Με αρκετά μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε μεταξύ 27 και 29 Ιουνίου το τριήμερο No Border στο Καλέ της Βόρειας Γαλλίας. Περισσότεροι από 3.000 εργαζόμενοι διαδήλωσαν στην πόλη υπέρ των μεταναστών και κατά των μέτρων καταστολής στα σύνορα με κεντρικά συνθήματα «Γάλλοι – μετανάστες, ίδια αφεντικά ίδιος αγώνας», «Πέτρα την πέτρα, τοίχο τον τοίχο θα γκρεμίσουμε όλα τα κέντρα κράτησης» κ.α. Το τριήμερο περιελάμβανε επίσης συζητήσεις, εκδηλώσεις, ακτιβισμούς στα σύνορα και τις εργασίες του Αυτοδιαχειριζόμενου Πανεπιστημίου. Στις εκδηλώσεις του No Border συμμετείχε και η τοπική ομοσπονδία της αναρχοσυνδικαλιστικής CNT.

Με τραμπουκισμούς και ξύλο απάντησε η φιλο-κομμουνιστική γαλλική εργατική συνομοσπονδία CGT στους μετανάστες χωρίς χαρτιά που είχαν καταλάβει από τις 2 Μάη τα γραφεία της στο 3^ο Διαμέρισμα του Παρισιού, ζητώντας από τη συνομοσπονδία να επισπεύσει την εξέταση των φακέλων της.  Οι μετανάστες χωρίς χαρτιά –και ειδικότερα η ομοσπονδία τους της περιοχής Παρισιού– είχαν ξεκινήσει απεργία εδώ και πολύ καιρό ζητώντας να νομιμοποιηθούν ως εργαζόμενοι στη Γαλλία. Η γαλλική αστυνομία αποφάσισε να στείλει τότε τις αιτήσεις τους στην CGT προκειμένου να εξετάσει τους φακέλους τους και να απαντήσει ποιοι δικαιούνται χαρτιά(!). Η CGT δέχτηκε να παίξει το ρόλο του Κράτους σε αυτή την υπόθεση, υπό τις διαμαρτυρίες των μεταναστών που αρνήθηκαν στην CGT το ρόλο του μοναδικού διαμεσολαβητή και προχώρησε στην κατάληψη των γραφείων της. Οι τραμπούκοι της CGT μπήκαν στα γραφεία στις 24 Ιούνη το πρωί με λοστούς και έσπασαν την κατάληψη, τραυματίζοντας σοβαρά αρκετούς μετανάστες

40 νεκρούς άφησε πίσω της η παρέμβαση των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας του Περού εναντίον των ιθαγενών της πόλης Μπάγκα. Στις 15 του περασμένου Μάη η Διεθνική Οργάνωση για την Ανάπτυξη των Δασών του Περού (AIDESP), στην οποία συμμετέχουν 1350 κοινότητες, 65 εθνοτικές ομάδες και 600.000 άνθρωποι, δήλωσε ότι οι ινδιάνικες κοινότητες βρίσκονται στο εξής σε κατάσταση ανταρσίας απέναντι στα πετρελαϊκά και μεταλλουργικά προγράμματα στο Βορειοδυτικό Περού και θεωρούν παράνομη κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα στην περιοχή τους. Η 11^η Ιούνη κηρύχθηκε μέρα δράσης για το ζήτημα. Λίγες ημέρες νωρίτερα ωστόσο, κυβερνητικά ελικόπτερα ψέκασαν με χημικά και δακρυγόνα αέρια τους συγκεντρωμένους στο δάσος Ινδιάνους, διαλύοντάς τους προς την Μπαγκα. Οι ειδικές δυνάμεις εισέβαλαν στην πόλη όπου άρχισαν να πυροβολούν στα τυφλά, ενώ η  AIDESP καταγγέλει ότι τα σώματα των νεκρών διαδηλωτών καιγόντουσαν ή τα πέταγαν οι αστυνομικοί στον ποταμό Μαρανιόν. Στη Λίμα και στις άλλες μεγάλες πόλεις του Περού, γίνονται διαδηλώσεις ενάντια στη δολοφονική δράση της κυβέρνησης του Περού και των πολυεθνικών που την πατρονάρουν.

