Λίγους μόλις μήνες μετά το πολύνεκρο εργοδοτικό έγκλημα στο εργοστάσιο της Βιολάντα, ακόμη ένα σοβαρό περιστατικό έρχεται να προστεθεί στη λίστα της εργοδοτικής ασυδοσίας. Στον Ασπρόπυργο, έκρηξη και πυρκαγιά σε εργοστάσιο ανακύκλωσης πλαστικών είχαν ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό έξι εργαζομένων, δύο από τους οποίους νοσηλεύονται διασωληνωμένοι με εκτεταμένα εγκαύματα. Ένα ακόμη εργοδοτικό έγκλημα, μία ακόμη περίπτωση όπου οι ζωές των εργαζομένων πέφτουν σε δεύτερη μοίρα μπροστά στην παραγωγή και την κερδοφορία.
Με βάση τις μαρτυρίες εργαζομένων και τις καταγγελίες του Εργατικού Κέντρου Ελευσίνας – Δυτικής Αττικής, οι σοβαρές ελλείψεις στα μέτρα υγείας και ασφάλειας ήταν γνωστές πολύ πριν από την έκρηξη. Οι εργαζόμενοι είχαν επανειλημμένα επισημάνει τους κινδύνους, περιγράφοντας ένα εργασιακό περιβάλλον όπου η πίεση για να συνεχίζεται η παραγωγή υπερίσχυε της ανάγκης για ασφαλείς συνθήκες εργασίας. Το μοτίβο έχει παγιωθεί, οι εργαζόμενοι συνέχιζαν την καθημερινή εργασία γνωρίζοντας, όπως καταγγέλλεται, ότι είναι θέμα χρόνου να υπάρξουν θύματα.
Ξανά και ξανά, οι καταγγελίες αυτές αποτυπώνουν μια πραγματικότητα που οι ίδιοι οι εργαζόμενοι βιώνουν καθημερινά και για την οποία έχουν πάντα προειδοποιήσει. Όταν οι προειδοποιήσεις, οι διεκδικήσεις, οι αγώνες αντιμετωπίζονται ως γραφικότητες και τα αναγκαία μέτρα υγιεινής κι ασφάλειας αγνοούνται ως «κόστος», η ευθύνη δεν θα μπορεί ποτέ να αποδοθεί στην κακιά στιγμή ή κάποια ατομική αμέλεια.
Το έγκλημα στον Ασπρόπυργο έρχεται να προστεθεί στη πολύ μακρά λίστα εργατικών δολοφονιών και σοβαρών τραυματισμών που καταγράφονται χρόνο με τον χρόνο σε συχνότητα σχεδόν καθημερινή. Πίσω από κάθε μία βρίσκεται η ίδια κρατική και συστημική πολιτική που αποδυναμώνει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, αφήνει την Επιθεώρηση Εργασίας χωρίς το αναγκαίο προσωπικό και τα μέσα για ουσιαστικούς ελέγχους, ενώ επιτρέπει στην εργοδοσία να παραβιάζει ακόμη και στοιχειώδεις κανόνες υγείας και ασφάλειας.
Την ίδια στιγμή, η εντατικοποίηση της εργασίας, οι εξαντλητικοί ρυθμοί παραγωγής, οι ελλείψεις προσωπικού, οι εργολαβικές σχέσεις εργασίας και η διαρκής πίεση για αύξηση της παραγωγικότητας που έχουν στρωθεί με νομοθετήματα δημιουργούν ολοένα και πιο επικίνδυνες συνθήκες για τους εργαζόμενους.
Η απάντηση στα εργοδοτικά εγκλήματα βρίσκεται στην οργάνωση στους χώρους εργασίας και στον αγώνα για να επιβάλουμε εμείς οι ίδιοι συνθήκες εργασίας που να προστατεύουν τη ζωή και την ποιότητα διαβίωσής μας.
Να μη χυθεί άλλο αίμα για τα κέρδη τους.
Να μπει τέλος στην κρατική και εργοδοτική τρομοκρατία.
«Όπου η βιομηχανία είναι τα πάντα και ο άνθρωπος δεν είναι τίποτα, εκεί αρχίζει το βασίλειο ενός αδίστακτου οικονομικού δεσποτισμού, οι επιπτώσεις του οποίου δεν είναι λιγότερο καταστροφικές από εκείνες οποιουδήποτε πολιτικού δεσποτισμού.» Ρ. Ρόκερ
Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε
