά αφεντικά εκτός από τον όλο και πιο αυστηρό έλεγχο στο περιεχόμενο, εφαρμόζουν όλο και πιο σκληρές μεθόδους απέναντι στους εργαζόμενους, παραβιάζοντας προσωπικά δεδομένα και ηθικούς κανόνες που θεωρούνταν δεδομένοι μέχρι πριν από λίγα μόλις χρόνια.
Ως εργαζόμενοι και ως συνδικαλιστές έχουμε χρέος να ανατρέψουμε αυτές τις συνθήκες, χτίζοντας ένα εργατικό κίνημα που να μην αφήνει περιθώρια σε αυταρχικά αφεντικά για αυθαιρεσίες, τραμπουκισμούς απέναντι στην τάξη μας.
- Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους απολυμένους συνδικαλιστές Α.Λ. και Τζ.Τ. στις 8 Οκτώβρη 2026, πρώην Ειρηνοδικείο Αθηνών (Λουκάρεως), αίθουσα 1
- Σπάμε έμπρακτα την εργοδοτική τρομοκρατία
Στηρίζουμε τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες που αγωνίζονται - Χτίζουμε την αλληλεγγύη μεταξύ μας
Κλαδική ΜΜΕ Αναρχοσυνδικαλιστικής Πρωτοβουλίας Ροσινάντε