Στις 5 Μαΐου, στέλεχος του επιχειρησιακού σωματείου στο εργοστάσιο της Toyota, στην περιοχή Cumana της Βενεζουέλας, δολοφονήθηκε από «πληρωμένους εκτελεστές» της εργοδοσίας, καθώς έφευγε από το σπίτι του. Το περιστατικό έλαβε χώρα ακριβώς μετά από έναν μήνα σκληρής απεργίας, όπου οι εργάτες της Toyota διεκδικούσαν αύξηση των μισθών πείνας και βελτίωση των απάνθρωπων συνθηκών εργασίας. Ο Argenis Vasquez ήταν γνωστός στην εργοδοσία για τη μαχητική συνδικαλιστική του δράση. Έτσι, οι δουλέμποροι της Toyota επέλεξαν να του δώσουν αυτήν την «ανεπίσημη» απάντηση στα πλαίσια παραδειγματισμού και επιβολής της εργοδοτικής τρομοκρατίας στους υπόλοιπους συναδέλφους του.

Στους προηγούμενους τρεις μήνες σκοτώθηκαν επίσης άλλοι δύο εργάτες στο ανατολικό τμήμα της χώρας. Οι απεργοί, στην προσπάθεια τους να περιφρουρήσουν το κατειλημμένο εργοστάσιο της Mitsubishi, συγκρούστηκαν με τις κατασταλτικές αρχές των κεφαλαιοκρατών αφεντάδων της περιοχής. Η κατάληψη είχε γίνει με αφετηρία την έντονη διαμαρτυρία των εργατών για την απόλυση 135 συναδέλφων τους και σκοπό την διεκδίκηση των αιτημάτων τους.

Αυτοί οι θάνατοι αποτελούν άλλον ένα κρίκο στην αλυσίδα των βάναυσων δολοφονιών τους τελευταίους 5 μήνες, με πρώτα θύματα, τρία στελέχη της Εθνικής Συνομοσπονδίας Εργατών της Βενεζουέλας  –όλοι τους μέλη και του  σοσιαλιστικού πολιτικού κόμματος USI. Είχαν πρωτοστατήσει στους εργατικούς αγώνες της περιοχής, συμμετέχοντας σε πολύμηνες απεργίες και σφυρηλατώντας το αίσθημα της εργατικής αλληλεγγύης μεταξύ των αγωνιζόμενων σε διάφορους χώρους δουλειάς.

Όλες αυτές οι δολοφονίες και επιθέσεις αποτελούν για τους εργοδότες μια μέθοδο «επίλυσης» των εργασιακών προβλημάτων. Είναι μια συνταγή «ξεπαστρέματος» ενός πολύ ενοχλητικού γι’ αυτούς μαχητικού συνδικαλισμού. Φυσικά, κανένας φυσικός ή ηθικός αυτουργός δεν έχει βρεθεί και οι φάκελοι των υποθέσεων περνάνε στο αρχείο. Αντίθετα, επιχειρείται να ποινικοποιηθούν οι μάχες των εργατών, αφού για περίπου 100 εργάτες εκκρεμούν δίκες ή έχουν επιβληθεί ήδη περιοριστικοί όροι, λόγω της συμμετοχής τους στις απεργίες και τις διαδηλώσεις.

Εργατικές οργανώσεις της Βενεζουέλας καταδικάζουν την αδίστακτη τακτική των αφεντικών, είτε να πληρώνουν μπράβους για να δολοφονούν εργάτες, είτε να περιμένουν από τις τοπικές αρχές να κάνουν τη βρώμικη «δουλειά». Ζητάνε άμεσα την εύρεση και καταδίκη των φυσικών και ηθικών αυτουργών:

«Αν αυτά τα εγκλήματα μείνουν ατιμώρητα, θα κυλήσουμε σε μια κατάσταση ανέλεγκτης εργοδοτικής ασυδοσίας, με τις αρχές να σιωπούν και να καταδικάζουν αυθαίρετα την ΔΙΚΑΙΗ πάλη των εργατών.

Αρκετά με τους θανάτους εργατών που αγωνίστηκαν για τα δικαιώματα τους! Απαιτούμε την προσαγωγή και τιμωρία των υπευθύνων για τα εγκλήματα. Μέχρις ότου, προτείνουμε την σύσταση μιας επιτροπής, αποτελούμενης από ενώσεις εργατών, οργανώσεις για τα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα και συγγενείς των θυμάτων, που να έχει την δυνατότητα πρόσβασης σε όλες τις απαιτούμενες πληροφορίες και την ελευθερία να διεξάγει μια πραγματική διερεύνηση γύρω από το όλο θέμα.

Απαιτούμε την άμεση παύση όλων των κατηγοριών για τους διωκόμενους εργάτες.

Καλούμε σε πλατύ συντονισμό και άμεση κινητοποίηση όλων των εργατών, φοιτητών, πολιτικών οργανώσεων, καλλιτεχνών και πραγματικών δημοκρατικών υποκειμένων για να ενώσουμε τις προσπάθειες μας σε μια μεγάλη εγχώρια και διεθνή καμπάνια ενάντια σε αυτά τα εγκλήματα!»

Του Γιώργου Τσιάρα

Δεν ήταν τελικά επανάσταση – ούτε, πολύ περισσότερο, αντεπανάσταση. Η εξέγερση των οπαδών της ιρανικής αντιπολίτευσης, μετά το αρνητικό (και κατ’ αυτούς «μαγειρεμένο») αποτέλεσμα των εκλογών της 12^ης Ιουνίου, κατεστάλη μεν βίαια από το καθεστώς, αλλά σε καμία περίπτωση δεν  απέτυχε λόγω της καταστολής. Απέτυχε, όπως και η ίδια η υποψηφιότητα του  Μιρ Χοσείν Μουσαβί, επειδή δεν κατάφερε να εκφράσει τους πόθους και τις επιθυμίες της πλειονότητας των Ιρανών για μια καλύτερη ζωή. Απέτυχε γιατί, αντί να περάσει τα «μεταρρυθμιστικά» μηνύματα της στον μέσο Ιρανό αγρότη ή εργαζόμενο, προσπάθησε πρωτίστως να απευθυνθεί στο εξωτερικό. Απέτυχε, τέλος, διότι οι ίδιοι οι επικεφαλής του «πράσινου» κινήματος όχι μόνον δεν είναι δημοκράτες και εκσυγχρονιστές, όπως εντέχνως παρουσιάστηκαν  στην Δύση, αλλά προέρχονται και από την καρδιά του θεοκρατικού συστήματος εξουσίας.

Κανείς βέβαια δεν μπορεί να αποκλείσει νέες κοινωνικές εκρήξεις, σε μια χώρα που ασφυκτιά από την οικονομική κρίση και τους αμέτρητους κοινωνικούς και θρησκευτικούς περιορισμούς. Μπορεί ο Μουσαβί και ο έτερος μεταρρυθμιστής Μεχντί Καρουμπί, να έχασαν την μάχη  της κάλπης, αλλά με την έμπρακτη αμφισβήτηση του νικητή έδειξαν ξεκάθαρα στην ιεραρχία πως αποτελούν μια νέα ισχυρή πολιτική δύναμη στο Ιράν.  Πολλοί αναλυτές εκτιμούν μάλιστα πως ο Μουσαβί, που βέβαια -ως πρώην πρωθυπουργός του Χομεϊνί – είναι «σαρξ εκ της σαρκός» του ισλαμικού καθεστώτος,  έχει ήδη έρθει σε «συνεννόηση» με τον Αγιατολάχ Χαμενεΐ και το πανίσχυρο «Συμβούλιο των Φρουρών», ώστε οι (έτσι κι αλλιώς περιορισμένες) εξουσίες του Αχμαντιντετζάντ, ιδίως όσον αφορά την οικονομία,  να «ελεγχθούν» ακόμη περισσότερο από τους πραγματικούς κυβερνήτες της χώρας.

Η αντίθεση στην  «λαϊκίστικη» οικονομική πολιτική του Αχμαντινετζάντ (που με το μοίρασμα επιδομάτων και έκτακτων επιδοτήσεων στην πεινασμένη φτωχολογιά, αλλά και την γιγάντωση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων της «Φρουράς της Επανάστασης», έρχεται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα της «βολεμένης» ιρανικής μεσαίας τάξης) αποτελεί άλλωστε  την «κολυμπήθρα» μέσα στην οποία ζυμώθηκε και βαπτίστηκε το πράσινο κίνημα του Μουσαβί, γύρω από το οποίο συνασπίστηκαν τα πλέον ετερόκλητα τμήματα της περσικής κοινωνίας.

Στην προσπάθεια τους να παρουσιάσουν τον Μουσαβί ως… πρωταθλητή της δημοκρατίας και ελπίδα της χώρας, σε μανιχαϊκή αντίστιξη με τον «δικτάτορα» Αχμαντινετζάντ, τα περισσότερα δυτικά ΜΜΕ «ξέχασαν» εντελώς το γεγονός ότι ο πρώην πρωθυπουργός αποτελεί και ο ίδιος προϊόν του ίδιου καθεστώτος που (υποτίθεται πως) επιθυμεί να ανατρέψει.  «Ξέχασαν» πως ο Μουσαβί, σαν πρωθυπουργός μεταξύ 1981 και 1988, διηύθυνε προσωπικά ένα από τα σκληρότερα «πογκρόμ» αντικαθεστωτικών, φυλακίζοντας –και ενίοτε δολοφονώντας– εκατοντάδες αριστερούς συνδικαλιστές  και διανοούμενους. Ξέχασαν επίσης  πως ευθύνεται προσωπικά για την πολιτική «ολομέτωπης επίθεσης» ανεκπαίδευτων και άσχημα οπλισμένων στα πεδία των μαχών με το Ιράκ , που οδήγησε σε τρομακτικές απώλειες – πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι έχασαν την ζωή τους. Πολλά από τα παιδιά που σήμερα διαδηλώνουν υπέρ του είναι ορφανά του οκταετούς πολέμου, καρποί του ιρανικού «μπέιμπι-μπουμ»

Το σημαντικότερο; Αγνόησαν προκλητικά το γεγονός πως ο αζερικής καταγωγής Μουσαβί χρωστά μεγάλο μέρος της δημοτικότητας του στην υποστήριξη του μεγάλου αντιπάλου του Χαμενεΐ, Ακμπάρ Χασεμί Ραφσατζανί, ο οποίος –εκτός από «πατριάρχης» μίας από τις πλουσιότερες οικογένειες του Ιράν–   θεωρείται ο κύριος εκφραστής των συμφερόντων της περσικής ελίτ. Ο Ραφσατζανί έχασε εύκολα τις εκλογές του 2005, και εφέτος ποντάρισε τα ρέστα του στον νεώτερο και, κυρίως, προσωπικά ακηλίδωτο Μουσαβί. Και ίσως θα κέρδιζε την παρτίδα, αν δεν είχε απέναντι του το πανίσχυρο «βαθύ κράτος» της χώρας.

Τα συμφέροντα αυτά δεν θέλουν σε καμιά περίπτωση την κατάρρευση του καθεστώτος, αφού κάτι τέτοιο θα σήμαινε την κατάρρευση και των δικών τους μονοπωλιακών ή στην καλύτερη περίπτωση ολιγοπωλιακών μηχανισμών πλουτισμού τους: ούτε φυσικά επιθυμούν την άνευ όρων διαπραγμάτευση με την Δύση ή τη διακοπή του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν. Για την ακρίβεια, ο Μουσαβί ξεκαθάρισε από την πρώτη στιγμή πως θα συνεχίσει με αμείωτη ένταση τον εμπλουτισμό ουρανίου: το μόνο που υποσχέθηκε είναι πως θα προσπαθήσει να πείσει Αμερικανούς και Ευρωπαίους για τις ειρηνικές προθέσεις του προγράμματος –το ίδιο δηλαδή που κάνει εδώ και τέσσερα χρόνια ο «κακός» Αχμαντινετζάντ…

Όλα αυτά βέβαια δεν αναιρούν το γεγονός ότι η εξέγερση της Τεχεράνης κρύβει πίσω της γνήσια οργή και αγανάκτηση, ιδίως όσον αφορά το δυναμικότερο και πιο καταπιεσμένο κομμάτι της ιρανικής κοινωνίας, την σπουδάζουσα νεολαία και τους νεαρούς εργαζόμενους. Και ίσως οδηγήσει –όπως όλες οι εξεγέρσεις–  σε σημαντικότερες πολιτιστικές και πολιτικές αλλαγές, απ΄ ότι φαίνεται αρχικά. Μάλλον, όμως, θα «ξεφουσκώσει» οριστικά, προδομένο από την ίδια του την ηγεσία – που, όπως είδαμε, επιδιώκει από την πρώτη στιγμή έναν στρατηγικό συμβιβασμό με τον Χαμενεΐ και τους «Φρουρούς», και ένα νέο μοίρασμα της πίτας της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, και πρωτίστως των πετρελαϊκών εσόδων, που κατά την γνώμη τους απειλούνται από την προοπτική μίας περαιτέρω επιδείνωσης των σχέσεων με την Δύση.

Αυτό ήταν από την πρώτη στιγμή το πραγματικό, ταξικό διακύβευμα των εκλογών – και όχι η επαναφορά των στοιχειωδών πολιτικών και θρησκευτικών ελευθεριών, την οποία ούτε ο (γνήσια μεταρρυθμιστής και μετριοπαθής) Μοχαμάντ Χαταμί δεν κατάφερε να προωθήσει, στα οκτώ χρόνια που έμεινε στην προεδρία της χώρας.  Όσο για την άμοιρη δημοκρατία, για την οποία τόσο μελάνι, αίμα και, δυστυχώς, κροκοδείλια δάκρυα χύθηκαν αυτές τις μέρες, αυτή σίγουρα μπορεί να περιμένει, ως ότου αλλάξουν οι βουλές του Αλλάχ…